บางทีการที่เราใช้ชีวิตที่ติดอยู่กับแต่ “ความคิด”
 
อาจทำให้เราได้สัมผัสกับ “ชีวิตที่แท้จริง” น้อยเกินไป

ก็ในเมื่อธรรมชาติสรรค์สร้างให้เรามีทั้ง “สมองและใจ”

แล้วทำไมเราจึงไม่รู้จักใช้ “สมองและใจ” ให้ได้สมดุล

ทำไมเราจึงรู้สึกดี เวลาที่มีคนชมว่าเราช่างคิด “คิดเก่ง”

หรือค่อนข้างรู้สึกไม่ดีเวลาที่ถูกกล่าวหาว่า “ไม่ใช้สมอง”

         เรามองเห็นความสำคัญของใจบ้างไหม?

เราเคยมองดูตัวเองหรือไม่ ว่าเราใช้ใจมากน้อยเพียงใด?

ชีวิตไม่ได้เป็นกลไกที่เดินไปตามที่ “สมองสั่ง” เท่านั้น

หากเรามองด้วยความเข้าใจ มองไปอย่างตื่นรู้ ก็จะพบว่า . .
 
ชีวิตที่ไม่ลืมตัวลืมใจ ช่างเป็นอะไรที่กว้างใหญ่เสียจริงๆ