ดอกไม้บนทางเดิน...คราบน้ำตา..กับรอยยิ้ม

....และแล้ว วันนั้นก็มาถึง.โดยมิต้องรอคอย...."ภิกษุณี"รูปนั้น..เดินทาง..ไปกับเรื่องราวที่ไม่ได้..ถูกกำหนดขึ้น..หากแต่ย้อนรอยไปกับจินตนาการที่สร้างขึ้น"หล่อน"กังวลกับธรรมชาติที่ถูกจัดสรรค์และสิ่งแวดล้อมที่แปลกหน้า.."ภิกษุณี"รูปนั้นมีรอยยิ้มบนใบหน้าให้ปรากฎ...พร้อมกับกล่าวว่า..ทุกอย่างให้เป็นไปตาม..ธรรมชาติ....

..คราบน้ำตา..กับรอยยิ้ม..ผสมผสานอยู่บนใบหน้าที่บ่งบอกถึงความเศร้าและกังวลใจของหญิงสูงอายุหนึ่งที่เดินสวนมาบนทางเดิน..."ภิกษุณีรูปนั้น"...จับไหล่เธอราวจะโอบกอด..ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและแผ่วเบา "เป็นอะไรมีอะไรหรือ"..และแล้ว..คราบน้ำตาที่เลือนหาย..หากเป็นรอยยิ้มเข้ามาแทนที่...ความทุกข์เคลื่อนไป..เพราะการช่วยเหลือและแบ่งปัน...กับการขอบคุณ..ระลึกถึงเมตตาในพุทธคุณ...ของหญิงนั้นเมื่อลาจาก....

...ดอกไม้สองสามดอก..บนทางเดิน.."หล่อน" เดินข้ามไป...หากแต่ว่า.."ภิกษุณีรูปนั้น..กลับก้มตัวลงเก็บ..และวางใหม่ให้พ้นจากทางเดิน..พร้อมกับเอ่ยว่า"เสียดายความงามของดอกไม้"...."ดอกไม้เหล่านั้น"ที่ถูกได้วางไว้อย่างตั้งใจ..บนทางเดินนั้น.."หล่อน" มองเห็น รอยยิ้มบนใบหน้า..ผู้วางดอกไม้ นั้น..บนทางเดินแห่ง......"ธรรม"