วันเดือนปีเคลื่อนคล้อยชายเหินห่าง รักเลือนลางชายห่างหายไปอยู่ไหน การเรียนตกตำราหล่นแสนวุ่นวาย ทำเช่นไรพ่อแม่รู้คงน่าอาย....

จากบ้านนอก   คอกนา   ไกลบางกอก

มิมีดอก   นีออน   และแสงสี

ไม่เคยคลุก   ไม่เคยเคล้า   คาวโลกีย์

มีชีวี   ย่ำอยู่กับ   ท้องไร่นา....

 

กาลเวลา   ล่วงเลย   เธอผันเปลี่ยน

ถึงคราวเรียน   รู้วิชา   เพียรศึกษา

ทิ้งไร่นา   ท้องทุ่ง   เข้ากรุงมา

หวังศึกษา   อ่านเขียน   เพียรพากเรียน....

 

หอบความหวัง   ความตั้งใจ   พ่อสอนสั่ง

เสียงแม่ดัง   ย้ำเตือน   อยู่ในเศียร

ปีหนึ่งผ่าน   การเรียนดี   ไร้ติเตียน

ทั้งขีดเขียน   พากเพียรรู้   ในวิชา....

 

ผ่านปีหนึ่ง   การศึกษา   แสนมีค่า

เพิ่มปัญญา   เรียนวิชา   หมั่นศึกษา

เข้าปีสอง   มีความรัก   เวียนเข้ามา

จึงนำพา   เธอห่างเรียน   ทิ้งวิชา....

 

จากพากเพียร   ขยันเรียน   เปลี่ยนเป็นรัก

มอบใจภักดิ์   มอบรักชาย   ใจสิเหน่หา

หลายเดือนผ่าน   เธอเผลอ   มอบกายา

ทิ้งตำรา   ห่างเรียน   มุ่งแต่ชาย....

 

วันเดือนปี   เคลื่อนคล้อย   ชายเหินห่าง

รักเลือนลาง   ชายห่างหาย   ไปอยู่ไหน

การเรียนตก   ตำราหล่น   โถวุ่นวาย

ทำเช่นไร   พ่อแม่รู้   คงน่าอาย....

 

พยายามลืม   เพื่อนชาย   ยากยิ่งนัก

ใจมันรัก   ใจมันภักดิ์   มิห่างหาย

แม้จะรู้   เขาทำเจ็บ   ช้ำหัวใจ

ในฤทัย   ใยมิวาย   ห่วงหาเธอ....

 

ตัดสินใจ   ลาเรียน   หนีไปบวช

ท่องบ่นสวด   สาธยายมนต์   สม่ำเสมอ

ทำสมาธิ  คุมจิตได้   ไม่เผลอเลอ

มิละเมอ   ใจสงบ   จิตสบาย.....