บางห้วงความคิด

                        

 

 

 

 

                                            วันนึงเมื่อเราเดินมาถึงทางแยกและต้องเลือกว่าจะเดินไปทางไหนเดินต่อไปข้างหน้าหรือจะเปลี่ยนไปเดินทางอื่นดูบ้าง หลายๆคนบอกว่าเดินไปข้างหน้าแหละดีบางคนบอกว่าเลี้ยวซ้ายแหละดีแต่ก็มีบางคนก็บอกว่าทางขวาดี  

                แปลกนะพอเราบอกเขาว่าเราตัดสินใจว่าเอาหล่ะฉันเลือกจะเลี้ยวซ้ายหลายๆคนบอกว่าเดินมาตั้งไกลเดินหน้าต่อไปเถอะทางที่เคยเดินแม้มันสูงๆต่ำๆข้ามน้ำข้ามเขาหลายลูกเหนี่อยแต่ท้าทายถ้าผ่านไปได้ถือว่าเก่งเมื่อก่อนฉันก็เห็นตามนั้นแหละชีวิตมันมีรสชาติกว่ากันเยอะ   แต่พอมาวันนี้กลับมีความรู้สึกนึงแว๊บเข้ามาว่าตัวเองเริ่มแก่น่ะอย่าป่ายปีนเลยให้คนรุ่นใหม่เขาปีนกันดีกว่ามั้ง   ว่าแล้วก็เลือกที่จะเลี้ยวซ้ายทางมันเรียบๆร่มรื่นนะไม่โลดโผนแต่เขาบอกว่าทางมันอาจตันแต่ฉันมองว่าช่างมันเถอะขอให้เป็นทางเดินที่ได้เลือกก็พอ  ข้างหน้ามันจะเป็นอย่างไรก็ช่างมันนะ  เดินชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆไม่อยากวิ่งแล้วมันเหนื่อย   ลึกๆในใจฉันอยากมีเวลาเหลือพอที่จะเอาไว้ทำอะไรเพื่อตัวเองในช่วง10ปีที่เหลือบ้างก็เท่านั้น