เด็กบ้านนอกภาคกลางที่มีครอบครัวเป็นชาวนานั้น ปฏิเสธไม่ได้ว่าชีวิตต้องคลุกคลีกับทุ่งนาและฟ้ากว้าง ฝนตก ฟ้าร้อง ฟ้าผ่า รุ้งสองชั้นทั้งใหญ่ เล็ก ธรรมชาติเหล่านี้มีเรื่องราวมากมายที่พัวพันกับวัฒนธรรม ความเชื่อต่างๆ ที่ผสมแนบสนิทไปกับวิถีชาวบ้าน

สุริยุปราคา จันทรุปราคา ดาวตก ดาวเทียม พายุร้าย ฝนแล้ง ฝนตกหนัก วีถีชนบทนั้นต้องผ่านมาทั้งสิ้นเพราะชีวิตอยู่กับนา สวนไม้ผล สวนผัก และน้ำจากท้องฟ้า บางครั้งเหนื่อยอ่อนก็นอนกลางทุ่งนานั่นแหละ ตามองไปบนฟ้าเห็นกลุ่มควันขาวออกมาจากเครื่องบิน ใจก็อยากเป็นนักบิน คิดไปตามประสาเด็ก

 

เมื่อชีวิตเข้าสู่ระบบการศึกษา สายตาคู่นี้ก็ห่างหายจากภาพเดิมๆไปสู่ตึกรามใหญ่โตในเมือง หนังสือ ตำราเรียน และสรรพสิ่งของวิถีเมืองที่ห่างไกลธรรมชาติทุกที

เมื่อชีวิตวกกลับมาสู่ชนบทอีกครั้งเมื่อเราเลือกจะทำงานกับชาวบ้าน ธรรมชาติสมัยเด็กๆกลับมาอีกครั้งหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร แค่ผ่านหูผ่านตา

จนมา รู้จักอาจารย์ชิวนี่แหละที่ความสนใจเกิดขึ้นด้วยพื้นฐานของความคุ้นเคยมาก่อนด้วย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนักในศาสตร์แห่งมวลเมฆมากไปกว่าเป็นการผ่อนคลายจากภาระประจำ และใช้ความพินิจมองมวลเมฆมากกว่าความคุ้นเคยทางวัฒนธรรมอย่างสมัยเด็กที่ผ่านมา จนเกิดปรากฏการณ์ตัวเองว่าเลิกงานก็ต้องขับรถขึ้นภูมโนรมย์ที่มุกดาหารเพื่อไปดูว่าวันนี้ธรรมชาติสร้างมวลเมฆอะไรให้เราดูบ้าง

 

เราพบความแปลกที่ไม่เคยตั้งคำถามมาก่อนของกลุ่มเมฆที่มีชื่อไม่คุ้นหูมากมาย อาจารย์ชิวและเพื่อนๆมาเติมเต็มให้ได้ติดตามไปต้อย..ต้อย..

 

เราพบความสวยงามของหมวกเมฆ ทั้งเล็ก ใหญ่ หมวกสองใบ นี่เองคือเสน่ห์แห่งท้องฟ้า เหมือนเบรกชีวิตให้ชะลอการเดินทางได้แวะเวียนมาสัมผัสมนต์แห่งท้องฟ้า

 

เราเห็นหมวกเมฆสีรุ้งงามสง่า อวดสายตามนุษย์ผู้ใฝ่หาไม่รู้จบ เอาแต่ก้มหน้า ผ่านฟ้าผ่านฝนมาก็นานแล้วไม่เงยหน้าวางท่าหยิ่งยโสแสวงหาความงามแม้ห่างไกลจากปลายมือ แต่อารมณ์เราเข้าไปคลุกนัวเนียอยู่ที่นั่น..

 

เราพบความอังการณ์ ของรุ้งโค้ง ครึ่งวงกลม หรือแถบใหญ่ยาว

 

เราพบเงาเมฆ ขอบเงินที่สวยสุดซึ้ง ขับขอบเข้มให้เมฆาเด่นโดด

 

เราเห็นใยเมฆสะบัดร่ายรำอ่อนช้อย กระทบความรู้สึก สร้างทรวงให้เย็นซาง

 

เราเห็นมวลเมฆกอดรัดภูเขาเหมือนกลัวเธอจะจากหนีหายไป

 

เราเห็นสายฝนดำทะมึนที่น่ากลัวของใครหลายคน แต่หลายคนดีใจที่จะมีน้ำหล่อเลี้ยงพืชและสัตว์ที่บ้าน ฝนเม็ดแรกก็เติมต่อให้วงจรอีกหลายวงจรขับเคลื่อนไป

 

เราเห็นเมฆรูปร่างประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน เหมือนกับส่งสารมาว่าความรู้ ความเข้าใจที่เธอมีนั้นมันแค่น้อยนิด มหาจักรวาล ที่ไร้ขอบเขตนั้นล้วนมีที่มาที่ไปทั้งสิ้น แค่การงานที่มีปัญหา เจ้าก็หมกมุ่น แทบจะม้วยมอดไหม้ มลายลง ผงกหัวเงยหน้าขึ้นมองโลกกว้างซิ มีทางเดินอีกมากมายให้เจ้าเลือก..

 

บางขณะของชีวิตก็ไม่มีคำอธิบาย แต่สัมผัสได้ รับรู้ได้ สะเทือนได้ แม้ว่าเขาจะอยู่ไกลแสนไกล แต่มีผลกระทบต่อภาวะข้างในตัวเราจริงๆ

 

และที่สุด เราเห็น “การเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และจางหายไป” เพียงไม่กี่นาที

เหมือนชีวิตเราเมื่อเทียบกับชีวิตโลก

มองเมฆ มองตัวเราเอง