สิ่งเล็ก ๆ แต่เป็นเรื่องใหญ่

          เมื่อวานนี้ วันที่ 12 มิถุนายน ฝนตกเกือบทั้งคืน ตอนเช้าผมออกไปกวาดใบไม้และกวาดน้ำฝนที่ไหลนองอยู่หน้าบ้าน ขณะทำงานได้ยินเสียง เจ้าแรด ปลาแรดเผือกที่ผมเลี้ยงไว้ในตู้ปลาขนาดใหญ่ ดิ้นโผงน้ำกระจายออกมานอกตู้เลย

          ผมเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ เห็นเจ้าแรดค่อย ๆ หงายท้อง แต่ตามันมองผมตลอดเวลา ผมรู้ทันทีว่าวาระสุดท้ายของเจ้าแรด กำลังจะมาถึง ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ก็ได้แต่ยืนมองชนิดตาสบตาอยู่อย่างนั้น พักใหญ่เจ้าแรดค่อย ๆ จมลง เขาจากไปอย่างสงบ

          หลังจากนั้นประมาณชั่วโมงหนึ่ง ผมบรรจงช้อนเจ้าแรดขึ้นมา ร่างที่ไร้       วิญญานของมันหนักมาก ลงมือขุดหลุมกว้างพอประมาณ ที่โคนต้นมะม่วงหลังบ้านแล้วนำร่างของเขาวางลงก้นหลุม โรยดอกไม้ที่เด็ดมาจากหน้าบ้านลงไปในหลุม เกลี่ยดินกลบร่างของเจ้าแรด เขียนป้ายเล็ก ๆ ข้อความว่า เจ้าแรด ชาตะ 2548 มรณะ 2554

          ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน ผมดูแลเขาอย่างดี มีบางครั้งที่เขางอน ให้อะไรก็ไม่กิน แต่เราก็อยู่ด้วยกันด้วยความเข้าใจ ปลาแรดตัวนี้ พี่น้องชาว กศน.อุทัยธานี ให้ผม หลังจากที่ผมไปทำงานที่อุทัยฯครบหนึ่งปี คนให้เขาบอกว่า ปลาแรดตัวนี้จะแทนความรักความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อ ผอ. ขอให้รักและถนอมเขาหน่อยเพราะโดยธรรมชาติปลาแรดเป็นปลาขี้งอน ต้องเอาใจเขาบ้าง ก็ขอให้คิดว่าเขาเป็นตัวแทนคนอุทัยฯ ก็แล้วกัน

          ผมดูแลเจ้าอย่างดีมาโดยตลอด ทุกครั้ง ที่ไปยืนมองเขาความรู้สึกมันเปี่ยมไปด้วยมิตรภาพที่มีต่อกัน ระหว่างผม กับพวกเราชาวกศน.อุทัยฯ การจากไปของเจ้าแรดครั้งนี้ มิได้หมายถึงความรักความผูกพันที่มีต่อกัน จะจางหายไป ผมยืนยันว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม เพราะใจเราถึงกันตลอดเวลา แม้นว่าจะไม่มีเจ้าแรดก็ตามต้องขอขอคุณเจ้าแรดที่ทำหน้าที่ของทูตแห่งความมิตรภาพ เป็นอย่างดีมาตลอดระยะเวลา หกปี   หลับให้สบายนะเพื่อนรัก