ชีวิตต่างถิ่นต่างภาคที่แสนไกลแต่ปรับใจได้

  ชีวิตการช่วยราชการของ krugui  เมื่อมีเริ่มต้นครั้งแรกก็มีครั้งต่อๆมาอีก  โชคชะตาฟ้าลิขิตให้เป็นไปหรืออย่างไร  เมื่อคนใกล้ตัวได้รับคำสั่งให้ย้าย  krugui จึงต้องหอบลูกและทุกอย่างย้ายตามไปด้วย  โดยขนทุกอย่างไปให้มากที่สุดเพราะไม่รู้ว่าสถานที่ที่จะไปเป็นอย่างไร  ส่วนบ้านก็ปิดทิ้งไว้ ( จนภายหลังเมื่อแน่ใจว่าคงไม่ได้กลับมาอยู่แล้วแน่ เลยขายไปให้หมดห่วง )

 



  ชีวิตต่างถิ่นต่างภาคจึงได้เริ่มต้นขึ้น มาอยู่ใหม่ๆรู้สึกยุ่งยากใจกับสำเนียงภาษาที่ฟังไม่ค่อยออก หรือเขาฟังเราไม่ออกก็ไม่รู้  hahaha   ต่างคนต่างต้องมาปรับตัวปรับหูให้เข้ากันทั้งครูทั้งนักเรียนรวมทั้งคนรอบข้าง  สมัยนั้นเรียนกันสามเทอม  krugui  ไปรายงานตัวกับครูใหญ่ได้แค่เทอมเดียว  ครูใหญ่ก็ย้ายไปรับตำแหน่งที่อื่น  ปล่อยให้พวกครู ( ผู้หญิงทั้งหมด ) อยู่กันมาอีกเป็นปีโดยที่ไม่มีผู้บริหารเลย    คงมีผู้รักษาการที่เข้ากั๊นเข้ากันดีชนิดที่ว่าอะไรก็ว่าตามกัน  เพราะฉะนั้นพวกเราจึงไม่มีวันลากันเลย  เหอเหอเหอ

 


 

  ที่นี่ช่างห่างไกลจากตัวจังหวัดอะไรเช่นนั้น  มันดูเหมือนระยะทางจะยาวไกลไม่มีที่สิ้นสุดเสียทีตั้ง 3 ชั่วโมงในสมัยนั้น  อย่าว่าแต่ตัวจังหวัดเลย  แค่ตัวอำเภอก็ไปลำบากมาก  โอ้...ชีวิตอีกแล้ว  ไปครั้งแรกก็ไปสร้างวีรกรรมเอาไว้เมื่อไปรายงานตัวที่จังหวัดแล้วไปต่อว่าเจ้าหน้าที่บุคลากรที่เขาทำเรื่องส่งไปให้อำเภอช้า  ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะระยะทางมันไกล  แล้วก็ไม่รู้จักใครเลยเขาก็น่าจะทำให้เราเร็วๆหน่อยจะได้กลับทัน  ปรากฎว่าตั้งแต่นั้นมาเขาจำ krugui ได้แม่นมากว่ายายนี่มาจากเหนือ  คริคริคริ

 

 

  การใช้ชีวิตที่นี่ไม่มีปัญหามากนัก เพราะสามารถปรับตัวได้ตามสภาพ ด้วยไม่ค่อยคิดหรือเป็นกังวลกับอะไรนานๆ  คงมีแต่ต้องใช้ความอดทนอย่างสูงเพราะไกลคนละภาคกับความคุ้นเคย  ต้องต่อสู้กับความคิดถึงพ่อแม่พี่น้องญาติสนิทมิตรสหาย  รวมทั้งความคุ้นเคยเก่าๆทุกอย่างปิดเทอมทีจึงจะได้เจอหน้ากันที  ใครที่ไม่มีพลังความรักคงอยู่และทำใจได้ยากนะเนี่ย....

 

 

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านนะคะ  สำหรับโรงเรียนนี้มีความประทับใจมากมายเกิดขึ้นที่นี่จึงต้องมีต่ออีกสักบันทึกหนึ่งค่ะ