GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

แม่

     แล้วซุกกายหลับตาใต้ผ้าห่ม
แต่ไม่อาจป้องคมของลมหนาว
สะดุ้งตื่นลืมตามองฟ้าพราว
หลบแสงดาวสาดส่องร่องหลังคา


    เช็ดน้ำใสเจิ่งนองทั้งสองแก้ม
ในคืนแรมร้อยดาวประดับฟ้า
ยังคงนั่งนับวันนับเวลา
ให้ลูกมาหาแม่แม้สักครั้ง

    มือซีดเซียวเหี่ยวชราตามอายุ
เหมือนดังเรือผุผุที่ใกล้ฝั่ง
ที่โดดเดี่ยวลอยลำตามลำพัง
ที่เรี่ยวแรงกำลังเริ่มโรยรา

    นาฬิกาเรือนเก่าที่เสาบ้าน
ใกล้หมดลานฟันเฟืองเริ่มเชื่องช้า
ใบไม้ก่อใบลงตลอดมา
ใกล้เวลาใบสุดท้ายจะวายแล้ว

       มาลัย
ชุ่มฝนฉ่ำชโลมช่อมะลิ
เมื่อแรกผลิดอกขาวพราวเต็มต้น
รักชูช่ออ่อนๆ เปียกปอนปน
ละอองฝน แกว่งไกวบนใบไม้

    มาลัยร้อยมะลิกัดอกรัก
บรรจงจักเรียงร้อยจากปอยด้าย
หอมกลิ่นกลั่นหวานผ่านมาลัย
บรรจงคล้องไว้ให้ด้วยใจรัก

โดย    นิรันดร์  
จากนิตยสารขวัญเรือน ปักษ์แรก สิงหาคม 2549

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): ร้อยกรองชีวิต
หมายเลขบันทึก: 44030
เขียน:
แก้ไข:
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (0)