การดูแลด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์

เมื่อวานนี้...เวลาประมาณ 10 โมงเช้า ขณะที่ฉันกำลังนั่งปั่นงานโครงการประชุมวิชาการอย่างขะมักขะเม่น...........กริ๊งๆๆๆๆๆๆ มือถือส่วนตัวก็ดังขึ้น....สวัสดีค่ะคุณพี่...จำหนูได้มั๊ยค่ะ......หนูตัดสินใจได้แล้ว.....หนูจะไปสิงคโปร์วันนี้ ไปอยู่กับครอบครัวถึงแม้จะไม่มีป๊า ไม่มีแม่ แต่หนูยังมีพี่ๆ.....หนูต้องโทรมาลาคุณพี่ก่อน คุณพี่จะได้สบายใจ หมดห่วง ว่าหนูตัดสินใจได้แล้ว ไม่ทำลายชีวิตตนเอง.....ชีวิตหนูยังมีคุณค่า ถึงแม้ผู้ชายคนนั้นเค้าจะไม่รักหนู ไม่สนใจหนูแล้ว หนูยังมีประโยชน์ต่อคนอื่น ก่อนหนูจะออกจากหมู่บ้านนั้น ทุกคนในหมู่บ้านมาหาหนู ทุกคนแสดงความรักและห่วงใยหนู แต่ไม่มีเงาของผู้ชายคนนั้น หนูขอบคุณ คุณพี่มากนะค่ะ หนูกลับไปทำตามคำแนะนำของคุณพี่ กลับไปเขียนเป้าหมาย และความต้องการ หนูอยากให้เค้ารักหนู เป็นของหนูคนเดียว แต่หนูก็วงปากกาแดง มันเห็นแก่ตัวเกินไป หนูทดลองทำตามที่คุณพี่แนะนำ แต่ไม่มีประโยชน์ เค้ายังไม่กลับบ้าน ไปควงเด็กคนนั้นเหมือนเดิม หนูไม่รู้จะปรึกษาใคร กลับมานั่งทบทวนตัวเอง ตามที่คุณพี่แนะนำ ชีวิตเรายังมีคุณค่า ทำไมต้องมาทิ้งไว้กับผู้ชายคนเดียว  หนูเสียดายค่าหนังสือที่เรียนมาตั้งแต่อนุบาลจนถึงจบปริญญา ใช้เงินเป็นแสนๆ ทำไมเราโง่จัง ปกติหนูเป็นที่ปรึกษาของเพื่อนๆ  แต่พอเรามีปัญหาไม่รู้จะคุยกับใคร ไม่อยากเอาความทุกข์ไปให้เพื่อน กับพี่ๆน้องๆ หนูเล่าให้เพื่อนฟัง เรื่องของคุณพี่ เพื่อนๆเค้าแปลกใจว่าหนูต้องการที่ปรึกษาด้วยเหรอ คุณพี่ค่ะหนูยังจำได้ถึงวันนั้นที่คุณพี่สัมผัสหนู มันอบอุ่นไปถึงหัวใจ หนูรู้ว่าคุณพี่เข้ามาหาหนูด้วยหัวใจของการเป็นผู้ให้ มันสัมผัสได้ถึงความรัก ความเมตตา และหนูก็รู้ว่าน้ำตาที่คุณพี่ไหลในวันนี้ แสดงว่าคุณพี่ปลื้มปิติ ยินดี ที่หนูคิดได้ หนูประทับใจคุณพี่ไม่มีวันลืมเลย ขอให้ชีวิตคุณพี่มีแต่ความสุข ให้เจอกับสิ่งดีดี มีความเจริญยิ่งๆขึ้นไป  ......หนูอยากทำงานดูแลผู้ป่วย อยากไปคอยดูแลเค้า อยากเป็นผู้ให้เหมือนคุณพี่ทำ ...แต่ขอหนูไปสงบจิตใจก่อนแล้วจะกลับมาหาคุณพี่ ..............ฉันรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที พร้อมกับน้ำตาแห่งความปลื้มปิติที่คลอเต็มนัยน์ตาทั้งสองข้าง  ....ฉันมองย้อนไปถึงวันแรกที่เจอเธอ....หลังจากรับเวรวันหยุดราชการเช้าวันเสาร์ ประมาณ เกือบ 2 เดือน ที่ผ่านมา น้องส่งเวรว่า case นี้ คิดฆ่าตัวตาย โดยกินยา Dimenเกินขนาด คงจะมีปัญหากับสามี หลังรับเวรเสร็จ ฉันเดินไปหาเธอที่เตียง ปิดม่าน นั่งลงที่ข้างเตียงเธอ  เธอนอนสีหน้าอมทุกข์ ไม่มีรอยยิ้ม มีน้ำตาคลอตาทั้ง 2 ข้าง ฉันเอามือลูบที่แขนเธอ.....แนะนำตัว และถามว่าไม่สบายใจเรื่องอะไร มีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังมํ๊ย.....เผื่อว่าพอจะช่วยได้.....หลังจากนั้นเธอก็พรั่งพรูเรื่องราวต่างต่างดั่งสายน้ำไหล.......เล่าไปพลางน้ำตาก็ยิ่งไหลรินมาเรื่อยๆ สามีที่รักเธอมาก อยู่เป็นคู่ทุกข์คู่ยากมา 3 ปี ไปมีกิ๊กเป็นเด็ก 14 ปี ทอดทิ้งเธอ ให้เธอต้องดูแลย่าผู้ชรา ของสามีเพียงคนเดียว เงินทองไม่เคยให้ เงินที่เคยร่วมลงทุนเกือบสามแสนลงทุนไปในสวนยางหมด ไม่มีเหลือติดตัว พ่อสามีเพิ่งเสียชีวิต แม่ของสามีมีครอบครัวใหม่ ไม่มีใครสนใจสามี เค้าเป็นคนมีปัญหา หนูสงสารเค้า รักเค้า อยากให้เค้ามีค่า เงินทองของนอกกาย หนูไม่เคยเสียดายเลยที่ลงทุนให้เค้า แต่ที่หนูทนไม่ได้ทำไมเค้าเปลี่ยนไปขนาดนี้ แววตาไม่เหลือความรักให้กันเลย เป็นเหมือนคนแปลกหน้า คนคนนี้หนูไม่รู้จัก หนูทำดีกับเค้าทุกอย่าง หนูยังไม่รู้เลยว่าหนูทำผิดอะไร เค้าถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ เอามาควง มาเย้ย คนทั่วหมู่บ้านรู้ แต่หนูไม่รู้ เพราะอยู่แต่ที่บ้าน ต้องคอยดูแลย่า สงสารคนแก่ ไม่มีใครดูแล หนูมาอยู่ที่นี่ตัวคนเดียวไม่มีใคร ญาติพี่น้องหนูห้ามแล้ว แต่หนูไม่เชื่อ หนูไม่รู้จะปรึกษาใคร ไม่อยากบอกพี่ๆน้องๆ หนูไม่อยากอยู่แล้ว หนูทนไม่ได้ อยากตายให้มันพ้นๆไป ก็เลยกินยาแก้แพ้ที่กินเป็นประจำ กินเป็นกำ ไม่รู้สึกตัวเลย ไม่รู้ใครพามาโรงพยาบาล เพิ่งรู้สึกก็เมื่อเช้านี้แหละ เนี่ยหนูเป็นขนาดนี้ เค้ายังไม่มาสนใจดูแล มีแต่หลานๆลูกของพี่ชายเค้ามาเฝ้า ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม.....หลังจากได้คุยกับฉัน เธอสบายใจ ขึ้น และสามารถกลับบ้านได้ภายในบ่ายวันนั้น หลังจากนั้นเธอก็โทรศัพท์มาคุยกับฉันอีกประมาณ 2 ครั้ง ฉันก็ได้ให้คำแนะนำ และให้เธอสามารถเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังได้ตลอดเวลา ด้วยความที่งานฉันยุ่งมาก เราไม่ได้คุยกันเกือบ 1 เดือน แต่ฉันยังเป็นห่วงเธออยู่ในใจเสมอ ว่าเธอจะทำอย่างไรกับปัญหา หาแสงสว่างเจอมั๊ย จนมาถึงเมื่อวานนี้ที่เธอโทรมาหาฉัน....ฉันไม่คิดเลยว่าฉันมีอิทธิพลขนาดนี้ เธอมองว่าฉันได้ช่วยฉุดรั้งเธอขึ้นมาได้ ให้เธอได้มีชีวิตใหม่ เห็นคุณค่าของตัวเอง และไม่คิดที่จะทำลายตัวเองอีกต่อไป ขอบคุณด้วยใจจริงจริงที่เธอได้เข้าชโลมน้ำทิพย์ ให้กำลังใจกับฉัน เห็นคุณค่าในสิ่งที่ฉันได้ดูแลเธอ กำลังใจจากเธอมีค่ามากมายมหาศาล มีค่ามากกว่าทรัพย์สินเงินทองทั้งหลาย ช่วยให้ฉันก้าวเดินบนเส้นทางสีขาวต่อไปอย่างไม่ท้อถอย....ขอบคุณเธอจากใจจริงจริง