ลองค้นหานิทานร้อยบรรทัดเพื่อนำเนื้อหาของนิทานมาเป็นสื่อการสอน ค้นเท่าไหร่ก็ไม่เจอเนี้อหาของนิทานที่สามารถนำไปใช้พัฒนาเป็นสื่อได้ ครูอิงมีหนังสือนิทานร้อยบรรทัดครบทุกเล่ม จึงขอนำเนี้อหามาพิมพ์ไว้ เพื่อประโยชน์ต่อการนำไปใช้ สำหรับครูอิงจัดพิมพ์นิทานร้อยบรรทัดทุกเรื่องติดไว้ที่ห้องสมุดแบบถาวร วันนี้ขอเริ่มต้นที่เล่มนี้ก่อน เพราะต้องนำเนื้อหาไปใช้ จะพยายามนำมาลงให้ครบทุกเล่ม ทุกตอนนะคะ

 

 

 

 ภาพจาก http://www.b.yimwhan.com/board/show.php?user=sayanhasanya&topic=24&Cate=1

 

 นิทานร้อยบรรทัด ที่กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการได้จัดทำเป็นหนังสือฝึกอ่านภาษาไทย  มีทั้งหมด ๖ เล่ม ดังนี้ 

เล่ม ๑ เรื่อง บ้านที่น่าอยู่ ตอนที่ ๑ ชั้นประถมปีที่ ๒
เล่ม ๒ เรื่อง บ้านที่น่าอยู่ ตอนที่ ๒ ชั้นประถมปีที่ ๓
เล่ม ๓ เรื่อง ครูที่รักเด็ก   ชั้นประถมปีที่ ๔
เล่ม ๔ เรื่อง ประเทศเล็กที่สมบูรณ์ ชั้นประถมปีที่ ๕
เล่ม ๕ เรื่อง ตระกูลไทยที่คงไทย  ชั้นประถมปีที่ ๖
เล่ม ๖ เรื่อง ประชาธิปไตยที่ถาวร  ชั้นประถมปีที่ ๗

 

สำหรับบันทึกนี้ขอเสนอ

นิทานร้อยบรรทัด เล่ม ๓ เรื่อง "ครูที่รักเด็ก"

ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔

เรื่องที่ ๑ "ตื่นแต่เช้า  พึ่งเท้า  ไม่พึ่งรถ"

เสียงระฆัง ครั้งสอง ดังก้องกึก

นักเรียนวิ่ง กันคักคึก มาเข้าแถว

แต่ละชั้น  พร้อมหน้า รักษาแนว

เป็นระเบียบ วินัยแน่ว น่านิยม

ร้องเพลงชาติ เคารพธง ตรงเวลา

ก่อนเรียน วิทยา เป็นปฐม

แล้วเข้าห้อง ครูประเดิม เริ่มอบรม

วิชาการ เพื่อสะสม ซึ่งความดี

เสียงครูใหญ่ บ่นว่า ผู้มาสาย

"แก้ไม่หาย เป็นอย่างไร ไฉนนี่

ตั้งสองครั้ง สามครั้ง ทั้งวันนี้

ขืนปล่อยไป  สายทั้งปี  ไม่มีซา"

เด็กชายตุ๊ ถูกดุ วิ่งหน้าตื่น

ครูใหญ่ยื่น  สองมือ  มาแตะบ่า

เพื่อปลอบใจ  ด้วยปรานี  มีเมตตา

แล้วสอนว่า "มาสาย เสียหายนัก

พวกมาเช้า  เขาได้เรียน  เขียนอ่านแล้ว

ส่วนตุ๊ยัง ยืนแกร่ว  ต้องถูกกัก

เขาได้รับ  ความรู้  ครูก็รัก

แล้วก็มัก  สอบไล่  ได้ทุกปี

ตุ๊ต้องตื่น  แต่เช้า  เอาชนะ

ตัวเกียจคร้าน  อย่าลดละ  ไล่ให้หนี

มันซ่อนตัว   อยู่ในมุ้ง  มุ่งคอยที

ตุ๊จะตื่น  มันคอยวี  พัดให้เย็น

ต้องอย่าช้า  รีบลืมตา  ลุกขึ้นนั่ง

ต้องคึกคัก  ขึงขัง  ให้มันเห็น

สลัดแขน  สลัดขา  ท่าจำเป็น

แล้ววัดมัน  ให้กระเด็น  จากมุ้งไป

ไหนลองซิ  ทำให้ดู  อย่างครูว่า"

ตุ๊เหยียดแขน  สลัดขา  ใช่ท่าใหม่

เพราะเคยหัด  กายกรรม  จำใส่ใจ

พอครูสั่ง  ก็ทำได้  ในเดี๋ยวนั้น

ครูว่า "ตัว  เกียจคร้าน  มันด้านดี้อ

หลุดจากมุ้ง  แล้วยื่นมือ  เที่ยวยึดมั่น

เกาะที่โน่น  ที่นี่  ที่ที่มัน

จะจับตุ๊  ไม่ให้ทัน  จากห้องนอน

ฉะนั้นพอ  พ้นมุ้ง  ต้องมุ่งหน้า

เข้าห้องน้ำ  อย่าชักช้า  ขยักขย่อน

ขืนวนเวียน  อยู่ในห้อง  ต้องเดือดร้อน

มันจะต้อน  ให้ตุ๊ง่วง  ถ่วงเวลา

อ้าว  ! นั่นตุ้ม  ใช่ไหม  หลบไปนั่น

มาไม่ทัน  ต้องมานี่   อย่าหนีหน้า

มาเร็วเร็ว  อย่าร่ำไร  ให้ชักช้า

ครูคอยท่า  อยู่ทางนี้ หนีทำไม"

ตุ้มวิ่งเหยาะ  อย่างฝืน  มายืนนิ่ง

ครูสั่งว่า "กลับไปวิ่ง  เข้ามาใหม่

เมื่อกี้ยัง  ซังกะตาย  ไม่เต็มใจ

บอกให้วิ่ง  ต้องไว  วิ่งจริงจริง"

ตุ้มกลับหลัง  วิ่งตื๋อ  ฮึดฮือ ! หอบ

แล้ววิ่งกลับ  บรรจบรอบ   มายืนนิ่ง

ครูว่า "นั่น  น้องอย่างนั้น  อย่าประวิง

คนอ้อยอิ่ง  ตัวเกียจคร้าน  มันเกาะกวน

ทำไมตุ้ม  มาสาย  น่าขายหน้า

เพื่อนเพื่อนเขา   ไม่ล่าช้า  มากันถ้วน"

ตุ้มว่า "ผม  มาไม่ทัน  รถมันรวน

มันหยุดตาย  ไม่ยอมด่วน  อย่างกับใจ"

ครูว่า "ตุ้ม  เดินไม่เป็น  เช่นนั้นหรือ

จึงมัวพึ่ง  เจ้ารถดื้อ  แก้ไม่ไหว

เดี๋ยวมันเดิน  เดี๋ยวมันหยุด  ฉุดไม่ไป

ตุ้มทำไม  ไม่พึ่งเท้า  ของเราเอง

ยิ่งใช้เดิน  มันยิ่งคล่อง  ไม่ต้องแก้

เคยป้อแป้  กลับมีแรง  แข็งเขม็ง

เดินไกลไกล  ถึงไหน  มันไม่เกรง

ไม่เคยตาย  เท้งเต้ง  อยู่กลางทาง"

ตุ้มว่า "ผม  เดินก็ได้  แต่ไม่ทัน

เพราะเวลา  กระชั้น  ไม่ใช่ห่าง"

ครูว่า "พวก    นอนไม่หนำ  ชอบอำพราง

ยกเวลา  ขึ้นอ้าง  ว่าไม่พอ

ทำไมไม่  ตื่นเช้าเช้า  เล่าพ่อตุ้ม

นานเท่าไร  นอนไม่คุ้ม  ละซีหนอ

รู้ไหมว่า  วันเวลา  มันไม่รอ

ใครจะ  ขอผัดผ่อน  ไม่หย่อนตาม

ถ้าตื่นเช้า  เอาเวลา  มาชดใช้

ใกล้หรือไกล  ไม่พัก  ต้องซักถาม

ไปถึงได้ ไม่มีคลาด  พลาดโมงยาม

เพียงหักห้าม  ซบเซา  เท่านั้นเอง

ตุ๊คงจำ  ไว้ได้  ไม่ใช่หรือ

ว่าเกียจคร้าน  ตัวดื้อ  รังแกเก่ง

และจำทำ  อย่างไร  ให้มันเกรง

เมื่อตื่นนอน  ให้มันเร่ง  รีบหนีไป

บอกให้ตุ้ม  จำใส่  ใจไว้บ้าง

จะได้สร้าง  ตัวขยัน  ไว้กันได้

ตัวขยัน  หากอยู่กับผู้ใด

ตัวเกียจคร้าน  จัญไร  ไม่กล้ารอ

แล้วจะเรียน  เขียนอ่าน  การศึกษา

ก็รวดเร็ว  รุดหน้า  ดังม้าห้อ

ทั้งพ่อแม่  ครูบา  พากันยอ

ได้เชิดชู  เหล่ากอ  เมื่อเติบโต

ทั้งตุ๊ตุ้ม  อยากโตใหญ่  มิใช่หรือ

อยากมีชื่อ  มีทรัพย์  นับอักโข

ต้องไม่คบ  ตัวเกียจคร้าน  พาลเฉโก

เพราะมันเหมือน  คนโซ  คอยเบียดเบียน

จะให้เพลง  ทั้งทำนอง  ไว้ร้องเล่น

เรานักเรียน   ชาติเช่น   ใช่พาเหียร

ต้องตื่นเช้า  มุ่งหน้า  มาโรงเรียน

ไม่แวะเวียน  เฉื่อยชา  มาให้ทัน

ไม่มัวพึ่ง  ยวดยาน   การไปมา

ต้องหมายพึ่ง  แข้งขา  ที่แม่นมั่น

เดินเท่าไร  มันไม่ตาย  ลงกลางคัน

เดินซิเดิน   เดินกัน  ให้เคยตัว

                                 จบนิทานร้อยบรรทัดเรื่องที่ ๑