23 สิงหาคม 2554
ผมมีเพื่อนหลายรูปแบบและหลายที่มาครับ
แต่เพื่อนก็คือ แรงบันดาลใจให้กับชีวิตของผม
ในการทำให้ชีวิตหนึ่งมีความสมบูรณ์และเกิดการเรียนรู้
ผมรับรู้ว่าเพื่อน...คือ...สิ่งล้ำค่าที่มอบให้ผมเสมอ
ดังนั้น ผมจึงทำมิตรภาพให้เป็นเหมือนงานศิลป์
ศิลปะในการความห่วงใย...เอื้ออาทร....ความช่วยเหลือ....ให้คำปรึกษา
ศิลปะในการเป็นผู้ให้...และผู้รับ
ผมได้อ่านบทกวีของจอห์น วุ้ดเดิ้น
ในหนังสือเรื่อง "เป็นไปได้" ของสตีฟ เจมิสัน / จอห์น วุ้ดเดิ้น
โดย...กัทลี มากธนะรุ่ง..แปล
อ่านแล้วรู้สึกดีมาก...ถึงมากที่สุด
พลอยทำให้รู้สึกคิดถึง...กัลยาณมิตรของผม ที่มอบหนังสือให้กับผม
คือ...ยายคิม...นพวรรณ....หายไปนานสำหรับพื้นที่แห่งนี้
ถ้ายายเข้ามาอ่าน...รับรู้ได้เลยว่า...ผมคิดถึงเสมอ
และภาวนาให้มีความสุขในทุก ๆ ขณะ...
เวลาที่ฉันรู้สึกแย่...
เพียงเพื่อนส่งเสียงมา
ความวิตกทุกข์ร้อนก็พลันทลาย
จิตใจได้รับการเยียวยา
นอกเหนือจากสิ่ง...ที่หมอรู้
จากการศึกษาที่ไม่จบสิ้น
ยาวิเศษสำหรับจิตใจที่หดหู่
ก็คือ...ถ้อยความที่ห่วงหา...จากเพื่อน
.......................................................................................................
ณ โรงแรมทองธารินทร์ จ.สุรินทร์
โชคดีที่มีอินเตอร์เนตฟรี
โชคดีที่มาเข้าห้องน้ำ...
เลยแวะมาบอกว่า...เพื่อนคนนี้ยังคิดถึง และสบายดีครับ
ขออนุญาต เป็นเพื่อนอีกคนนะคะ :-)
น้านนะซิ ว่าคุณยายที่เต็มไปด้วย energy ตลอดเวลา
ห่างหายไปเพราะเหตุใด
ขออภัยพิมพ์ ชื่อไม่ครบ... "คุณอดิเรก" สิน่ะถึงจะถูก :)
คิดถึง น้องคิม เช่นเดียวกันค่ะ..อาจกำลังยุ่งกับการวางแผนเรื่องร่วมกันทำถนน เป็นอนุสรณ์แก่ คุณหนานเกียรติ..
มีความสุขมากที่ได้แวะมาอ่าน ระยะนี้ไปจัดการกับโรงเรียนที่เขาต้องการค่ะ เขียนบันทึกเอาไว้เผยแพร่ "ชอบแบบเงียบไร้แรงใจ" มีพลังกว่ากันเยอะเลยค่ะ
อย่าลืมส่งวารสารไปให้บ้างนะคะ ขอให้มีความสุขดูแลคนใกล้ตัวให้มีความสุขสบายใจนะคะ