ครูดี คือ ครูที่มุมานะ บากบั่น อุทิศตน สั่งสอน อบรมเพื่อให้ศิษย์ทั้งหลายเป็นคนดี

แต่ครูที่เป็นยอดของครูดี คือ ครูที่มีอุบายในการสอนให้เข้าใจถึงสัจธรรมแห่ง "วิถีชีวิต..."

การที่ "ครู" จะทำให้ "ศิษย์" เข้าถึง "สัจธรรม" ได้จักได้มีอุบายสอดแทรกเข้าไปใน "ชีวิต"

สัจธรรมนั้นจักต้องแทรกซึมผ่านอายตนะทั้ง 6

ไม่มีสัจธรรมใด ๆ จะสอดแทรกลงสู่ก้นบึ้งของหัวใจได้หากไร้ซึ่งหยาดเหงื่อและ "น้ำตา"

โรงเรียนวิถีชีวิตแห่งนี้ สอดแทรกสัจธรรมด้วยหยาดเหงื่อ

บุคคลผู้ทรงภูมิปัญญา ที่มีอุบายอันแยบยล นำโรงเรียนของชุมชนมาตั้งอยู่บนยอดดอยอันสูงตระหง่านเช่นนี้ถือได้ว่าเป็น "ยอดครู"

ครูที่สามารถสอนทุก ๆ คน สอนได้ไม่เพียงแต่เด็กนักเรียน สอนผู้ปกครองหรือแม้กระทั่งสอนข้าพเจ้าเพียงแค่วันหนึ่งของชีวิตได้มาพักอาศัยหลับนอนบนโรงเรียนแห่งนี้

โรงเรียนที่ทำให้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ "วิถีชีวิต"

โรงเรียนที่สอนให้เด็ก ๆ ได้เรียนรู้วิถีชีวิตของพ่อแม่ ว่าท่านจะต้องเหน็ดเหนื่อยอย่างไรในการเดินขึ้นเขาเพื่อไปหาหน่อไม้และของป่า

ชีวิตที่ดำรงคงอยู่ด้วยผืนป่า ไฉนเลยจะหนีจากหยาดเหงื่อที่ชะโลมผืนดินในป่าแห่งนี้ได้

เด็ก ๆ ที่รู้จักความลำบากของพ่อแม่ย่อมเป็นบุคคลผู้รู้บุญรู้คุณ

บุญคุณของผู้ให้กำเนิดและชุบเลี้ยงมาจนเติบใหญ่ ไม่ว่าเขาหรือใครย่อมต้องอาศัย "ความอดทน"

ขันติบารมี จึงเป็นบารมีพื้นฐานสำคัญของชีวิต

เด็กนักเรียนในโรงเรียนแห่งนี้มีขันติบารมีสูง

สูงกว่าข้าพเจ้าและนักเรียนในเมืองกรุงอีกหลากหลายที่

ขอชื่นชมและสรรเสริญคุณความดีให้กับยอดครูทุก ๆ ที่ในผืนแผ่นไทย...

 

ที่มาจากบันทึก โจ๊ะมาโลลือหล่า : บ้านสบลานกับ "โรงเรียนวิถีชีวิต...."