วันอังคารที่ 6 กันยายน 2554
ถ้าไม่ติดธุระอะไร เช่น ไปส่งรายงาน การซื้อของเข้าอนามัย การเบิกของและยาจากโรงพยาบาล หรืออื่น ๆ... ซึ่งน้อยครั้งมากในแต่ละเดือน
ผมเป็นคนแรกที่เข้าทำงาน และมีโอกาสได้ให้บริการผู้รับบริการก่อนเจ้าหน้าที่ท่านอื่น
นับเป็นการใช้เวลาในแต่ละวัน...ที่มีคุณค่าต่อชีวิตผม
เหตุผลที่ผมมาทำงานคนแรก...ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกครับ
เพราะ "ทิมดาบ" ลูกชาย ต้องการมาโรงเรียนแต่เช้า
เพื่อมีเวลาได้ทำเวร อ่านหนังสือ ส่งการบ้าน เล่นกับเพื่อน และท่องโลกกว้างใหญ่ภายในโรงเรียน
แทนที่จะมาเข้าแถวเคารพธงชาติ สวดมนต์ และเข้าห้องเรียนหนังสือเลย
นับเป็นการใช้เวลาในแต่ละวัน...ที่มีคุณค่าต่อทิมดาบครับ
หลังจากที่ส่ง "ทิมดาบ" หน้าโรงเรียนแล้ว
ผมก็ขับรถกะบะไปที่ทำงาน ห่างจากบ้าน 10 กิโลเมตร
ระยะขับรถไป - กลับ ทำงาน ...ในระยะหลัง ๆ
ผมได้วัดผล ในตอนจบวัน ในการใช้ชีวิต....โดยการมองภาพรวมในแต่ละวัน
ก่อนเริ่มแต่ละวัน...ก่อนนอน...ผมจะเขียนสิ่งที่ทำให้แต่ละวันใส่กระดาษแผ่นเล็ก ๆ
ทั้งเรื่องงาน เรื่องครอบครัว เรื่องส่วนตัว และเรื่องที่จะเขียนบันทึกใน gotoknow
รุ่งขึ้น...นำมาอ่าน และเก็บใส่กระเป๋าเสื้อด้านซ้ายที่หน้าอก
ทำอะไรเสร็จแล้ว...จะกาเครื่องหมายว่า...เพื่อแสดงว่าเรียบร้อยแล้ว (กลัวลืมครับ)
จะมีการวัดผลตอนขับรถกลับ...และสุดท้ายก่อนเข้านอน และไม่ลืมจะเขียนรายการที่จะทำให้วันพรุ่งนี้ (ถ้ามีโอกาสได้คูปองเวลาในวันพรุ่งนี้)
ถ้าวันไหน...ทำได้ทั้งหมดในรายการที่ตั้งใจ...ก็พยายามต่อไป
ถ้าวันไหน...ทำไม่ได้...ก็พยายามหาเหตุผล...ซึ่งอาจจะมีเงื่อนไขทำไม่ได้...แต่ก็พยายามที่จะไม่ลืมให้อภัยตนเอง...เพื่อเริ่มตนใหม่ในวันพรุ่งนี้
สิ่งที่พยายามทำกับชีวิต...ทำให้เต็มที่
ทำให้เกิดความสุขทั้งตัวเอง และผู้อื่น
ลดการเบียดเบียนทั้งตัวเอง และผู้อื่นมากที่สุด
และสำหรับการเขียนบันทึกใน gotoknow
ผมเคยที่จะหยุดเขียนหลายหน...ในวันที่มีอุปสรรคมากมาย และหา ทางออก จากปัญหาในใจไม่ได้
แต่ด้วยมีเพื่อน ๆ ให้กำลังใจ...ทำให้อยู่รอดจนถึงทุกวันนี้
และเหตุผลที่สำคัญของผม....at the end of the day
เมื่ออยากหยุดเขียนบันทึกใน gotoknow ที่นีแล้ว
มองไปทางไหน...ผมมองหาทางออกไม่ได้
ผมก็จะย้อนเดินทางกลับคืนทางเข้า
(หาทางออกไม่ได้...ก็ย้อนออกทางเข้านั้นหล่ะครับ)
ทางเข้าของผม คือ....การเป็นหนุ่มเชียร์ R2R ครับ
เวลาหนึ่งวัน..อาจเป็นช่วงเวลายาวๆๆ สำหรับบางคนที่แบกภาระของตนและผู้อื่นไว้มากมายเกินไป..แต่ช่วงเวลาสั้นๆๆ สำหรับบางคนที่เลือกได้ที่จะปลดภาระเหล่านั้นลงไปอย่างไม่ใยดี..หรืออาจจะพอดีๆๆ สำหรับบางคนที่สามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างลงตัวและมีความสุข..ขอให้กำลังใจค่ะ :)
นานหน่อยอาจเป็นนักเขียนที่มีชื่อได้ครับ
ปล่อยๆมันไปบ้าง ไม่ต้องเป๊ะไปเสียทุกอย่าง ทำเท่าที่ใจอยากจะทำและมีความสุขทั้งก่อนทำ กำลังทำ และหลังทำ ครับ
ได้เทคนิค การทำงานเก่ง แล้ว :-)
ลุ่มลึก ลึกล้ำ
น่าจดจำไปใช้
ขอบคุณมากค่ะ
การประเมินผล ในห้วงท้ายแห่งวัน
เพื่อนำไปคิดต่อยอดหรือหาเหตุปัจจัยของการสามารถทำ/ ไม่สามารถทำ สิ่งที่วาดหวังไว้
น่านำไปใช้จริงๆ จะลองพยายาม เพราะที่ผ่านมา ไม่มีการประเมินผลโครงการเลยคะ หัวถึงหมอน หลับเลย
คุณทิมดาบผู้พ่อ อย่าเลิกเขียนเลยคะ ไม่อยากไปค้นหาข้อคิดดีๆ จากที่อื่น ๕๕๕๕๕