กุฏิเล็กหลังหนึ่ง พระภิกษุรูปหนึ่ง คนหนึ่งคน สุนัขหนึ่งตัว

คำคืนสนทนากลางป่าถ้ำพุหวาย

โสภณ เปียสนิท

................................

 

หลังดวงตะวันลับเหลี่ยมเขาทิศตะวันตกไปไม่นานนัก ความมืดมิดแห่งรัตติกาลคืบคลานครอบคลุมท้องฟ้าอย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ หยาดฝนพรำหยดหยาดแประปรี่ ผ่านหลังคากระเบื้องของกุฏิหลังเล็กลงสู่พื้นดินชุ่มฉ่ำ ล้นหลั่งสู่บ่อดินลำห้วยหลังสำนักสงฆ์ เป็นที่สำเริงสำราญของส่ำสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ

 

 

กุฏิเล็กหลังหนึ่ง พระภิกษุรูปหนึ่ง คนหนึ่งคน สุนัขหนึ่งตัว รวมตัวกันทำกิจกรรม เหมือนรวมกัน แต่ต่างคนต่างทำหน้าที่ กุฏิหลังเล็กทำหน้าที่ป้องกันฝนเป็นที่มุงที่บังให้กับสรรพชีวิตได้อิงอาศัย พระภิกษุทำหน้าที่ศึกษาหลักธรรมเพื่อความหลุดพ้นจากยางใยเหนี่ยวรั้งสัตว์ไว้กับโลก คนหนึ่งคนทำหน้าที่แสวงหาทางแห่งโลก ทางแห่งธรรม ทางแห่งพระเพื่อนำเสนอแก่เพื่อนร่วมโลก สืบสานประโยชน์แก่ชีวิตของทุกชีวิตผู้ผ่านพบเส้นทางสายนี้ สุนัขหนึ่งตัวทำหน้าที่รักษาชีวิตตน และเฝ้าระวังภัยให้แก่พระผู้มีพระคุณให้ข้าวให้น้ำบำรุงตน

 

 

พระอาจารย์สามารถพาผมขึ้นกุฏิหลังนี้เพื่อสนทนาธรรม ขณะฝนยังคงโปรยปรายกระทบหลังคา พระอาจารย์นั่งในห้อง ด้านหลังของท่านมีโต๊ะหมู่บูชาขนาดเล็ก รูปแก้วใสของหลวงปู่วัดปากน้ำมีดวงไฟอยู่ใต้ฐานส่องสว่างแทนดวงไฟระหว่างการสนทนา ครู่เดียวเจ้าแด่น สุนัขเฝ้าพระเดินขึ้นมานอนอยู่ข้างที่ผมนั่งส่งกลิ่นอวลกวนจมูก นึกอยากไล่เขาลงไป พระบอกว่า “ที่เขาๆ” เป็นอันว่า ผมเป็นฝ่ายรบกวนเขา ไม่ใช่เขารบกวนผม

 

 

ความทรงจำของผมย้อนกลับไปราวปี 2527 ครั้งที่เรียนพุทธศาสตร์บัณฑิตที่มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย แต่เป็นการพบกันเพียงครั้งคราว และรู้จักท่านมากขึ้น ครั้งเดินทางไปเรียนระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยพูเณ่ ประเทศอินเดียรุ่นเดียวกัน ผมเรียนวรรณคดีอังกฤษ ท่านเรียนด้านสังคมศาสตร์ นักเรียนฝ่ายสงฆ์ในอินเดียมีจำนวนไม่มากนักทำให้ผมพบท่านบ่อยครั้งขึ้น เพียง 2 ปี 4 เดือนจบแล้วกลับมาเมืองไทยจึงห่างหายกันไปตามวิถีที่ชอบแห่งตน

 

 

ผมก้าวสู่วิถีแห่งปุถุชนเพศฆราวาส ท่านดำรงวิถีแห่งสมณเพศไว้อย่างเหนี่ยวแน่นอย่างน่าศรัทธา กลางกระแสแห่งโลกอันเชียวกราก และคลื่นลมแรง ข่าวคราวของท่านผ่านมาทางน้องชายของท่าน คือคุณธงชัย มาถึงผมในบางครั้ง ระยะหลังมาจึงรู้ว่าท่านตั้งใจสร้างสำนักสงฆ์ หรือยกฐานะขึ้นเป็นวัดในอนาคต ธงชัยจัดผ้าป่าไปทอดที่สำนักสงฆ์ปีละครั้ง หรือสองครั้ง ผมร่วมช่วยด้วยการนำซองแจกนักศึกษา และเพื่อนร่วมงานตามโอกาสอันควร