ก็เวลามีจำกัด แต่จำนวนกิจกรรมมีมากมาย อย่างนี้ต้อง "ลปรร" ค่ะ
วันนี้เป็นวันแรก ของกิจกรรม ม.อ.วิชาการ ที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์จัดอย่างยิ่งใหญ่ ทุกวันที่ 16-18 สิงหาคม ของทุกปีค่ะ ตั้งแต่เช้าตรู่ก็มีรถราเข้ามาในมหาวิทยาลัยมากมาย จำนวนเด็กนักเรียนที่หลั่งไหลเข้ามาก็ยิ่งมากเข้าไปใหญ่
ฝนฟ้าก็ไม่เป็นใจเลยค่ะ ตกพรำๆตั้งแต่เช้า เด็กๆก็ต้องหลบไปอยู่ในเต๊นท์ผ้าที่ทางผู้จัดได้ตั้งไว้ให้เป็นช่วงๆ
เด็กๆที่บ้านพี่เม่ยก็เช่นกันค่ะ คุณครูมอบหมายให้มาศึกษาหาความรู้กันเอง แต่มีข้อแม้ว่าต้องกลับไปเขียนรายงานส่งด้วย
น้องจิ้น(เจ้าตัวเล็ก) บ่นอุบ...."คุณครูให้เวลาแค่ครึ่งวันเช้าเท่านั้นเอง แถมยังต้องส่งรายงานทุกวิชาที่เกี่ยวข้อง ให้ครบถ้วน....."
"โหย! จิ้นจะดูยังไงไหว กิจกรรมตั้งมากมายอย่างน้านนนน....." น้องจิ้นยังบ่นงึมงัม....
พี่เม่ยจึงแนะนำให้ไปแบ่งงานกับเพื่อนๆสิ.......
- ชวนเพื่อนมารวมตัวกันก่อนแล้วแบ่งกลุ่มกัน
- เลือกให้มีคนที่รับผิดชอบงานสักหน่อยอยู่ในแต่ละกลุ่ม
- แบ่งโซนที่ต้องรับผิดชอบไปศึกษา
- และจดบันทึกไว้
- พอทำงานของตัวเองเสร็จ มีเวลาเหลือก็ไปเดินเที่ยวงานเกษตรแห่งชาติที่จัดบริเวณใกล้ๆกันได้อีกด้วย เรียกว่าได้ทั้งงานได้ทั้งเที่ยว.....
น้องจิ้นฟังแล้วทำท่าเหมือนเข้าใจ.... "อ๋อ! แล้วพอกลับไปโรงเรียนก็เอามาผลัดกันลอกใช่ไหม?.....เดี๋ยวครูดุอีกแหล่ะ...."
เข้าทางพี่เม่ยแล้วค่ะ....จึงรีบตอบน้องไปว่า"ไม่ต้องล๊อก..ก.... "
- แค่เรียกให้มารวมตัวกันอีกครั้ง แล้วให้ตัวแทนแต่ละกลุ่มเล่าให้เพื่อนฟังว่าไปพบไปเห็นอะไรมาบ้าง คนอื่นก็ฟังแล้วจับประเด็นจากเรื่องที่เพื่อนเล่าไง เอามาเขียนเป็นรายงานของตัวเองไง....รับรองว่ารายงานไม่เหมือนกันทุกคนแน่ๆ ถ้าคุณครูถาม ลูกก็บอกไปว่า เราใช้วิธีแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันค่ะ
ในใจก็นึกต่อไปว่า....นี่ถ้าลูกทำได้สำเร็จครบทุกขั้นตอนอย่างที่ว่ามานะ.......
ขอชื่นชม...อย่างยิ่ง...ยอดคุณแม่เลยคะ
กะปุ๋มขอจดจำไว้....สำหรับไปต่อยอด..หรือขยายผลที่อื่นบ้างนะคะ...
ขอบคุณมากนะคะ...
....
ตกลงเป็นว่าน้องจิ้นและเพื่อนๆได้ทำอย่างที่คุณแม่แนะนำไหมคะ....ประมาณอยากทราบว่าเด็กๆ...เขาทำแล้วเป็นอย่างไรบ้าง...
*^__^*
อืม ….ครูอ้อยจะจำไว้สอนหลานค่ะ เพราะลูกโตกันหมดแล้ว และจะสอนลูกศิษย์ที่โรงเรียนด้วยค่ะ คุณเม่ยมีอะไรดีดีมาฝากเป็นประจำ ขอบคุณค่ะ
นี่ถ้าเป็น”คุณแม่จิ๊บ” คนนี้ น่าจะแนะนำลูกว่า ไปบอกพ่อให้ช่วยซิลูก หรือไม่ไม่เป็นไรลูกเดี๋ยวแม่ช่วยเอง ฮิ ฮิ ประเภท “เลี้ยงลูกแบบพึ่งพา” ได้อ่านหลายๆ มุมของพี่เม่ย ดีจริงๆ ค่ะ
พี่เม่ยคะ
แอบชื่นชม นิยม ชมชอบ พี่มานานแล้ว เพราะอ่านบันทึกพี่ทีไร นึกถึงคุณนก นฤมล เมธีสุวกุล ทุกทีค่ะ
เพราะเป็นคนที่สามารถนำเรื่องที่เห็น และสิ่งที่คิด มาบอกเล่า และบรรยาย ผ่านตัวหนังสือ จนคนอ่านรู้สึกราวกับว่า มีเจ้าตัวเล่ามาเล่าให้ฟังอยู่ตรงหน้าเลยค่ะ..
คนเดียวเป็นได้ดีทั้ง แม่ เพื่อน และครู ของน้องจิ้นเลย ... อย่างนี่ไม่เรียกว่าอบอุ่น ก็ไม่รู้จะว่าอย่างไรแหล่ว !
คุณพ่อบ้านได้อ่านก็คงจะทำทีท่าเหมือนจะโต้แย้ง หรือ ปฏิเสธ .. แต่ในใจกลับตรงกันข้าม แถมต่อว่าผมในใจอีกว่า .. " คน หรั้ย ไม่ โร่ .. โร่ ไปเสีย หมด "