อบรมศีล 5 วัดป่าหนองไคร้ (ุ7) ฟังธรรมจากหลวงปู่ประสาร สุมมโน

พอหลวงปู่นั่งรถเข็นที่เข็นโดยพระอาจารย์ต้อ มาจอดที่หน้าศาลา 4 แล้วพระอาจารย์ต้อก็ช่วยพยุงหลวงปู่เดินไปในอาสนะที่เตรียมไว้ ทุกคนกว่าห้าสิบชีวิต พนมมือทำความเคารพ พี่กะปุ๋มขยับมานั่งรอรับท่านที่ประตูทางเข้าศาลา ทุกอย่างดำเนินไปอย่างสงบเงียบแบบไม่ต้องนัดหมาย หลวงปู่นั่งลง หันหน้าไปทางโต๊ะหมู่บูชา ท่านกราบสามครั้ง แล้วก็นั่งลง ทุกคนกราบพร้อมกันสามครั้ง

ประมาณสามนาทีคือความยิ่งใหญ่แห่งหัวใจจริง ๆ ค่ะ ที่ทุกคนพร้อมใจปฏิบัติบูชาออกมาจากภายใน พี่ปุ๋มขยับไปนั่งข้างหน้าหลวงปู่ ติ๋วมองเห็นพี่ปุ๋มหันมายิ้มคล้ายส่งสัญญาณอะไรสักอย่าง สักพักพิจารณาเห็นพี่หนิง พี่หนุ่ย พี่นัฐ ขยับไปนั่งข้าง ๆพี่กะปุ๋ม ติ๋วจึงขยับตามไปทีหลัง แล้วหลวงปู่ก็เมตตาเทศสอนกว่าสี่สิบนาที

ตั้งใจกับตนเองในส่วนนี้จะพยายามถอดเทปค่ะ แม้จะเช็คเทปแล้วเสียงเบามาเพราะวางเครื่องอัดไว้ข้างหลัง แต่ ณ ตรงนี้ ขอสรุปจากความจำได้ของตนเองก่อน

ท่านเล่าประมาณว่า

กายที่ตั้งอยู่นี่ประกอบด้วยธาตุสี่คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ มีอากาศธาตุ คือร่างกาย ให้แยกก็เป็นสองอย่างคือ รูปกับนาม รูปเป็นนิสัยของตาที่มองเห็น รูปเป็นนิสัยของตาที่มองเห็น เสียงคือรูป ที่ได้ยินคือหู รูปเป็นนิสัยของตา เป็นนิสัยของหู เป็นนิสัยของจมูก จมูกดมกลิ่น กลิ่นคือรูป เสียงคือรูป รส คือ รูป โผฏฐัพพะคือรูป ธรรมารมณ์นั่นเป็นเรื่องของใจ อารมณ์นั่นคือนาม

แยกออกเป็นสองอย่างกายกับใจ

กายคือรูป มองเห็นอยู่นั่นรูป ก้น รูปขา ….. ทุกคนก็มีรูป

ส่วนนามนั่นคือใจ ธรรมารมณ์นั่นคู่กับใจมันแยกเป็นสองอย่าง

คือโลกทั้งสองอย่างนั่นแหละ ถ้าเราแยกออกจากกันก็จะรู้ว่า อะไรคือขันธ์ อะไรคือนาม...........

….คนเราคนหนึ่งมีขันธ์ 5ขันธ์ คือ รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ถ้ามีลูกก็มีขันธ์ 10 ขันธ์ มีลูกสองคนก็ 15 ขันธ์ ฮ่า ๆ

พอหลวงปู่เอ่ย หลายคนก็ยิ้ม

ท่านหันมาถามพี่หนิงว่ามีลูกกี่คน “มีคนเดียวเจ้าค่ะ”

“มีคนเดียวก็ 10 ขันธ์”

หันมาถามพี่กะปุ๋ม “กะปุ๋มนี้คนเดียวมี 5 ขันธ์”

แล้วก็ได้ยิ้มเบิกบานกับความเมตตาของหลวงปู่

ท่านย้ำว่า “คนเราทุกข์เพราะความคิด ความปรุงแต่ง ปรุงดี ปรุงชั่ว ทุกข์เพราะยึด”

ท่านเล่าเรื่องประมาณว่า

“นางปจาฏารา เป็นลูกสาวเศรษฐี พ่อแม่หวง แต่มาหลงรักกับคนงานในบ้าน แล้วก็หนีตามกันไป อยู่ในป่า จนนางปจาฏาราตั้งท้องจะคลอดลูกคนแรกอยากกลับไปหาพ่อแม่ แต่ไปไม่ถึงคลอดกลางทางเสียก่อน แล้วก็กลับมา อยู่ๆกันไป ตั้งท้องอีกลูกคนที่สองจะกลับไปคลอดที่บ้านพ่อแม่อีกแต่ก็คลอดกลางทางเหมือนเดิม อยู่มาวันหนึ่ง สามีออกไปหากิน แถว ๆ จอมปลวกโดนงูเห่าฉกตาย นางไปเจอเข้ารูสึกโศกเศร้าเสียใจ จึงตั้งใจว่าจะหอบลูกกลับไปหาพ่อแม่ ระหว่างทางต้องข้ามแม่น้ำ วางลูกที่เป็นทารกไว้ฝั่งหนึ่ง แล้วพาลูกคนโตเดินข้ามไป ระหว่างกำลังกลับมารับลูกอีกคน มีเหยี่ยวบินผ่านมา เห็นทารกนึกว่าชิ้นเนื้อ จึงมาฉกเอาทารกไป นางยกมือไปไล่เหยี่ยว ลูกที่อยู่อีกฝั่งคิดว่าแม่เรียกก็ค่อย ๆเดินเข้ามาหาแม่ที่ลำน้ำ จึงถูกน้ำพัดไป นางเสียลูกพร้อมกันถึงสองคน ร้องไห้เสียใจเข้าไปถึงหมู่บ้าน ถามหาพ่อกับแม่ปรากฏว่า พายุพัดบ้านพ่อแม่นางเสียชีวิตทั้งคู่ นางเสียใจ ขาดสติ ผ้าผ่อนหลุดรุ่ย เดินไปเจอพระพุทธเจ้ากำลังแสดงธรรม ท่านเล็งเห็นว่า นางเป็นผู้อยู่ในข่ายที่จะถึงธรรม ท่านจึงเทศน์โปรด เมื่อได้ฟังธรรมะจากพระพุทธเจ้า นางได้สติ แล้วมีคนก็โยนผ้าให้เพื่อห่อหุ้มร่างกาย การฟังธรรม ณ วันนั้นเธอบรรลุโสดาบัน”...............

แล้วท่านก็เอ่ยเกี่ยวกับการมารักษาศีล บำเพ็ญเพียร ละกิเลส ประมาณว่า

“ให้มาถือศีล กิน ทาน ประหารกิเลส”