ยิ่งกว่าลูก


เรื่องเล่าจากพี่อ้อ เก็บตกจากการพูดคุยกับอาจารย์ที่ดูแลนักเรียนหลายร้อยชีวิต กับวิธีคิดที่ทำงานด้วยหัวใจของ "ครูเพื่อศิษย์"


 

ยิ่งกว่าลูก

16  มิย.  54

               

ศุภลักษณ์  พริ้งเพราะ.......ผู้เขียน

               

“สวัสดีค่ะ  ขอโทษนะคะ  มาขอพบอาจารย์ศักดาคะ”  มีอาจารย์นั่งอยู่ในห้องสามคน  คนใกล้ที่สุดตอบกลับว่า 

“อยู่นั่นไง”  (แป๊ว......) 

 “อ้าว ! คุณอ้อมาถึงแล้วเหรอครับ” 

 (ตายจริง  ไม่อยากจะบอกว่าจำไม่ได้  ไม่ได้เจอกันหลายปี  ก็ยังดูดีอยู่เลย  แต่เราซิ....  หน้าอ้อวิ่งแซงหน้าอาจารย์ไปไกลแล้ว) 

วันนี้เรามีนัดกัน  ที่จะสอนให้ความรู้เกี่ยวกับสมุนไพร และการปลูกสมุนไพร  แต่ดูท่าทางอาจารย์ศักดาคงกังวลใจไม่น้อย  เหมือนส่งกระแสจิตถามอาจารย์ได้  อาจารย์บอกว่า 

“วันนี้เด็กที่จะสอนเป็นเด็ก  ม.4/3  เรียนอุตสาหกรรม  ก็คงไม่เหมือนเด็กวิทย์ฯ นะครับ”   

อ้อกับติ๋วใจหล่นวูบ  คิดในใจ 

“ตายแล้ว…”  รีบแย่งกันตอบจนลิ้นพันกัน  (ว่าเข้าไปนั่น)

  “ไม่เป็นไรคะอาจารย์เด็กเรียนอะไรเราก็สอนได้  ขอให้เด็กยอมเรียนกับเราเถอะ  ” 

(ง้อเด็กสุดฤทธิ์  ปกติก็ไม่มีใครยอมเรียนด้วยอยู่แล้ว...) 

ลืมบอกไปว่าที่นี่จะมีคำเรียกระหว่างคุณครูกับลูกศิษย์  โดยคุณครูจะเรียกเด็กว่า  “ลูก” 

(ลูกอย่างงั้น  ลูกอย่างนี้ทุกคำ)  เป็นคำพูดที่ง่าย  ๆ  แต่แฝงไปได้ความรัก  ความห่วงใย  และความอบอุ่น  เหมือนเด็กอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านเลยก็ว่าได้ ส่วนเด็ก  ๆ  ก็จะเรียกว่า 

“คุณครู” 

อาจารย์ศักดาบอกว่า  สอนลูกคนอื่นสอนดีกว่าลูกตัวเองเสียอีก  ลูกตัวเองยังไม่ค่อยมีเวลาสอนเลย  พอลูกทำอะไรออกนอกลู่นอกทางก็ยังดุบ้าง  ตีบ้าง  เพื่อที่ลูกจะได้จำ  และจะได้ไม่ทำอีก  เหมือนกับสุภาษิตที่ว่า 

 “รักวัวให้ผูกรักลูกให้ตี” 

แต่สอนลูกคนอื่นทำแบบนี้ไม่ได้  จนบางครั้งเราเลี้ยงลูกลำเอียงไหมนี่  ระหว่างลูกเราเองกับลูกศิษย์ 

(อ้อเติมเองแหล่ะประโยคหลัง)  บางครั้งเด็กไม่เข้าเรียนก็ต้องไปตามหาว่าเขาเป็นอะไร  มีปัญหาอะไรไหม  ทำไมไม่มาเรียน  แต่ถ้าเป็นชั่วโมงสอน  เด็กมาไม่ครบหายไปสองสามคนจะปล่อยเด็กกลุ่มใหญ่รอแล้วไปเดินหา  ก็ทำไม่ได้  ต้องเอาเด็กกลุ่มใหญ่ไว้ก่อน  พอสอนเสร็จค่อยไปตามหา  บางครั้งเด็กก็มาโรงเรียนแต่ไม่เข้าห้องเรียน  ก็ต้องเดินอ้อมโรงเรียนเลย  เผื่อจะเจอ  หรือไม่ก็ถามเด็ก  ๆ  ว่ามีใครเจอเพื่อนบ้างไหม  มีเบอร์โทรหรือเปล่า  ใช้ทุกวิธี  เพราะโรงเรียนที่นี่ถึงแม้จะไม่ไกลจากตัวจังหวัดมากนัก  แต่อะไรหลาย  ๆ  อย่างมันก็เหมือนแตกต่างกันอยู่บ้าง  บ้างครั้งผู้ปกครองไม่เข้าใจ  พออาจารย์เรียกมาพบบอกว่า  ลูกไม่ได้มาโรงเรียน  ผู้ปกครองก็โวยวายว่า 

“ทำไมครูไม่ดูแลเด็กบ้าง  หายไปตั้งหลายวันครูทำไมไม่ตาม  ทำไมไม่บอกกันตั้งนาน” 

คำพูดอีกมากมายพลั่งพลูออกมา  อาจารย์ก็คงนั่งฟังผู้ปกครองพูดไป  จนกว่าผู้ปกครองจะหยุด  แล้วก็เริ่มคุยกัน  เพื่อช่วยกันแก้ปัญหา  ผู้ปกครองบางคนมาส่งลูกเองที่หน้าโรงเรียนพอส่งเสร็จเด็กก็ไม่เดินเข้าโรงเรียนเสียอย่างงั้น  ไปไหนก็ไม่ทราบ  ถึงเวลาเลิกเรียนก็มาอยู่หน้าโรงเรียน  ผู้ปกครองก็มารับกลับ  บางคนมาส่งแล้วก็นั่งเฝ้ากันเลย  พอเลิกเรียนก็กลับบ้านพร้อมกัน  เป็นอาทิตย์หรือสองอาทิตย์ถ้าดูลูกว่าคงไม่หนีโรงเรียนอีกแล้ว  ผู้ปกครองก็ไปทำงาน  เป็นอะไรที่ต้องช่วย  ๆ  กัน  การที่เด็กหายไปหรือไม่เข้าเรียนใช่ว่าคุณครูจะมีความสุข  สอนไปก็เป็นห่วงไป   จะอย่างไรก็ตามอ้อเชื่อว่าสักวันหนึ่งเด็ก  ๆ  คงจะรู้ว่า 

“ครูรักพวกเขามากแค่ไหน” 

เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะคะ

               

 

หมายเลขบันทึก: 445299เขียนเมื่อ 22 มิถุนายน 2011 08:02 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 ธันวาคม 2012 13:46 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี