มหัศจรรย์แห่งการเขียน (5-12)


“มนุษย์สามารถสื่อสารกับตัวเองผ่านการเขียนได้ และการสื่อสารกับตัวเอง ทำให้เราสามารถเข้าใจตัวเราเองได้มากขึ้น และนี่แหละที่เป็นปฐมบทแห่งการเยียวยาด้วยตัวเองนั่นเอง”

 

 

 

วันนี้อยากชวนกัลยาณมิตรมา “เปิดเปลือยอารมณ์ความรู้สึก” ค่ะ

 

          จากการได้อ่านหนังสือ “มหัศจรรย์แห่งการเขียน” ของคุณหมอวิธาน ฐานะวุฑฒ์ ซึ่งซื้อไว้ตั้งแต่เดือนเมษายน เล่มบาง ๆ หนาเพียง 191 หน้า หน้าปกสีขาวสะอาดตัวหนังสือมีสีสัน จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ศยาม ราคาเล่มละ 140 บาท ผู้เขียนเพิ่งได้อ่าน อ่านแล้วติดใจอ่านรวดเดียวจบเป็นการอ่านแบบผ่านอย่างรวดเร็ว และอ่านจากด้านหลังมาด้านหน้าตามนิสัยใจร้อน เมื่อคืนเพิ่งอ่านจบรอบที่สอง และคิดว่าน่าจะอ่านอีกหลายรอบ เพราะชอบและถูกจริตนิสัยที่เป็นคนชอบเขียน

 

โดย สรุปรวมแล้วเนื้อหาในหนังสือเล่มนี้กล่าวถึงประโยชน์ของการเขียน และเทคนิควิธีการเขียนเพื่อให้ได้ประโยชน์เต็มที่ และประโยชน์ที่กล่าวนั้นคือ ประโยชน์ใน “การเยียวยาตนเองและเพิ่มพลังชีวิต”  

 

          ชักสนใจแล้วใช่ไหมคะ ในเมื่อเราส่วนใหญ่ไม่ใช่นักเขียนซึ่งมีอาชีพในการเขียน แล้วเขียนอย่างไรกันที่จะช่วยเยียวยาและเพิ่มพลังชีวิต  ยกข้อความที่กระชับลัดสั้นและตรงที่สุดของคุณหมอวิธาน มาให้อ่านนะคะ

 

          “โดยส่วนตัว ผมพบว่าการเขียนทำให้ผมรู้จักกับ “ตัวตนด้านใน” ของผมเอง เป็นโอกาสที่จะได้เข้าใจความคิด ได้เห็นได้เข้าใจความรู้สึกของตัวผมเอง”

 

          “มนุษย์สามารถสื่อสารกับตัวเองผ่านการเขียนได้ และการสื่อสารกับตัวเอง ทำให้เราสามารถเข้าใจตัวเราเองได้มากขึ้น และนี่แหละที่เป็นปฐมบทแห่งการเยียวยาด้วยตัวเองนั่นเอง”

 

          คุณหมออธิบายว่า การเขียนคือ “การเปลี่ยน” นั่นคือเปลี่ยนสิ่งที่กำลัง “รู้สึก” กลั่นออกมาให้กลายเป็น “ตัวอักษร” การเขียนทำให้ค่อยๆ รู้ตัวว่ากำลังคิดอะไรหรือรู้สึกอะไร ซึ่งเป็นอุบายหนึ่งที่ช่วยให้สามารถ “ดำรงอยู่กับปัจจุบัน” ได้อย่างดี การเขียนที่สม่ำเสมอทำให้เรา “ซื่อตรง” กับความคิดและความรู้สึกของเรามากขึ้น นำไปสู่ “ความรู้สึกสงบ” เกิดความสุขมากขึ้นเพราะความคิดที่ช้าลง และในที่สุดจะนำพาไปสู่การพบ “ปัญญาญาณ”ที่อยู่ภายในตัว (หน้า 16-17)

 

          ผู้เขียนชอบเขียนและใช้พื้นที่ในสังคมออนไลน์ในการสื่อความคิด ความรู้สึก เพื่อบันทึกความคิด ประสบการณ์และเยียวยาตนเอง และประจักษ์กับตนเองว่า การเขียนช่วยให้เราสามารถ “สื่อสาร” กับตัวเราได้มากขึ้น “เข้าใจ” ตัวเราได้มากขึ้น ซึ่งตรงนี้อยากขออนุญาตแยกออกจาก “การบ่น/ระบายอารมณ์” ด้วยการเขียนที่เรามักพบในสังคมออนไลน์ทั้งหลาย

         ใครอัดอั้นตันใจ ทุกข์ใจ ไม่พอใจ เหงา เศร้า เซ็ง สุขซึ้ง ตื่นเต้น ดีใจ... เมื่อมีพื้นที่ของตน ก็เขียนในพื้นที่นั้นได้อย่างเสรี ก็เรื่องของฉัน ฉันอยากเขียนใครจะทำไม ไม่ชอบก็อย่ามาอ่าน ... ฯลฯ

          ในความเห็นส่วนตัวก็ไม่ผิดอะไร การบ่น/ระบาย ก็เป็นการ ลด/ปลดปล่อย แรงกดดันของอารมณ์ความรู้สึกได้วิธีหนึ่งเหมือนกัน หากมีการตั้งคำถามว่าแล้วไม่ถือว่าเป็นการ ไม่รับผิด ต่อการใช้พื้นที่ทางสังคมหรือ?  ก็มองได้หลายแง่มุม ขึ้นกับสังคมที่เราใช้พื้นที่นั้น วิธีการก็คือ เลือกสังคมออนไลน์ที่เหมาะสมและเอื้อต่อ “วัตถุประสงค์” ในการเขียนของเราก็แล้วกัน

          ส่วนผู้อ่าน ต้องเลือกเสพสื่อและข้อความต่างๆ ด้วยตนเอง ที่ชอบก็อ่านและให้กำลังใจคนเขียนไว้ (จะได้เขียนให้เราอ่านอีก) ไม่ชอบเลย (บ่นอะไรเนี่ย หยาบคาย) ก็ผ่าน อย่าไปอ่านข้อความนั้น รออ่านที่ชอบๆ ก็แล้วกัน  เพราะคนก็คือคน ไม่มีใครที่คิดเหมือนเราและเราคิดเหมือนเขาได้ตลอดทุกเรื่องหรอก

 

          ดังนั้น อยากชวนให้เขียนค่ะ และการเขียนแบบที่จะ “การเยียวยาตนเองและเพิ่มพลังชีวิต” นั้นมีเทคนิคหลายวิธีตามที่คุณหมอวิธานบอกไว้ ตั้งแต่ ใช้การพกกระดาษติดตัว สมุดบันทึกการเดินทาง เขียนสิ่งที่เห็นและรับรู้ บรรยายสิ่งที่เฝ้าดู เขียนขอบคุณ เผชิญหน้ากับความรู้สึก  เขียนถึงสิ่งที่มีความสุข เขียนถึงความงดงามที่สัมผัส ความภาคภูมิใจในชีวิต ความเสี่ยง และเขียนจดหมายถึงตัวเอง ฯลฯ (หาอ่านรายละเอียดด้วยการอุดหนุนหนังสือก็แล้วกันนะคะ มันยาวค่ะ)

 

          การเขียนชนิดหนึ่งที่ผู้เขียนอยากเล่าประสบการณ์ตรงและใช้มานานแล้ว คือ “การเผชิญหน้ากับความรู้สึก” ค่ะ เรามักจะกลัว ไม่กล้าเขียนเรื่อง “ความรู้สึก”  คุณหมอเขียนไว้ว่า

          “ใหม่ ๆ เวลาเขียนเรื่อง รู้สึก หลายๆ ท่านอาจจะรู้สึกอาย หรือ รู้สึกโป๊” และ “ลองเขียนสิ่งที่เรารู้สึก ออกมาจริง ๆ เราจะรู้สึกดีขึ้น เราจะค่อย ๆ มีความสุขได้มากขึ้น” (หน้า 53-54)

 

 

          การเขียนสิ่งที่รู้สึกอย่างไม่กลัวโป๊ นี้ เรียกเองมานานแล้วว่าเป็นการเขียน “เปิดเปลือยอารมณ์ความรู้สึก”  และหากใครเคยลองเขียนดูแล้ว ก็จะรู้ว่าช่วยให้เราผ่อนคลาย ลดความเครียด และเข้าใจตัวเองได้มากขึ้นจริง ๆ

          ไม่ลองก็ไม่รู้ ลองทำดูก็จะรู้เองค่ะ

 

         ปัญหาต่อไปก็คือเขียนทุกอย่างที่รู้สึกและคิดน่ะ อันตรายต่อภาพพจน์ของตัวเองนะ... อย่างนี้คนอ่านจะรู้สึกว่าเราอ่อนแอ แย่ หยาบคาย เห็นแก่ตัวหรือเปล่า แย่เลยไม่ได้หรอก...

          ผู้เขียนก็เป็นค่ะ ตั้งแต่เริ่มเขียนหนังสือจนมาถึงหัดเขียนบล็อก สำนวนแข็งกระด้าง กรองแล้วกรองอีก เขียนอย่างนี้เดี๋ยวคนว่าเราว่า... เขียนอย่างนี้ไม่ได้หรอก แย่เลย ...ฯลฯ

          วิธีที่ดีที่สุดก็คือต้อง “เขียน” ค่ะ เราจะมีเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่เป็นกัลยาณมิตร คอยมาอ่าน มาให้ดอกไม้ มาคอมเม้นท์ มาต่อยอดความคิด และบางท่านที่มาคอยเตือนเราด้วยวิธีการต่าง ๆ ที่เราอาจชอบ ไม่ชอบ ยอมรับ ไม่ยอมรับ พยายามเก็บและพิจารณาสิ่งที่กัลยาณมิตรสะท้อนข้อเขียนของเรา นำมาปรับปรุง พัฒนา จนการเขียนเป็นประโยชน์ยิ่งขึ้นกับตนเองค่ะ ...ขอเพียงอย่าละทิ้ง “การเขียน” ก็พอ…

 

          อย่างไรก็ตามที ผู้เขียนมีกฎประจำใจในการเขียน เพื่อประโยชน์สุขของทุกฝ่าย คือ

         1.หลีกเลี่ยงคำหยาบและใช้ภาษาไทยให้ถูกต้องมากที่สุด (เท่าที่ทำได้) เราคงไม่ชอบฟัง/อ่านถ้อยคำรุนแรงหยาบคาย ดังนั้นไม่ควรทำเสียเอง

         2.ถามตัวเองก่อนเขียนว่า สิ่งที่เขียนมีประโยชน์กับตนเอง และ/หรือ คนอื่นหรือไม่ ถ้าใช่ก็เขียนเลย แต่ถ้าไม่ใช่ก็เขียนแล้วเก็บไว้อ่านเอง (จะดีกว่า) ซึ่งข้อนี้ก็ต้องทำใจไว้ก่อนว่าแต่ละคนก็คิดเห็นต่างกัน เราว่ามีประโยชน์แต่บางคนอาจไม่คิดแบบเรา ... ทำใจไว้ก่อนจะดีและปลอดภัยที่สุดค่ะ

        3.หากกำลังอยู่ในอารมณ์ใดๆ ทั้ง รัก โกรธ เกลียด พลุ่งพล่าน ก็เขียนได้ แต่อย่าเพิ่งโพสต์ ทิ้งช่วงเวลาไว้สักพักก่อน มาอ่านอีกทีค่อยโพสต์จะดีกว่า เพราะช่วงที่กำลังอยู่ในอารมณ์ใด ๆ ก็ตาม คำจะรุนแรงเกินความจริง ซึ่งไม่มีผลดีกับตัวเองและคนที่อ่าน

       4.เขียนทุกวันทุกที่ไม่มีวันหยุด

 

        บันทึกนี้ยาวมาก ปกติไม่ชอบอ่านอะไรที่ยาวเกินไป เลยไม่อยากเขียนอะไรยาวๆ  แต่บันทึกนี้แนะนำหนังสือที่คิดว่า “ควรค่า” แก่การอ่าน เลยผนวกรวมประสบการณ์ตรงที่ตัวเองมีเข้ามาด้วย เพื่อย้ำชัดถึงความหนักแน่นของ “มหัศจรรย์แห่งการเขียน” ค่ะ

 

        การเขียนนั้นมีประโยชน์มากมายมหาศาล โดยเฉพาะกับตัวเราเอง และของแถมก็คือยังอาจเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นและสังคมโดยรวมด้วย...

 

เชิญชวนให้เขียนเพื่อ “การเยียวยาตนเองและเพิ่มพลังชีวิต” ด้วยกันนะคะ

 

          ......มีความสุข ผ่อนคลาย และเบิกบานในวันหยุดค่ะ......

 

ถือโอกาสใช้พื้นที่ในการขอบคุณ "ครู" ในโลกการเขียน คือ อาจารย์ถวัลย์ มาศจรัส และ อาจารย์ธวัชชัย ดุลยสุจริต ค่ะ

หมายเลขบันทึก: 446958เขียนเมื่อ 2 กรกฎาคม 2011 10:56 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 ธันวาคม 2012 13:47 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกันจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (45)

สวัสดีค่ะ

ดีจังเลยค่ะ เขียนเพื่อเยียวยาตนเองและเพิ่มพลังชีวิต เขียนทุกวัน เขียนไม่มีวันหยุด

จะพยายามเขียนนะคะ

ขอบคุณสำหรับคำบอกเล่าและหนังสือดีๆ

 

ขอบคุณ ครับ

ที่แนะนำ หนังสือดี

กำลังจะไปซื้อหาอ่าน ครับ

สวัสดีค่ะพี่แดง/คุณชยันต์ เพชรศรีจันทร์

ยินดีค่ะ และขอบคุณมากนะคะที่กรุณาทิ้งร่องรอยไว้ด้วย
เชียร์ให้เขียน ๆ ๆ นะคะ
หนังสือเล่มบาง ๆ ราคา 140 บาท หาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไปค่ะ มีภาพประกอบฝีมือลูกสาวผู้เขียนด้วย น่ารักดีค่ะ

ได้มีโอกาสอ่านงานเขียนของอจ.วิธานแต่เป็นเล่มที่ชื่อ"หยดน้ำแห่งจินตนาการ"

อ่านแล้วก็รู้สึกชอบจนต้องจดบันทึกข้อคิดเกี่ยวกับการเขียนที่ดีดีไว้ใช้กับตัวเอง

บังเอิญเล่มนี้ยืมมาจากศูนย์คุณภาพHAที่ร.พ ค่ะแต่ว่าเนื้อหาคงคล้ายๆกัน

อ่านแล้วๆก็แรงบันดาลใจให้ตัวเองเขียนต่อไปเช่นกันค่ะ

  • อ่านแล้วใช่เลยค่ะ
  • เขาบอกว่า ...
  • "คนที่รักการอ่านคือคนที่รักตัวเอง
    คนที่รักการเขียนคือคนที่รักผู้ื่อื่น" ก็คงจะจริงนะคะ
  • ขอบพระคุณบันทึกดี ๆ ที่ไม่เคยทำให้ผู้อ่านผิดหวังค่ะ

สวัสดีค่ะพี่คนไม่มีราก 

โดยส่วนใหญ่แล้วที่หลายๆคนไม่เขียนให้เหตุผลว่าไม่มีเวลา ทั้งๆที่เวลามีตั้งเยอะแยะ ^^

การเขียนเนี่ยเป็นเรื่องที่สำคัญในการรวมรวมความคิดที่กลั่นกรองออกมาของตัวเราเองเลยค่ะ และยิ่งถ้ามีการเขียนที่ได้แบ่งปันด้วยแล้วจะเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นมากๆเลยค่ะ ดังเช่นการเขียนใน G2K นี่ละค่ะ ^^

  • สวัสดีค่ะ
  • มายืนยันว่าหนังสือมหัศจรรย์แห่งการเขียนเป็นหนังสือที่ดีมากจริงๆค่ะ
  • ลำดวนซื้อตามคำแนะนำของคุณWasawat Deemarn
  • และทำตาม รู้สึกเลยว่าตัวเองรักการเขียนมากขึ้นค่ะ

สวัสดีค่ะ พี่คนไม่มีราก

ปรางก็กำลังอ่านหนังสือเล่มนี้อยู่เหมือนกันค่ะ แต่ว่ายังอ่านไม่จบ ตอนนี้เริ่มต้นไปได้เกือบจะครึ่งเล่มแล้วค่ะ

หนังสือเล่มนี้ อ่านแล้วทำให้เกิดพลังที่ทำให้อยากจะเขียน หากอ่านหนังสือเล่มนี้จบก็คงจะมาเขียนบล็อกสรุปแนวคิดที่ได้รับด้วยค่ะ

ขอบคุณค่ะ

  • สวัสดีค่ะน้องโก๊ะคนไม่มีราก
  • ไม่ได้แลกเปลี่ยนกันนานแล้ว เรียนจบแล้วใช่ไหมคะ ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ
  • กำลังจะไปหาหนังสือดีดีมาอ่าน ขอบคุณที่แนะนำ
  •  พรุ่งนี้อย่าเพิ่งเบื่อ
  •  อย่าลืมไปลงคะแนนเลือกตั้ง เลือกคนดี สุจริต เข้าสภานะคะ
  • ยังคงทำงานที่เดิมใช่ไหม?

ชอบการเขียนมานาน

ได้ใครหลายคนว่า

การเขียนคือการเรียบเรียงความคิด

เขียนไปเขียนมาจึงรู้ว่ามีประโยชน์

พี่หญิงปิงจ๋า

มาบอกว่า ชอบเช่นกันค่ะ ชอบบันทึกพี่สาวนะ

เพราะการเขียนเป็นแรงดึงดูดให้เราสองได้ปะกัน ?

ขอแสดงความยินดีกับว่าที่ ... เสมอ เช่นเคยค่ะ

สวัสดีค่ะ

การเขียนนี่เป็นการระบายทุกอย่างได้ดีอีกทางหนึ่งนะ  ถ้าเขียนดีมีประโยชน์

ก็แบ่งปันต่อ  ถ้าเขียนไม่ดีแต่สะใจก็เก็บไว้อ่านคนเดียวจริงๆด้วย

บางครั้งคิดอยากเขียนอะไรตั้งเยอะตั้งแยะแต่...ขี้เกียจจ้า

การเขียนสามารถยกระดับปัญญา

ปัญญาไม่หมายถึงเฉพาะความคิดเท่านั้น

แต่ยังคลอบคลุมถึงความเมตตาด้วย

ยิ่งเขียนในพื้นที่แห่งนี้

จะมีความเมตตาเกิดขึ้น

ในฐานะผู้ให้

และผู้รับครับ

ยินดีค่ะคุณIco48 Oraphan

ชอบอ่านหนังสือของคุณหมอวิธานเช่นกันค่ะ ส่วน "หยดน้ำแห่งจินตนาการ" ยังไม่ได้อ่าน คงต้องไปหามาอ่านแล้ว
ขอบคุณที่มาทักทายและแนะนำค่ะ ;)

ขอบคุณอ.ธรรมทิพย์ ค่ะ

ได้ข้อคิดคม ๆ เพิ่มจากอาจารย์ด้วย "คนที่รักการอ่านคือคนที่รักตัวเอง คนที่รักการเขียนคือคนที่รักผู้ื่อื่น"

อ่านเพราะอยากเรียนรู้ นั่นคือรักตัวเอง และรักการเขียนก็เพื่อแบ่งปันสิ่งที่ตัวเองรู้ให้คนอื่นด้วย... ใช่ไหมคะ ;)

สวัสดีค่ะน้องIco48 อาร์ม

เห็นด้วยกับน้องอาร์มเลยค่ะ และที่ GTK นี้เองที่สร้างนักเขียน ซึ่งทำให้ได้ประสบกับมหัศจรรย์แห่งการเขียนมากมายเลยค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณอ.Ico48 Wasawat Deemarn ค่ะ

ดีจังค่ะที่กรุณาลิงก์มาให้ อ่านแล้วเลยรู้สึกว่า เรานี่นึกอยากเขียนก็เขียน ไม่ดูเลยว่าใครเขียนไว้บ้างแล้ว แถมเขียนดีและละเีอียดละออด้วย...ฮาาาาา

หนังสือของอาจารย์พิมพ์จำหน่ายหรือเปล่าคะ จะได้ไปตามหาค่ะ

สวัสดีค่ะอ.Ico48 ลำดวน

ขอบคุณมากค่ะที่มาช่วยยืนยัน และบันทึกดี ๆ มากมายของอาจารย์ก็เป็นเครื่องรับรองได้อยู่แล้วว่า... อาจารย์ใช้การเขียนได้เป็นประโยชน์เต็มที่เพราะได้ประโยชน์กับตนเองและผู้อ่านค่ะ

ขอบคุณน้องIco48 มะปรางเปรี้ยว ค่ะ

พี่นิสัยเสีย สำหรับการอ่านหนังสือจะใจร้่อนมาก และชอบอ่านจากข้างหลังมาข้างหน้า... เลยอ่านจบอย่างรวดเร็ว แต่รายละเอียดอาจไม่ละเอียดนักค่ะ

ส่วนตัวหากอ่านหนังสือเล่มไหน ก็มักจะสรุปไว้ส่งต่อให้เพื่อน ๆ หลาน ๆ พี่ ๆ อ่านอยู่แล้ว เล่มไหนที่คิดว่ามีประโยชน์และเหมาะกับบล็อกก็จะนำมาโพสต์ค่ะ

รออ่านของน้องมะปรางเปรี้ยวสรุปนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะพี่Ico48 เอื้องแซะ คนงาม

สอบจบแล้วค่ะ กำลังปรับแก้ตามคำแนะนำของกรรมการสอบ (ปรับมหาศาลมากกกกก)

ยังทำงานที่เดิมค่ะ และยังอยู่กับพี่หัวหน้าคนเก่าด้วย อาจได้ไปหาพี่ที่แม่ฮ่องสอนอีกค่ะ

ขอบคุณค่ะ ระลึุกถึงพี่ค่ะ ;)

ให้ดอกไม้..ตอบแทนการเยียวยาตนเอง และเพิ่มพลังแห่งชีวิต นะครับ

ขอบคุณครับ

ขอบคุณอ.Ico48 โสภณ เปียสนิท ค่ะ

เห็นด้วยอย่างที่สุดค่ะ การเขียนเป็นการเรียบเรียงความคิดที่ดีที่สุด

และส่วนตัวยังได้ช่วยให้ พัฒนา รู้ทันความคิดตัวเองอีกมากเลยค่ะ

สวัสดีจ้ะน้องIco48 Poo LA ที่รัก

คิดถึงเหมือนเดิมค่ะ

;) ๆๆๆๆๆ ยิ้มมมมมมม

สวัสดีค่ะพี่Ico48 krugui Chutima

โรคที่แสลงกับการเขียนเพื่อเยียวยาและเพิ่มพลังชีวิตมีอยู่ 2 โรคที่คิดออกตอนนี้ค่ะพี่

คือ โรคขี้เกียจ กับ โรคกลัวเสียฟอร์ม

น้องกำลังหายารักษาอยู่ค่ะ

สวัสดีครับ คนไม่มีราก

ถึงจะเป็นบันทึกที่ยาว แต่โดนใจคนชอบเขียนครับ

สวัสดีค่ะคุณIco48 ทิมดาบ

ขอบคุณข้อคิดน่าคิดและงดงามเสมอของคุณนะคะ

ชอบมากค่ะ "...ในฐานะผู้ให้และผู้รับ..."

ในฐานะที่เกิดมาเป็นเพื่อนร่วมโลก หน้าที่ซึ่งเราควรทำอย่างยิ่งคือ "การให้-การรับ" ค่ะ

สวัสดีค่ะคุณIco48 แสงแห่งความดี

ดีใจที่ได้ทักทายกันค่ะ

ขอบคุณดอกไม้แห่งกำลังใจ และมิตรภาพดี ๆ เสมอค่ะ ;)

สวัสดีค่ะคุณIco48 พ.แจ่มจำรัส

ยินดีที่ได้ทักทายกัน ในฐานะคนชอบเขียน เช่นเดียวกันค่ะ

ขอบคุณค่ะ

เห็นด้วยกับอาจารย์อย่างยิ่งค่ะ...การเขียนคือการสื่อสารกับตัวเอง ทำให้เข้าใจตัวเราเองได้มากขึ้น..รู้สึกสำนึกได้ด้วยตัวเองค่ะ..

ขอบคุณค่ะ..การเขียนเป็นการเร้าพลังของทั้งผู้เขียนและผู้อ่านที่สามารถสื่อความรู้สึกนึกคิดต่อกันได้เป็นอย่างดี..ที่บ้านG2K แห่งนี้ จึงอุดมด้วยพลังปัญญาและมิตรไมตรีจากการเขียนนะคะ..

สวัสดีครับ ท่านอาจารย์คนไม่มีราก

  • แวะมาเยี่ยมเยือนท่านอาจารย์และอ่านบทความที่ให้ข้อคิดดีๆ ครับ
  • ท่านอาจารย์สบายดีนะครับ

ขอบคุณ คุณ Ico48 ICUชวนคุย ค่ะ

ยินดีที่ได้ทักทายกันค่ะ ;)

สวัสดีค่ะพี่ใหญ่Ico48 นาง นงนาท สนธิสุวรรณ

การเขียนนำพาให้เกิดมิตรภาพด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะ :)

สวัสดีค่ะคุณIco48 ณัฐวรรธน์

ดีใจได้ทักทายกันค่ะ สบายดีค่ะ

ด้วยความระลึุกถึงค่ะ

สวัสดีค่ะ

แวะมาอ่านเรื่องราว

พร้อมกับมาเรียนรู้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับบันทึกนี้นะคะ

ขอบคุณค่ะ^^

อ่านแล้วก็น่าซื้อมาอ่านทั้งหมดนะคะ  การเขียนช่วยได้อย่างดี กับพี่ดาตอนนี้ ที่ลืมง่าย หากเราเขียนไว้ เมื่อเราลืม เราจะได้มาอ่านได้  แต่ไม่ค่อยจะเขียน อ่านแล้วทำให้นึกถึงพระเทพฯ นะคะ ท่านไปไหนภาพติดตาของชาวไทยคือ พระองค์ท่านจะมีสมุดที่ต้องเขียน แล้วพระองค์ท่านก็มาเขียนหนังสือเป็นเล่มให้เราได้ทราบว่าท่านเขียอะไรบ้างที่ได้ฟังได้พบ นอกจากนึกถึงพระเทพฯของชาวไทยแล้ว ก็นึกถึงตัวเองที่อายุมากขึ้นลืมง่าย การเขียนไว้เตือน จะดีมากๆ และไปไหนพบอะไรก็จะเขียนโดยเฉพาะการไปเที่ยวดูต้นไม้ ต้องจดชื่อดอกไม้ ต้นไม้ ฯ กันลืม เพลินในการเขียนทีเดียวค่ะ แต่การจะเขียนบางอย่าง ก็ยังไม่กล้าทั้งหมด กลัวคนอ่านจะว่าได้อีก ก็ได้แต่คิดไม่เป็นตัวหนังก็มากมาย เราเขียนไว้อ่านเองคงจะดีนะคะ อย่างน้อยก็จะได้ไม่อยู่ในความคิดนาน  เพราะออกมาเป็นตัวหนังสือแล้ว เพราะบางเรื่องนั้นก็ทำให้เครียด ไม่พอใจได้  เมื่อก่อนเคยทำเหมือนกันอ่านข่าวแล้ว ทำใจปล่อยไม่ได้ เขียน ส่งไปถึงคนที่เราไม่พอใจเลยนะคะ   มาอ่านบันทึกนี้ ดีจังค่ะ พี่ดาคงต้องเริ่มเขียนให้มากขึ้น  ขอบคุณมากนะคะ

 

   พึ่งได้พบพูดคุยกับ นักเขียนมาค่ะ ผอ.พรชัย ภาพันธ์

สวัสดีค่ะน้องIco48 ต้นเฟิร์น

ขอบคุณที่มาอ่านและมาทักทายค่ะ

น้องคงสบายดีนะคะ

สวัสดีค่ะพี่ Ico48 กานดา น้ำมันมะพร้าว

พี่ดาเป็นนักเขียนที่มีคุณภาพอยู่แล้วนะคะ บันทึกของพี่ดาเผยแพร่ความรู้อย่างกว้างขวางและเป็นประโยชน์ค่ะ

น้องก็ยังยืนยันและสนับสนุนให้ เขียน ค่ะ จะเป็น บันทึกในนี้ บันทึกในสมุดบันทึก หรือที่ไหน ๆ ก็ตาม เพราะช่วยทำให้เกิดการสืบทอดความรู้ และยังได้เยียวยาตนเองเป็นอย่างดีจากความรู้สึกต่าง ๆ ค่ะ

ขอบคุณค่ะ ^_^

"เขียนทุกวัน ทุกที่ ไม่มีวันหยุด"

อยากฝึกให้ได้แบบนี้มากเลยคะ

สวัสดีคะ ไม่พบกันนาน สบายดีนะคะ

---^.^---

สวัสดีค่ะ เพิ่งเข้ามาเยี่ยมชม อ่านสาระ การเขียน ที่บันทึกอย่างดีเยี่ยม เกือบจะพลาดนะคะ มีแรงใจที่จะเขียนเพิ่มขึ้นค่ะ เพราะการเขียนเป็นการสะสมความรู้สึกที่ดีๆมาเก็บไว้ มีเวลาก็อยากจะมีไว้อ่านมากๆค่ะ ขอบคุณค่ะ

http://www.gotoknow.org/blog/rindaming/449437  ชวนไปฝากข้อคิดการเขียนด้วยค่ะ เพราะตั้งใจจะเขียนต่อเนื่อง  ค่ะ

สวัสดีค่ะน้องIco48 พิมพ์ดีด

ไม่ได้ทักทายกันนานมากเลย...

ทรงผมใหม่น่ารักมากจ้ะ

พิมพ์เขียนเก่ง เป็นนักเขียนอยู่แล้ว เขียนเลย...

พี่สบายดีค่ะ พิมพ์คงสบายดีนะคะ

สวัสดีค่ะพี่ครูตูมIco48 Rinda

เชียร์เต็มที่เลยค่ะ เขียนเลย ๆ ๆ ....

ตามไปอ่านทันทีเลยค่ะ :)

สวัสดีส่งท้ายปี ๒๕๖๐ นะคะ คุณ หยั่งราก ฝากใบ

ขอบคุณพลังแห่งการเขียนที่ส่งผ่านบันทึกนี้นะคะ

รู้สึกคล้ายจะช่วยปลุกสติให้ตื่นทบทวนตนอีกครั้งเลยค่ะ


สวัสดีค่ะคุณ Tawandinขอโทษที่เพิ่งมาตอบนะคะด้วยความระลึกถึงค่ะ :)

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี