พระผมก็เห็นอาจารย์ต้องทำงานแข่งกับเวลาตลอด....ชีวิตอาจารย์ทำงานด้วยจิตอาสา..จริงๆ หลับให้สบายนะครับอาจารย์...
วันนี้ได้โลดแล่นอ่านบันทึกหลากหลาย.. หากแต่กลับมาสะดุดที่บันทึก ครูอิงจันที่ เรื่อง แสนล้านสานร้อยรอยอาลัยแด่หนานเกียรติ(๔) คืน"นำผึ้งใต้แสงจันทร์" ที่เขียนถึงความสัมพันธ์ ความชื่นชม ที่มีต่อผู้ชายที่ชื่อ "หนานเกียรติ" ถึงขนาดเก็บมารำพึงรำพันว่า (ขอยืมหน่อยนะครับคุณครู) "ผู้ชายแบบนี้ยังมีหลงเหลืออยู่อีกหรือ ฉันคิดว่า สูญพันธุ์ไปจากโลกนี้แล้วซะอีก" 


ชวนให้ผมหวนระลึกถึงความสัมพันธ์ช่วงหลังระหว่างผมกับอาจารย์เกียรติ ซึ่งเริ่มต้นอีกครั้งหลังจากที่ผมลาจากอาจารย์มารับราชการ (ก่อนหน้านั้นผมมีโอกาสได้ช่วยงานอาจารย์ตอนเป็นพระอยู่ระยะหนึ่ง) เรื่องราวมีอยู่ว่า…

 

ครั้งสุดท้ายที่ผมมีโอกาสเจอะเจออาจารย์ (ยังเป็นพระ) คือตอนทำงานที่ โพธิยาลัย วัดสวนดอก ตอนหลังทราบว่าอาจารย์ลาสิกขา.. ก็เฝ้าติดตามอยู่ตลอด  ขอเบอร์โทร. พยามยามติดต่ออาจารย์.... ติดบ้างไม่ติดบ้าง.... มาทราบอีกคราวว่าอาจารย์แต่งงานแล้วและทำงานอยู่สำนักนายก... (ไม่กล้ารบกวน)

 

จวบจนเมื่อประมาณปลายเดือน เมษายน ที่ผ่านมา มีโอกาสได้ทักทายอาจารย์โดยบังเิอิญ ทาง facebook และได้รับโอกาสช่วยงานอาจารย์อยู่บ้าง... ถอดเทปเสียง... และได้คุยกันทางโทรศัพย์อยู่ประปราย

 

กระทั่งเมื่อช่วงกลางเดือนต้นเดือนมิถุนายน จนถึงเดือน ต้นเดือนกรกฎาคม (หากจำไม่ผิดน่าจะเป็นวันที่ 10) ผมมีโอกาสนัดเจอกับอาจารย์ แถวย่านมาบุญคลอง ห้างดังกรุงเทพ ฯ แต่น่าเสียดายที่วันนั้นอาจารย์งานยุ่ง แวะมาหาศิษย์ไม่ได้ ฝากแต่เสียงผ่านโทรศัพย์มาว่า "...ไพรวัลย์... ผมไปพบไม่ได้... ยังไม่เสร็จธุระเลย...ฝากดูแล สมคิด (คือคนทำงาน NGOs ที่อาจารย์นัดไว้ด้วย ) ด้วย..."  ผมตอบกลับอาจารย์เพื่อให้หายเป็นห่วงว่า "ไม่เป็นไรครับ อาจารย์ไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลสมคิด..เองครับ" แล้วสายปลายสายก็ตอบกลับมาว่า "ฝากดูแลด้วยไพรวัลย์.. ไว้เจอกัน"


ใครจะเชื่อว่าการสนทนาครั้งนั้นทางโทรศัพท์ระหว่างผมกับอาจารย์จะเป็นการพูดคุยครั้งสุดท้าย เพราะจากวั้นนั้นผมก็ไม่มีโอกาสได้คุยกับอาจารย์อีกเลย จนเมื่อช่วงสายของวันที่ 18 กรฎาคม ผมถึงได้รับรู้ว่าอาจารย์ได้จากผมไปแล้ว.... ความรู้สึกผมคงไม่ต่างไรกับ อาจารย์อิง.. มากนักครับ  จะต่างก็เพียงแต่ต่างที่ต่างเวลา... เพราะวันนี้หากย้อนเวลาได้ผมคงไปหาอาจารย์แต่แรก... ช่วงที่อาจารย์ว่าง... แต่ก็นั่นแหละนะ ตั้งแต่สมัยเป็นพระผมก็เห็นอาจารย์ต้องทำงานแข่งกับเวลาตลอด....ชีวิตอาจารย์ทำงานด้วยจิตอาสา..จริงๆ หลับให้สบายนะครับอาจารย์...อาจารย์จะอยู่ในใจศิษย์ตลอดไป...