ช่วยกันเผยแพร่ศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ-มาบเอื้อง

เท่ากับช่วยงานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

 

 

เมื่อเอ่ยถึง "เศรษฐกิจพอเพียง" ในความรู้สึกนึกคิดของกระผมปรากฏภาพของในหลวงขึ้นทันที อาจเป็นเพราะตลอดระยะเวลายาวนานหลายสิบปีที่ผ่านมา ผมได้ยินคนนั้นคนนี้พูด ได้อ่านบทความ ข่าว เรื่องราวต่างๆ  ได้เห็นภาพในทีวี ที่องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงตรัสสอนให้พสกนิกรของพระองค์ดำเนินตาม 

 

 

ผมเห็นภาพของปราชญ์เกษตรจำนวนมาก ผ่านเข้ามาในความทรงจำ เหมือนเก็บภาพเหล่านั้นไว้ในแผ่นดีวีดีในจิตใจ ป๊ะหลน เกษตรธาตุสี่จากดินแดนใต้สุด ลุงชาลี มาระแสง ผู้ขุดดินด้วยมือเปล่ายาวนานจนมือลูบหน้าตัวเองไม่ได้ บนดินแดนอีสานที่ราบสูง อดีตผู้ใหญ่ทองคำ แห่งบุรีรัมย์ ผู้ขุดดินด้วยมือเปล่า ชนิดไม่น้อยหน้ากัน แถมไล่ควายลงสระตอนที่ไม่ขังน้ำ นานเข้าน้ำขังอยู่ในสระได้ เพราะความดีของควาย พ่อคำเดื่องภาษี พ่อผาย สร้อยสระกลาง ครูบาสุทธินันท์ นักปลูกต้นไม้ ดาบวิชัย หรือ ร้อยตำรวจตรีวิชัย ตำรวจวิญญาณโพธิสัตว์ ผู้ปลูกต้นไม้ไว้แก่โลก เกินกว่า 3 ล้านต้น แห่งอำเภอปรางกู่ ผมเคยโทรไปคุยกับปราชญ์รายนี้ด้วยตนเองสองครั้งด้วยแรงศรัทธา  คงต้องกล่าวถึง ผู้ใหญ่สมศักดิ์ เครือวัลย์ แห่งตำบลสองสลึง ระยอง ที่ผมเคยไปเยี่ยมถึงไร่ พร้อมด้วยคณะ

 

ท่ามกลางภาพของปราชญ์เหล่านั้น ปราชญ์ใหญ่ระดับอาจารย์ ทำงานแบบมียุทธศาสตร์ สนองงานต่างพระเนตรพระกรรณของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้มาก และโดดเด่นกว่านายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีคนใดในแผ่นดินนี้ ในทุกยุคทุกสมัย ในความรู้สึกของผม คือ อาจารย์ยักษ์ ณ คอกหมู หรือ อดีต ผอ. วิวัฒน์ ศัลยกำธร แห่งศูนย์กสิกรรมธรรมชาติ มอบเอื้อง บ้านบึง ชลบุรี

 

คำสอนด้านเกษตรอินทรีย์ เกษตรผสมผสาน เกษตรพอเพียง ไร่นาสวนผสมโลดแล่นอยู่ในจิตสำนึกโดยอัตโนมัติ ค่อยๆ สะสมก่อตัวอยู่ในความทรงจำของกระผมมากขึ้นตามวันเวลาที่ผ่านไป ถึงวันนี้ชีวิตผ่านวัยมาใกล้ พร้อมกับ Tank ความคิดเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงขยายใหญ่พอให้กระผมเกิดความประสงค์ อยากทดลองทำดูบ้าง อย่าหวังว่าจะสำเร็จโดยง่าย แต่ต้อง "เดินทีละก้าว กินข้าวทีละคำ ทำทีละอย่าง" ค่อยเป็นค่อยไป

 

ผมอ่านเรื่องราวของปราชญ์ชาวบ้าน ผู้ต่อสู้กับชตากรรมของตนในชนบททุกภาคทั่วประเทศ ความมานะบากบั่นต่อสู้ดิ้นรนกับสภาพแห้งแล้งจนได้รับชัยชนะ รู้สึกดื่มด่ำกับความสำเร็จของปราชญ์เหล่านั้น ร่วมอนุโมทนากับชัยชนะที่ได้มาโดยยาก แต่ว่ายังได้รับชัยชนะในที่สุด เรื่องราวของคนเข้มแข็งเหล่านี้ ทำให้ผมมองข้ามผู้คนจำนวนมากตามรายทาง ที่ค่อยๆ เซซัง หมดแรงล้มลงระหว่างทาง เพราะเหตุผลที่ต่างกันไป บางคนร่างกายอ่อนแอ บางคนจิตใจอ่อนแอแพ้กิเลส สิ่งยั่วยวนตามกระแสโลกอันเชี่ยวกราก เทคโนโลยี การพนัน ยาเสพติด เพศตรงข้าม ความหรูหราแห่งสังคมอันจอมปลอม ฯลฯ

 

ผมทอดทิ้ง ไม่ค่อยได้คิดถึงคนพ่ายแพ้เหล่านั้น ทั้งที่พวกเขาเป็นครู คนสำคัญของผมเอง เป็นครูของเรา ที่ชี้ให้เห็นว่า "ความพ่ายแพ้" ในโลกใบนี้เป็นอย่างนี้ อย่าทอดทิ้ง แต่จงเรียนรู้่ คำของของครูสอนไว้อย่างนั้น คิดได้อย่างนี้ แม้ความทุกข์ ก็เป็นครูอันยิ่งใหญ่ของเรา ผู้ใดใช้ความทุกข์ให้เกิดประโยชน์สูงสุดผู้นั้นคือผู้ชนะ ไม่เรียนรู้จากทุกข์ แล้วจะรู้จักสุขอย่างลึกลึกซึ้งได้อย่างไร

 

 

แรงบันดาลใจด้านเศรษฐกิจพอเพียงของกระผมเองเก็บสะสมรายทางจากครูผู้ยิ่งใหญ่ที่เอยอ้างมา และจะเอ่ยอ้างเพิ่มเติมเมื่อความทรงจำนั้นกลับคืนมาทุกครั้งคราว .........