ธธรรมะกับนักบริหาร

  • สัจจะ "รับปากแล้วนี่ก็ต้องทำให้ได้ คำพูดก็คือเกียรติยศ" ซื่อสัตย์สุจริต "มีอะไรก็บอกตัวตรง ๆ เมื่อไม่มีเงินก็บอกไม่มีเงิน มีแค่นี้ก็บอกแค่นี้
  • กตัญญู
  • พากเพียร รักความก้าวหน้า 
  • เชื่อมั่นในตัวเอง
  • นั่งสมาธิ
  • เข้าใจสัจจธรรม
  • พยายามทำสิ่งที่ดี
  • หลักเศรษฐกิจพอเพียง

ทำงานอย่างไรให้มีความสุข

      เวลาทำงาน เรามักจะมีคำถามในใจอยู่เสมอว่า จะทำงานให้เป็นสุขได้อย่างไร นี่เป็นปัญหาของคนสมัยนี้ แต่ไม่ใช่ปัญหาของคนสมัยก่อนเพราะสมัยก่อน"งาน" กับความสนุกเป็นเรื่องเดียวกัน เวลาคนไทยสมัยก่อนพูดถึง"งาน" เขาหมายถึง งานแต่ง งานบวช งานบุญ ซึ่งเป็นเรื่องของการสังสรรค์และความรื่นเริง อันนี้รวมถึงานศพด้วย เพราะแม้แต่งานศพก็ยังมีมหรสพ ชาวบ้านสมัยก่อนเวลาพูดถึงงานจะมีความหมายในทำนองนี้ แต่ถ้าพูดถึงการทำนาทำไร่เขาไม่ได้เรียกว่างาน เขาเรียกว่าทำมาหากิน แต่ในปัจจุบันกับการทำมาหากินเป็นเรื่องเดียวกันมันไม่ใช่ความรื่นเริงแล้ว

       อันที่จริงงานกับความมีชีวิตชีวาน่าจะไปด้วยกันได้ แต่เดี๋ยวนี้งานกลายเป็นเรื่องที่ไม่สนุก ส่วนหนึ่งก็เพราะว่า เวลาที่ใช้ในการทำงานไม่ใช่แค่ 8 ชั่วโมง แต่ามันกินเวลามากกว่านั้น มันลุกลามไปถึงเวลาส่วนตัวของเรา แม้แต่เวลาหลับ เวลานอน บางทีก็ยังคิดเรื่องงานการอยู่ ผิดกับชาวบ้าน ถึงแม้เขาจะนั่งเล่นนอนเล่น เขาก็ยังมีงานทำอยู่ เช่น ทอผ้า ทอแห สานกระบุงตะกร้า แต่ทว่างานเหล่านี้เขาไม่ได้ทำอย่างเคร่งเครียด บางครั้งก็มีความสนุกสนานผ่อนคลายผสานไปด้วย เช่น ทอผ้าไปก็คุยกันไป เป็นการสังสรรค์ในหมู่เพื่อนบ้านไปในตัว

      แม้ทำนา เวลาเกี่ยวข้าว หรือดำนา ก็ไม่ได้ทำอย่างหน้าดำคร่ำเครียด หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินอย่างเดียว บางช่วงก็จะมีการละเล่นควบคู่กันไปด้วย มีการร้องรำทำเพลงระหว่างดำนาและเกี่ยวข้าว เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนมาร่วมแรงร่วมใจกัน จึงเกิดบรรยากาศที่สนุกสนาน เพราะฉะนั้น งานที่ดูเหมือนว่ายากลำบาก น่าเหนื่อยหน่าย ก็กลายเป็นสนุกรื่นเริงได้ เพราะว่าเขาเอาความรื่นเริงมาผสานกับงานหรือการทำมาหากิน

     แต่ปัจจุบันยุคสมัยมันเปลี่ยนแปลงไป งานเข้ามาเป็นส่วนสำคัญในชีวิต จนกระทั่งบางทีมีความสำคัญมากกว่าชีวิตครอบครัวด้วยซ้ำ อย่างในบางประเทศ เช่น ญี่ปุ่น ถ้าเป็นผู้ชาย เขาจะถือว่างานเป็นสิ่งสำคัญกว่าครอบครัว งานต้องมาก่อน ครอบครัวตามมาทีหลัง จะเรียกว่าเขาฝากชีวิตจิตใจไว้กับที่ทำงานเลยก็ได้ ทำงานอย่างหามรุ่งหามค่ำ จนหลายคนตายเพราะงาน

 พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล