คำบางคำยืมมาจากคุณครูธรรมทิพย์ ขอขอบคุณไว้ในที่นี้ด้วย
ภาษาไทยจะวิบัติก็บัดนี้
หลายคนที่จงใจเขียนไขว้เขว
เขียนถูกต้องล้าสมัยใจรวนเร
ไม่โก้เก๋คร่ำครึหรือไรกัน
ไม่เคยคิดเคยนึกตรึกตรองบ้าง
เลียนแบบอย่างทางมักง่ายไร้สร้างสรรค์
เดี๋ยวเป็น..เด๋ว เธอเป็น..เทอ เพ้อรำพัน
ช่างขำขัน..จ้าเป็น..จร้า พางุนงง
บรรพบุรุษอุตส่าห์สร้างวางแบบไว้
ลูกหลานไทยกลับทอดทิ้งยิ่งลืมหลง
เห็นคนอื่นดีกว่าตนพ้นถูกตรง
ไม่ธำรงแล้วทำลายเลวร้ายจริง
อกตัญญูมิรู้คุณพ่อขุนฯแล้ว
เคยผ่องแผ้วมาหม่นหมองขัดข้องยิ่ง
ฝากใคร่ครวญหวนคิดจิตประวิง
จะทอดทิ้งหรือสร้างสรรค์ก็วันนี้
หากไม่มีภาษามาจารจด
วัฒนธรรมมิปรากฏหมดศักดิ์ศรี
เอกลักษณ์ของชาติอาจไม่มี
ประชาชีตกเป็นทาสอนาถใจ
ภาษาไทยคือพื้นฐานการเรียนรู้
สรรพวิชาสู้ดูสดใส
จะร่ำเรียนเขียนอ่านการสิ่งใด
ภาษาไทยต้องมาก่อนย้อนใคร่ครวญ
อิสระเสรีภาพตราบวันนี้
ก่อเกิดมีเพราะภาษาถ้าสืบสวน
หากไม่มีภาษาไทยไทยเรรวน
คงปั่นป่วนเป็นข้าเขาเศร้าระทม
จะทำการสิ่งใดในทุกสิ่ง
ถ้ารู้จริงชัดเจนเห็นเหมาะสม
เพราะอาศัยภาษามาอบรม
คนนิยมพูดจาน่าตรองตาม
นักปกครองนักกวีที่ดีนั้น
สิ่งสำคัญรู้ภาษาน่าเกรงขาม
อีกคุณครูผู้สอนสั่งยังงดงาม
ประสบความสมหวังดั่งใจจินต์
จะสื่อสารผ่านความคิดที่ผิดถูก
ก็ต้องผูกอักษราภาษาศิลป์
หากไม่รู้ภาษาล้าชีวิน
จะทำกินก็ลำบากมากกว่าใคร
อยากสาปแช่งคนแกล้งเขียนให้เพี้ยนผิด
อย่าสัมฤทธิ์สมหวังดังขานไข
อุปสรรคปัญหาค้างคาใจ
ความสดใสชื่นบานพานไม่มีฯ
พระมหาวินัย ๒๒.๐๕ น.: ๓ ส.ค.๕
"นมัสการพระคุณเจ้าพระมหาวินัย
ช่างโดนใจในประเด็นของภาษา
ที่หยิบยกบอกเล่าเรื่องราวมา
ด้วยเป็นห่วง ภาษาที่เรามี"
(หากไม่มีภาษามาจารจด
วัฒนธรรมมิปรากฏหมดศักดิ์ศรี
เอกลักษณ์ของชาติอาจไม่มี
ประชาชีตกเป็นทาสประหลาดใจ)
ไม่รู้รักษ์ภาษาตนพาหม่นหมอง
พึงยึดแบบสร้างสรรค์ตามครรลอง
คิดไตร่ตรองก่อนผิดเพี้ยนเปลี่ยนแปลงคำ...
ธรรมทิพย์
อนุโมทนาผู้เฒ่าวอญ่า และคุณครูที่มาเยี่ยม ขอให้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง
ขอบคุณคุณอักขณิช คุณครูอัมพร สำหรับดอกไม้
กราบนมัสการพระมหาวินัย ภูริปญฺโญ ทิวาพัฒน์
มาร่วมอนุรักษ์ สร้างความตระหนักในการใช้ภาษา มรดกอันล้ำค่า ...ภาษาไทยค่ะ
คุณหมอก็มาเยี่ยม ขออนุโมทนาเป็นอย่างยิ่ง ขอให้มีสุขภาพแข็งแรง