ประเทศขอเราในปัจจุบันนับว่าอยู่ในช่วงวิกฤตมาก ๆ โดยเฉพาะเรื่องการศึกษา เศรษฐกิจและสังคมโดยเฉพาะสังคมและเศรษฐกิจในชุมชน

 

ปัญหาหลาย ๆ อย่างถูกละเลยเพราะนิสัยที่ดีของคนไทยที่ถูกสืบทอดกันต่อมานานกับคำว่า "รักษาน้ำใจ"

 

จะทำอะไร จะพูดอะไร ก็รักษาน้ำใจคนใกล้ชิดไว้บ้าง

 

คนใกล้ชิดกับประเทศชาติ สิ่งใดน่ารักษาน้ำใจมากกว่ากัน?

บางครั้งปัญหาหนัก ๆ ก็ต้องโดนกระทุ้งแรง ๆ เหมือนกัน

บางครั้งก็ต้องถึงกับขั้น "ยอมหัก แต่ไม่ยอมงอ" เพื่อรักษาเป้าหมายหลัก เป้าหมายของส่วนร่วมหรือเป้าหมายใหญ่ของสังคมและประเทศ

ถ้ามัวแต่รักษาน้ำใจกันอยู่ รักษาคนใกล้ชิดแต่ไม่รักษาประเทศ สังคมไทยของเราจะอยู่ได้อย่างไร

 

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม อยู่ตัวคนเดียวไม่ได้ ....... ประเด็นนี้น่าคิดครับ

ถ้าเราไม่รักษาน้ำใจคนใกล้ชิดไว้เราจะอยู่อย่างไร?

แต่ถ้ามีคนใกล้ชิดแต่ไม่มีประเทศอยู่ เราจะอยู่ได้อย่างไร?

 เราควรจะรักษาน้ำใจของสิ่งใดไว้ดี ณ บริบทขณะนี้ โดยเฉพาะถ้าเรามีความเป็น "กัลยาณมิตร" เป็นที่ตั้ง คนใกล้ชิดกับบุญคุณแผ่นดิน เราจะเลือกสิ่งใด

 

"ความจริง"... ถ้าวันนี้เรารักษาน้ำใจคนใกล้ชิดไว้เราก็มีเพื่อน

แต่ "ความจริงแท้" นั้น การมีเพื่อนแต่ทำร้ายสังคมส่วนร่วมน้น เราก็จะเสียทั้งเพื่อน สังคมและประเทศชาติ

 

เพื่อน คนใกล้ชิด VS ชุมชน สังคม ประเทศชาติ

เราควรรักษาน้ำใจของใครดีครับ


บันทึกมาเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ครับ

ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ