สร้างชาติด้วยการศึกษาตามอุดมการณ์

พระคุณแม่... 

นานแล้วที่เดินทางออกจากบ้าน
จากจังหวัดที่เป็นศูนย์กลางแห่งแดนอีสาน จำความได้สมัยเด็ก บ้านเป็นบ้านไม้ยกพื้นสูงตามแบบอีสานอยู่ด้วยกันพ่อแม่และลูกอีกสามคน “อู๋ เตี้ย จุ๋ม” ตื่นเช้าขึ้นมาเห็นแต่ภาพพ่อจูง แม่หาบ ออกไปทุ่งนาวันแล้ววันเหล่า ทำนาเป็นอาชีพหลัก ด้วยความรักและภาคภูมิใจในวิถีชีวิตชาวนา ข้าพเจ้ามักถามพ่อบ่อยๆ ว่าทำไมต้องทำแต่นา ทำไมไม่ทำอย่างอื่น พ่อมองข้าพเจ้าด้วยสายตามที่สงสัยว่า “ถามทำไม” พ่อทำเพื่อให้ลูกๆ มีข้าวกิน
พ่อทำเพื่อให้ลูกๆ ของพ่อมีเงินใช้จ่าย นั้นเป็นเหตุผลที่พ่อบอก แต่ข้าพเจ้ายังสงใสอยู่ อาจจะมีความลับที่พ่อไม่ได้บอกข้าพเจ้าก็เป็นได้ สักวันข้าพเจ้าต้องรู้แน่ หันมาดูแม่ แม่ทำงานหนักมากหาบลูก หาบของไปท้องทุ่งนาด้วยความอดทน ข้าวปลาอาหารแม่ไม่เคยปล่อยให้อดอยาก แม่เป็นคนอารมณ์ร้อน แต่ใจดี เคยโดนแม่ตีบ่อยครั้ง ซนตามประสาเด็กผู้ชาย แต่บางทีก็ทำเอาแม่น้ำตาตกในก็มี ไม่เชื่อฟัง รักสนุกตามเพื่อนๆ แม่บอกไม่เชื่อเป็นความผิดที่สำนึก ที่ได้จากแม่ คือ แม่เป็นคนชอบเข้าวัด กิจกรรมทางศาสนาที่วัดแม่เป็นกำลังสำคัญ หลวงพ่อ หลวงตาพาไปทำบุญ ปฏิบัติธรรมที่ไหนแม่ไปหมด ...มาวันนี้ข้าพเจ้าออกจากบ้านเกิดเมืองนอนมาเป็นเวลากว่า ๒๐ ปี มาอาศัยเพศแห่งสมณะ ห่มผ้าจีวรศึกษาเล่าเรียน โดยข้าพเจ้าตั้งใจดังนี้ ปริญญาตรี(ศน.บ) มอบให้โยมแม่ ปริญญาโท (ศศ.ม.) มอบให้โยมพ่อ ปริญญาเอก (Ph.D.) มอบให้ตนเอง ศึกษาพระธรรมคำสอนเพื่อประพฤติปฏิบัติตนให้ดี ตอบแทนค่าน้ำนม พากเพียรครองตนอยู่ในเพศสมณะด้วยความเพียร เพื่อบุญกุศลนี้จะเป็นบารมีธรรม ให้โยมแม่ ตลอดไป ในวาระที่วันแม่ที่จะมาถึงนี้ ลูกแม่คนนี้ขอตอบแทนคุณด้วยการทำความดี ปฏิบัติหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด ด้วยหัวใจที่แม่มอบให้เพื่อประโยชน์สุขของผู้คน สร้างชาติด้วยการศึกษาตามอุดมการณ์ ภาระที่ใหญ่ยิ่งลูกคนนี้ปฏิบัติอยู่ไม่เคยเป็นทุกข์เพราะมีแม่เป็นกำลังใจให้ลูกได้มีพลัง
ไม่ใช่จะมาสร้างความดีในวันแม่ แต่ทุกวันคือวันแม่ แม่ให้ลมหายใจกับลูก...ลูกชายคนนี้ ยังต้องมุ่งมั่นในหน้าที่การงานด้วยสมาธิและปัญญา เพื่อการสร้างคนให้มีสติปัญญาอยู่ในสังคมอย่างมีความปกติสุข และที่สำคัญเพื่อการพัฒนาประเทศไทยแผ่นดินเกิด 

....คิดถึงโยมแม่....สาธุ