GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

สังคมที่ไว้วางใจ..."พูดจริงหรือพูดเล่น"(...เริ่มจะไม่ไว้วางใจ)

จะหาแม่ใหม่ให้ลูก...."พูดจริงหรือพูดเล่น" (ด้วยความสงสัย)

สายวันอาทิตย์ ดิฉันนอนครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่บนที่นอนไม่นึกอยากจะลุกขึ้น....เนื่องจากโดนควันหลงของงาน เกษตรที่ ม.อ.บวกสัปดาห์วิชาการ ที่ทำให้ตลอดสัปดาห์ของดิฉันดูเคร่งเครียดกว่าปกติ รู้สึกปวดเมื่อยที่น่องซ้ายเนื่องจากต้อง"เลี้ยงครัช" ตลอดเวลา...นานนับชั่วโมงกว่าจะพ้นช่วงรถติด บ้านของเราอยู่หลัง มอ. มีการปรับเปลี่ยนเส้นทางจราจรปิดประตูที่เราเคยใช้เป็นประจำ ทำให้ชีวิตของเราในสัปดาห์นี้แต่งต่างไปจากเดิม ดิฉันไปทำงานสาย 3 วันติดกัน....ทั้งที่ปรับเวลาออกจากบ้านให้เร็วขึ้นกว่าเดิมวันละ 15 นาที แต่ยิ่งนับวันก็ยิ่งมีรถบัสบันทุกนักเรียนมาจากจังหวัดใกล้เคียงเข้ามาในงานเพิ่มขึ้นทุกวัน.....เรียกว่า ม.อ.ประสบความสำเร็จมาก.....ในการจัดมีลูกค้าเพิ่มขึ้นทุกปี
           ระหว่างที่กำลังสลึมสลือ อยู่นั้น......
แม่...แม่..นอนอยู่นั่นแหล่ะ....พ่อบอกว่าถ้าไม่ตื่น...จะเอาน้ำไปราดแล้ว....เสียงลูกสาวคนโตตะโกนขึ้นมาให้ได้ยิน....... 
ดิฉันทะลึ่งพรวดจากที่นอน....เออ..นอนลืมไป...เรามีลูกนี่หว่า...กี่โมงแล้ว....จะกินอะไรเช้านี้.....เจ้าคนโตต้องไปเรียนดนตรี 9 โมงแล้วนี่กี่โมงแล้ว......แปลกใจว่า....ภาระหน้าที่มันพรั่งพรูเข้ามาในสมอง ตอนหลับไม่ยักกะคิดออก...ดูนาฬิกา 8 โมงเช้ายังมีเวลาอีกชั่วโมง
ดิฉันย้ายลงมานอนต่อที่หน้าโทรทัศน์ "แม่...พ่อบอก...จะหาแม่ใหม่ให้ลูก.....เจ้าตัวเล็กพูด"
แล้วลูกชอบแม่แบบไหน......ถามแบบชวนคุย......ไม่จริงจังกำลังสลึมสลือ  "แบบ....แบบ....แม่นี่แหล่ะ......ใจดีให้กินนมขวด..ดูดนิ้วก็ได้.. ตัวนุ่มนิ่ม...มาแม....ลูกจะวาดภาพแม่ให้ดู...ดิฉันหลับตานอนต่อประมาณว่ารอเวลาดูภาพที่ลูกวาด(แท้จริงขี้เกียจตื่น).....เสียงคุยกัน...ผสมเสียงหัวเราะของลูกๆแว่วมาจากในครัวให้ได้ยิน.....เสร็จแล้ว...แม่ปิดตาก่อน...."เปิดตาได้" 
ดิฉันทลึ่งตัวพรวดขึ้นมาอีกที "ภาพหมูใส่แว่นนอนหลับ...กรนเป็นตัว...z..z...z ขึ้นไปในอากาศ" มองดูแล้วเกินกว่าเด็กอนุบาลจะวาดได้...."ใครวาด" แม่ทำเสียงข่มขู่........"พ่อวาด"....ฮะ.....ฮะ......ฮะ.......เย้!..."แม่ตื่นแล้วพ่อ"........
สองกระทงวันนี้.....เห็นเราเป็นหมู.....ที่ใหญ่เลยคือจะหาแม่ใหม่ให้ลูก...."พูดจริงหรือพูดเล่น"

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 45450
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 6
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (6)

ยิ้มๆ...สวัสดีคะ...

มารายงานตัวหลังจาก...หายไป "ทบทวนตน"...555

ยังอารมณ์ดีเฉกเช่นเดิมคะ...

...

แวะมาเยี่ยม...ชมคน..มีความสุขคุยกันในครอบครัวเล็ก...ที่อบอุ่น...(แอบอิจฉา...)

 

     "ตอนหลับไม่ยักกะคิดออก" หากพี่คิดอะไรออกตอนหลับ อย่าลืมบอกมั่งนะ (ชอบ 3 ตัวครับ 5 ตัว หรือ ลูกโดด ไม่ค่อยชอบ เพราะถ้าซื้อถูกได้น้อย)
     ฝากถามน้อง ๆ และพี่ชายผมด้วยว่า ชอบหมูสามรสไหม หากชอบผมจะเตรียมเครื่องปรุงไป ทางนั้นมีหมูอยู่แล้ว ไม่ต้องไปซื้อให้เสี่ยงต่อสารเร่งเนื้อแดง เอาที่มีในบ้านนั่นแหละ "ทำหมูสามรส ซะเลย"
วันนี้ดวง"สมพงศ์" "สมพงษ์" "สมพงค์" เอ๊ะ!..som-pong ไหน?...อยู่หน้าจอพร้อมกัน 3 คน กะปุ๋ม...ชายขอบ..... เมตตา....ฮิ ฮิ ฮิ.. อ้าว!.....ต่อยอด.กันหน่อย
(ต่อยอดแบบวิชาเกษตร...แปลว่า ต่อให้ติดค่ะ)

ต่างคน...

ต่างที่...

ต่าง...

แต่ไม่ต่าง...

แห่งความรู้สึก..."มิตรภาพ"

*^__^*

  • ครอบครัวพี่เมตตาน่ารักจังค่ะ
  • อ่านแล้วขำ  นึกถึงลูกตัวเองเหมือนกัน
  • หาแม่ใหม่ให้ลูก  คงไม่ได้แล้วละ  เพราะไม่มีใครจะทดแทนพี่เมตตาได้หรอก ไม่มีใครเหมือน และไม่เหมือนใคร  (จริงมั๊ยคะ)

 

อ่านจบนั่งหัวเราะคนเดียวเลยค่ะ...ใครผ่านมาเห็นคงนึกว่าไม่ค่อยบายแล้วสาวนี้

ลูก ๆ กับคุณพ่อ ดูจะสามัคคีช่วยกันดีจังค่ะ ช่วยกันปรับพฤติกรรมของแม่ (ยิ้ม ๆ) ร่วมด้วยช่วยกัน ครอบครัวมีความสุข ส่วนจะปรับได้หรือไม่อีกเรื่องหนึ่ง สกิตต่อมฮาวันละนิดจิตแจ่มใส ตย. "ครอบครัวหรรษา" ค่ะ