16 กรกฎาคม 2554
ด้วยผมและภรรยา...ต่างทำงานด้านสุขภาพของผู้คน
สิ่งที่เจอแทบทุกวัน...คือ การเจ็บป่วย...รถ Refer ...รถส่งผู้ป่วย
ความตาย...น้ำตา...การจากไปของชีวิต
ความเศร้า...ความพลัดพลาด...และสัจธรรมได้นำมาสู่ชีวิตของเราทั้งสองเสมอ ๆ ในทุก ๆ วัน
พวกเราสัญญาก่อนกันก่อนแต่งงานว่า...
จะไม่งอน...ทะเลาะกัน... เกินหนึ่งคืน
เพราะชีวิตของเราแสนสั้นมาก ๆ บนโลกเล็ก ๆ ใบนี้
หนึ่งคืนที่หลับไป...อาจจะไม่ได้ตื่นและเจอกันอีกตลอดชีวิต...
พวกเราอยากทำทุกวันให้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต
จึงทำทุกวันให้ดีที่สุด...เพราะไม่มีเวลาที่ย้อนกลับไปแก้อดีตได้
ผมขอบคุณภรรยาทุกวัน...
สำหรับกำลังใจที่มีให้เสมอกับเส้นทางชีวิตที่ขุรขะของผม
วันนี้...พวกเราได้คุยกัน และเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้...
ถึงแม้ผมจะแก่กว่าภรรยาหลายปี...
แต่ถ้าเลือกได้...ผมขอเป็นคนสุดท้ายได้ไหม
ขอเป็นคนสุดท้ายที่จะอยู่....ที่ส่งลาภรรยา...จัดการพิธีอำลาอันเรียบง่าย...
ดูเหมือนผมเป็นคนใจร้าย...อย่างไงไม่รู้....
แต่คนที่จากไปก่อน...คงไม่เจ็บปวดเท่ากับ
คนที่ยังอยู่...และมองคนที่เรารักจากไปโดยไม่มีกลับ...
มันคงจะทรมานมากเหลือเกิน...
กับการบอกลากันครั้งสุดท้าย....
เพราะชีวิตของเราแสนสั้นมาก ๆ บนโลกเล็ก ๆ ใบนี้
หนึ่งคืนที่หลับไป...อาจจะไม่ได้ตื่นและเจอกันอีกตลอดชีวิต...
คิดเช่นนี้เหมือนกันค่ะ มักเตือนตนเองเสมอๆทำวันนี้ให้ดีแล้วพรุ่งนี้ก็จะดีเช่นกัน
ขอบคุณน่ะค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
เวลา...ช่วยเยียวยา
เวลา...ช้าเร็วมาถึง
เวลา...เราท่านฉันเธอ
สวัสดีค่ะคุณหมอ
สวัสดีครับน้องทิมดาบ
อ่านแล้ว รับรู้ถึงความรักที่หวานซึ้ง โรแมนติกสุดๆ ค่ะคุณหมออิสาน แฟมิลี่แมน ขอให้อบอุ่นกระไอรัก ทุกวี่วันเด้อค่า :)
สวัสดีค่ะน้องทิมดาบ
ยินดีด้วยสำหรับกุศลจิตต่อกันเช่นนี้ค่ะ..
เวลาเป็นสิ่งที่ยุติธรรมที่สุด
เวลาเป็นสิ่งพิสูจน์คนได้ดีที่สุด
ในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ขอให้ทุกคนทำดีเหมือนทิมดาบ
อนิสงค์ความดีที่พี่คิดและทำจะดลบันดาลให้พี่มีสิ่งที่ดีตลอดไป
เสาว์ดีใจมากจริงๆที่พบพี่ที่มีความคิดเหมือนกันเมื่ออ่านข้อความพี่ นี่แหละใช่เลยคนดี