อ่านบันทึกของพี่เม่ย เล่าถึงการตักบาตร แล้วอ่านความคิดเห็นจากคุณบวร และคุณรัตติยา ซึ่งทั้ง 2 ท่านออกความเห็นในทำนองที่ว่า เราไม่ควรบอกเองว่าเราเป็นคนดี ทำให้อยากเสนอความคิดของตัวเองบ้างค่ะ
ประเด็นนี้ได้คุยกับน้องฟุงเมื่อไม่นานมานี้เหมือนกัน เพราะน้องฟุงเรียนดีใช้ได้ น้องฟุงบอกว่าฟุงไม่ชอบอวด ได้บอกน้องฟุงไปว่า ดีแล้วครับ ความเก่งไม่ต้องอวดก็ได้ แต่ถ้าเราทำดี เราต้องภูมิใจและบอกคนอื่นได้ว่า เราทำดี คนอื่นเขาเห็น เขาจะได้อยากทำตามบ้าง ถ้าเขาเห็นว่าดี แต่เราก็จะไม่ไปตัดสินคนอื่นว่าไม่ดี ถ้าเขาทำไม่เหมือนเรา ทุกคนมีเหตุผลของตนเองเวลาทำอะไรๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่เราต้องเคารพ
และนั่นคือความคิดเห็นโดยปกติว่า เราสามารถบอกใครๆได้เต็มที่ว่าเราเป็นคนดี พยายามทำความดีเสมอ และยินดีถ้ามีใครบอกว่าเราเป็นคนดี ไม่เคยยินดีเวลาใครบอกว่าเราเก่ง แต่จะอิ่มอกอิ่มใจทุกครั้งที่คนชมว่าดี
แปลกใจว่า ทำไมใครๆจึงบอกว่าเราไม่ควรบอกใครว่าตัวเราดีล่ะคะ เราน่าจะภูมิใจและไม่อายที่จะบอกว่าเราเป็นคนดี ไม่ใช่เหรอคะ?
บอกได้นะครับ ตามฐานคิดของผม แต่ก็มีบางเรื่องที่ไม่ชัดเจนนัก ส่วนตัวก็ไม่กล้าบอกเหมือนกัน สรุปว่าบอกได้บ้าง เป็นบางเรื่องครับ (ยิ้ม ๆ)
ดิฉันกล้าพูดเสมอว่าตัวเองเป็นคน แค่..”น่ารัก” แต่เป็นคนดีหรือเปล่าขึ้นอยู่กับว่า “ดี” ในมุมของคนที่สัมผัสเรานั้นคืออะไร การพูดว่าตัวเองเป็นคนน่ารัก เสมอๆ ดิฉันเรียนรู้ว่า….ตนจะไม่ค่อยกล้าทำอะไรที่ไม่น่ารักกับคนอื่น” แม้กระทั่งสอนลูก มักจะติดปากว่า “ไม่ทำแบบนี้นะคะ ไม่น่ารักรู้มั๊ย”
ขอคิดด้วยคนครับ …
เวลาแนะนำตัวกับลูกศิษย์ที่เจอกันเป็นครั้งแรก ผมจะบอกเขาตรงๆว่า ผมถนัด(เก่ง) อะไรบ้าง ในระดับไหน โดยอ้างอิงประสบการณ์ที่เคยคิดเคยทำ ตลอดจนผลงานที่เป็นความสำเร็จ เป็นที่ยอมรับในด้านต่างๆ และไม่ลืมที่จะบอกสิ่งที่ผม ไม่ถนัด ว่ามีอะไรบ้างด้วยเช่นกัน พร้อมยกตัวอย่างความผิดพลาดหรือความล้มเหลวประกอบให้เห็นจริง ทั้งนี้ก็เพื่อให้เขา ใช้ประโยชน์จากตัวผมได้อย่างถูกต้อง ชัดเจน นั่นเอง .. แถมด้วยบอกเขาว่า การถ่อมตนที่มากเกินไป และไม่ถูกกาล ทำให้เสียเวลาที่คนเราจะได้รู้จักและเข้าใจกัน .