วัฒนธรรมท้องถิ่น : ชีวิตสามเณร 6

ยูมิ
  ทุกชีวิตล้วนอยู่ภายใต้การเปลี่ยนแปลงคือกฎแห่งไตรลักษณ์  

           เมื่อฤดูหนาวมาเยือน...ช่วงตี 4  ตี 5  อรุโณทัย...ชั่งหนาวจริง ๆพวกสามเณร...นอนเสื่อ...มีผ้าห่มขาด ๆได้แบ่งกัน...นอนเรียงแถวตอนยาวครับ...ผมนอนอยู่ริม ๆ  พอใกล้สว่าง...พื้นที่นอนเย็นมาก...วันหนึ่ง...พระหนุ่ม ๆมาเรียกให้สามเณรตื่น...เพื่อลงไปกวาดลานวัด...                  

              พวกสามเณรยังครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่...รวมทั้งผมด้วย...ได้ผล...เสียงดัง...ซ่า ๆ ๆ...มาทางหน้าต่างที่ถูกเปิดออกอย่างตั้งใจ...พวกสามเณรลุกทั้งยืน...เพราะโดนพระสาดน้ำเข้ามาในห้องนอน...ฮา ๆ เอิก ๆ...ไม่อยากตื่นดีนัก...เสียงพระหนุ่ม ๆบ่นอยู่ในความมืด...

            ที่บ้านเกิดผมมีงานบุญ...สมภารจึงบอกให้เตรียมตัว...ไปกับท่าน...ผมดีใจตามแบบเด็ก ๆ

พอผมไปที่บ้านพบพ่อ...แม่...พี่น้องแล้ว...บรรดาญาติ ๆต่างก็มากันมีอุ้มลูกจูงหลานมา..คุยกันมันเป็นวัฒนธรรมท้องถิ่นครับ...ต่อมาผมทราบว่า...มีญาติ ๆที่ใช้นามสกุลนี้อยู่ทั่วไปทั้ง  3 จังหวัด

คือ  นครพนม...สกลนคร...หนองคาย...ครับ

             พอกลับถึงวัดที่อยู่...ก็เกิดจุดเปลี่ยน ที่สำคัญในทางชีวิตคือ...สมภารเรียกไปคุยว่า...ท่านต้องส่งผมไปเรียน...ครับ

ท่านมีลูกศิษย์เป็นสมภาร...เจ้าสำนักเรียนนักธรรมอยู่เมืองท่าอุเทน...ผมอยู่กับพระอาจารย์ได้ 2  ปี  ก็ถูกส่งต้วไปเรียนหนังสือ  คือเรียน  นักธรรมตรี...โท...เอก...ที่เมืองท่าอุเทนแห่งนั้น

            ที่นี้...เวลา  6.00 น. พระเณรเดินเรียงแถวออกไปบิณฑบาตรครับ...ชาวบ้านใส่ข้าวจ้าว...สำหรับเครื่องแกงก็ใส่ถุง...ช่วงบ่ายโมงก็เริ่มเรียนนักธรรมครับ...และเมืองนี้มีแม่น้ำโขงไหล

ผ่าน...

            ผมและเพื่อน ๆสามเณร...หลบสมภาร...ลงอาบน้ำในแม่น้ำโขง...เวลาดำลงไปนิดเดียว...ตอนหยอกล้อเล่นกัน...เมื่อโผล่ขึ้นมา...ใจหายเลย...เพราะโดนกระแสน้ำพัดพาไป  10  กว่าเมตร...บางครั้งขณะดำลงไป...นึกถึงพญานาค...ฮา ๆ เอิก ๆ...จะมารัดข้อเท้า...พวกสามเณรจึงพากันขึ้นจากน้ำนั้น...

             เวลามีงานบุญ...ชาวบ้านนำขนมมากันเยอะ...วันหนึ่งผมทานมากจริง ๆ...จนอึดอัดพุง

เมื่อชาวบ้านกลับไปแล้ว...ผมต้องนอนกลิ้งไปมาอยู่บนศาลา...ฮา ๆ เอิก ๆเรื่องนี้ผมรู้คนเดียว...จุ๊ ๆๆ อย่าบอกใคร...

เพราะความโง่เขลาตนเองที่ไม่รู้จักประมาณในการกินอาหาร...อีกครั้งหนึ่ง...เมื่อสอบนักธรรมเสร็จแล้ว...โยมนำน้ำอัดลมมาบริการ...ดื่มได้ไม่อั้น...ผมจำได้ว่า...ดื่มไป  7  ขวดขนาดกลาง

คือดื่มไป...เรอ...ไป...ครับ  ผลแน่นท้องเอามาก ๆสิ่งเหล่านี้จำติดตามาจนทุกวันนี้ครับ

              วิถีชีวิตของคุณเป็นอย่างไรบ้างครับผม...โปรดติดตามตอนต่อไป

ด้วยความปรารถนาดี  

จาก...umi    

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น

คำสำคัญ (Tags)#แนวคิดทางพุทธศาสนา

หมายเลขบันทึก: 46007, เขียน: 23 Aug 2006 @ 15:52 () , แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 15:42 (),  | , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 5, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (5)

  เข้ามาอ่านและมาเยี่ยมค่ะ

 จะติดตามอ่านเรื่อยๆนะค่ะ

สวัสดีครับ  คุณพิไล  อ่ปัญ

ขอบคุณมากครับผม

ด้วยไมตรีจิตมิตรภาพ

จาก...umi

บวร
IP: xxx.170.228.172
เขียนเมื่อ 
  • ตอนเป็นเณรน้อยอาจจะยังไม่รู้จักคำว่าพอเพียง หรือพอประมาณนะครับ
  • นึกถึงชูชกครับ
  • แต่ก็ทำให้ได้บทเรียนที่ดีมากๆ
  • ขอบพระคุณมากครับ

สวัสดีครับ  คุณบวร

คัจฉันโต...โตไต่ต้าว...ดุ่มระด่าว...สันโดษโดย...

ยกย่ามใหญ่...สะพายเผิ่น...เข้าสู่เนิน...ตาแกก็รีบ...

ด่วนเดิน...ฯลฯ  แหล่ตอนชูชกเดินทางไปขอ...

กัณหา...ชาลี  ฮา ๆ เอิก ๆ

       ถูกต้องนะครับผม

ขอบคุณมากครับ

ด้วยไมตรีจิตมิตรภาพ

จาก...umi

สวัสดีครับ  คุณพิไล  อุปัญ

ผมมาสวัสดีใหม่เพื่อแก้ไขที่พิมพ์ผิดที่นามสกุลครับ