วันที่ 12 เดือนพฤษภาคม พ.ศ.2554 เป็นวันแรกที่ฉันได้เข้ามาเรียน และวิชาสุดท้ายของวันนั้นเป็นวิชานวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษา ซึ่งในการเรียนการสอนนี้ฉันคาดหวังว่าจะได้ความรู้เพิ่มพูนขึ้นไม่มากก็น้อย แต่พอได้เรียนในรายวิชานี้จริง ๆ อาจารย์ได้สอนให้ฉันรู้ในสิ่งที่ฉันยังไม่รู้ ฉันได้ความรู้เพิ่มพูนขึ้นจริง ๆ แต่สิ่งที่อาจารย์สอนนั้น มันไม่ได้มีแต่ความรู้ที่ได้ แต่อาจารย์ให้ฉันมากกว่าความรู้ นั้นคือจิตวิญญาณของความเป็นครู

   ขณะเดียวกันวันที่ 25 เดือนมิถุนายน พ.ศ.2554 ก็ถือว่าเป็นวันสุดท้ายของการเรียนการสอนของภาคเรียนที่ 1 ในหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครู(สควค.) และวิชาสุดท้ายของวันนั้นก็เป็นวิชานวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษา ซึ่งวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเรียนการสอน มีอยู่ตอนหนึ่งอาจารย์ได้กล่าวว่า

ครูไม่สนใจว่า ลูกศิษย์ที่สอนจะรักหรือจะเกลียดแค่ไหน จะบ่นอะไรจะพูดไม่ดีอย่างไร เพราะครูได้ทำหน้าที่ของคนที่เป็นครูเต็มที่แล้วในระยะเวลาหนึ่งที่พบกัน

 

    คำกล่าวนี้ทำให้ฉันได้นึกย้อนกลับไปเมื่อปีที่ผ่านมาที่ฉันได้ไปใช้ชีวิตเป็นครูอยู่ในโรงเรียนแห่งหนึ่ง 1 ปีที่ผ่านมาฉันได้ทำหน้าที่ของครูและได้ทำหน้าที่ของคนที่เป็นครูเต็มที่แล้ว อาจจะมีนักเรียนที่รักฉันและเกลียดฉัน แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจในเรื่องนี้เลย แต่ฉันสนใจว่า ฉันมีหน้าที่ขัดเกลานักเรียนให้เป็นคนเก่ง คนดี และมีความสุขในชีวิตที่เป็นอยู่ ฉะนั้น 1 ปีที่ผ่านมานั้นจึงมีความหมายกับฉันมาก เพราะมันสามารถเปลี่ยนจากคนที่ไม่เคยชอบอาชีพครู มาเป็นคนรักอาชีพครู และทำให้ฉันได้อะไรมากกว่าคำว่า ครู