เมื่อวาน(๕ สค. )มีโอกาสเข้าร่วมประชุมที่ชั้น2 MRI คณะแพทยศาสตร์ มข.
ช่วงเวลาสุนทรียสนทนา Dialogue ในกลุ่มได้ข้อคิดดีๆ อยากเล่าสู่กันฟัง
พี่เขาทำงานที่แผนกจนเวลาพักเที่ยง มีผู้ป่วยมาด้อมๆมองๆ ช่วงเวลานั้นเจ้าหน้าที่ลงเวรเที่ยงกันหมด เหลือพี่ที่ทำงานคุณภาพอยู่ เหลือบเห็นแล้วแต่ในใจคิดเพียงว่าอย่ามาถาม มาหาช่วงเวลาความคิดกำลังแล่นกำลังเพลินกับงานเลย..แต่เหมือนไม่รู้ทันความคิดพี่ ผู้ป่วยรี่เข้ามาหา(พี่ว่าตอนนั้นเคืองนิดๆ) สะกิดถาม"คือหาเจอ"
ผู้ป่วยสวนคืนว่า"มองเข้ามาในๆ(ลึก)กะเห็นแต่เจ้า" สอบถามกันได้ความว่าไปจุดบริการไม่ถูกเลยมาถามทาง(ที่จะไป) ด้วยพี่กำลังสนุกกับงานที่ทำค้างไว้ก็ตอบและบอกทาง
เวลาผ่านไปซักครู่นึงผู้ป่วยก็วนกลับมา ณ จุดเดิมอีก(หลงทาง ไม่เคยมา)
พี่แกเลยต้องเสียเวลาอธิบายซะละเอียด(อีกหลายรอบ) ที่สุดเขาก็ไปถูก(ที่)
วันต่อมาพี่เขามีธุระต้องไปติดต่องาน ณ สถานที่ราชการ(แห่งหนึ่ง)
ไปถึงเที่ยงครึ่ง เจอเจ้าหน้าที่นั่งหน้าจอคอม เงยหน้ามาเหลือบแล้วก้มต่อ....พี่แกคิดในใจ
อ๋อ เขาพักเที่ยง เวลาล่วงเลยไปชั่วโมงนึง เจ้าหน้าที่รายเดิมไม่แม้แต่จะเหลือบมา พี่เขาภาวนา...เงยๆๆๆ
แต่แรงอธิษฐานดูจะไร้ผล สุดทนเพราะทนอด(พอประมาณ) พี่จึงลุกไปสอบถาม ได้คำตอบว่า คนที่ดูแลเรื่องนี้ยังไม่กลับมา
ให้นั่งรอไปก่อน ขณะนั้นเจ้าหน้าที่ก็ทยอยผ่านหน้าพี่ โดยไม่ถามซักประโยคว่า..เจ้ามาเฮ็ดหยัง
กว่าจะได้พบเจ้าหน้าที่รอสองชั่วโมงครึ่ง ทำธุระจริงๆเกือบ 4 นาที พอเสร็จธุระแล้วพี่แกจึงนึกถึงคนไข้ที่มาถามทางเมื่อวานนี้.....ว่า
ถ้าเมื่อวาน เรานึกไปว่าเขาไม่เคยมาโรงพยาบาลศูนย์ บอกเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา
แล้วก็เลี้ยวๆๆ รับรองกลับมาที่เดิม เราน่าจะเดินมาถามเอง สอบถามปัญหาที่ต้องการให้ช่วยเหลือ
บอกจุดเด่นที่ใกล้เคียงสถานที่ที่เขาจะไปให้ละเอียด เสียเวลาเพียงแค่เล็กน้อย เขาก็จากไปพร้อมคำขอบคุณและรอยยิ้ม
จากเรื่องที่พี่เล่า ได้ข้อคิดว่า การสื่อสาร การใส่ใจ
"ใจเขาใจเรา" เพียงเล็กน้อย เสียเวลาเพียงน้อยนิด
แต่ได้ความประทับใจที่มากมาย
"ความทรมานคือการรอคอย" ไม่ต้องให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับคุณก่อน
ค่อยฉุกคิด กรุณาใส่ใจกับผู้ที่กำลังต้องการความช่วยเหลือ เราสละเวลาเพียงนิด เขาจะได้ไม่รอหลายชั่วโมง เราไม่ต้องมาสำนึกผิดภายหลัง
จากเรื่องที่พี่เล่า...ได้ข้อคิดว่า การสื่อสารกันโดยเอาใจเขามาใส่ใจเรา
เอาใจเราไปใส่ใจเขา สังคมที่กำลังแย่อยู่อย่างทุกวันนี้ คงสุขีอีกบ้าง
แม้ บาง....เวลา เราตะหนักมากขึ้น บาง..เวลา
อาจกระชั้น เป็น...ตลอดเวลา
