หน้าที่หนึ่งของครูอาจารย์สายสอนคือการทำนุบำรุงศิลปะวัฒนธรรมของชาติไทย...

ในเวลา 18 . 30 น. ของวันศุกร์ที่ 24 มิ.ย. 2554 ที่ผ่านไปแล้ว  ผมเองเดินทางไปยังสนามบินเมืองหาดใหญ่  เป้าหมายคือรับพระคุณเจ้านักเทศน์แหล่ทำนอง 3 รูป  มาจากกรุงเทพฯ  บินมาลงที่นั้น

 

ครั้นได้เวลาเห็นพระคุณเจ้ามากัน 2 รูป อีกรูปตกเครื่องบิน  ต้องรอเที่ยวบินเช้า ๆ วันใหม่  พวกเราจึงเดินทางมีจุดม่งหมายที่วัดเขียนบางแก้ว ต. จองถนน อ. เขาชัยสน  จ. พัทลุง

ขวา...พระอาจารย์ลำดวน  พระครูวินัยธร  ดร.มานพ  และยูมิ

ราว 3 ทุ่มเศษได้  เราถึงเป้าหมาย  ผมรีบนำพระคุณเจ้าไปยังที่พำนักเป็นกุฎีหลังงามแต่ไร้คนอยู่ ดูแล้วไม่เหมาะที่จะพักค้างคืนเพราะเจ้ายุงคงมากับบริวารบุกเข้าโจมตีผู้มาพักนอนแน่ ๆ

ได้ผลต้องเปลี่ยนแปลงพาพระคุณเจ้าเข้าพักรีสอร์ทเอาสักห้องทำเป็นกุฎี  เราไปถึง

ที่พักกุญแจห้องที่ผมจะเข้าพักก็เปลี่ยนเอาให้พระคุณเจ้าพัก  ผมต้องเข้าพักกับอาจารย์ผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง ผมวางสิ่งของส่วนตัวแล้วรีบไปดูแลพระคุณเจ้า  ไปเปิดตูเย็น...เต็มเลยละ  คือเต็มไปด้วยความว่างเปล่า... หิว ๆ ได้ยินแว่ว ๆ ใช่แล้ว ผมสั่งจัดการหาน้ำปานะด่วนแล้วนำมาถวายพระคุณเจ้า

ดูแลความพร้อมก่อนมีการเทศน์มหาชาติ

ผมกลับไปยังที่พักคุยกับท่านอาจารย์อาวุโสเล็กน้อยแล้วท่านหลับไปพร้อมกับติดเรือกลไฟอย่างดัง...ตลอดคืน  แถมในห้องน้ำก็มีเสียงน้ำไหลตลอดคืน  ตามมาด้วยเสียงกบเขียดร้องจ้าละหวั่นสนั่นทั่วแถบบริเวณนั้น ...เล่นเอาผมนอนแบบหลับ ๆ ตื่น ๆ จนรุ่งสาง...ผมเป็นคนนอนกรนนะอาจารย์...ไม่บอกก็รู้แล้วครับว่าพูดจริง...อิ อิ อิ

ตี 5 ของวันใหม่ผมลุกไปดูทางน้ำไหล  อ้อ...น้ำในโถส้วมไหลไม่หยุดล้นออกมานอกพื้นลงท่อไป...แสดงว่าเราใช้ห้องสุขาได้เฉพาะอาบน้ำแปรงฟันเท่านั้น...เพราะโถส้วมพิการซะแล้ว  ทำไงละ...

คลองบางแก้วอยู่ริมวัดเลยละคนโบราณใช้เดินเรือ

โผล่ออกไปข้างนอก...โอโห...แมลง...ยุง...เป็นกองทัพเลยครับ เดินตรงไปมีร้านอาหารไร้ผู้คน...เออมีห้องน้ำห้องสุขาเปิด...และโอเค  ยังใช้ได้...

พระธาตุโบราณอยู่กลางวัด

สว่างมาแล้ว...ออกมาดูบริเวณทั่วไป...อ้าว...นี่มันริมทะเลสาบสงขลาแถบเขาชัยสนละถึงว่า...เจ้ากบ  เขียดได้ยินเสียงกรนเลยออกมาผสมโรงดังสนั่น...อิ อิ อิ  ขำในใจ...

พอถึงเวลาเราก็จากริมทะเลสาบสงขลาเข้าไปวัดเขียนบางแก้ว  ตรงนี้เป็นเมืองโบราณเดิม  เริ่มจากเมืองสะทิงปุระ  ย้ายมาเป็นเมืองเพราบางแก้ว  คือตรงที่เราอยู่นี้  ย้ายเมืองไปทางแถบคูหา  ย้ายไปเมืองลำปำ  ไปเขาอกทะลุคือเมืองพัทลุงปัจจุบัน

เอาได้เวลาพระคุณเจ้าขึ้นเทศน์แหล่ทำนองแล้วละ...และรูปที่ 3 มาทันพอดี

ระหว่างการเทศน์มหาชาติมีฉากหนูน้อยมาประกอบเรื่อง...

ไปจบลงบ่าย 4 โมงเย็น  และผมนำส่งพระคุณเจ้าโดยหน้าที่ถึงสนามบินเมืองหาดใหญ่และเดินทางกลับถึงที่พักดูเวลา 1 ทุ่มตรงเผ๋งเลยละยังยังไม่จบของการเดินทางนะ...เพราะชีวิตคือการเดินทางไงละ.