..เจ้าตัวเล็ก...แต่...ขอบใจนะ..ที่เตือนกัน.....

.....ขณะที่ครูปอนั่งทำงานจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไร  หลังจากมอบหมายให้นักเรียนทุกคนทำเลขมาส่งคนละ 1 ข้อก่อนเพื่อตรวจสอบความเข้าใจรายบุคคล.....นั่ง คิด ...นั่งเขียน เขียน และเขียน งานที่ได้รับมอบหมายมาในตอนเช้า ซึ่งเป็นงานที่ต้องส่งเขตพื้นที่ฯ ตั้งแต่เมื่อวาน  วันที่ของหนังสือ  น่าจะมาถึงโรงเรียนตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว..แต่งานเพิ่งมาถึงมือเมื่อเช้า.....ทำให้หงุดหงิดเล็ก ๆ

....."ครูคะ"  เสียงเด็กหญิงหัวหน้าห้องเรียกอยู่ข้าง ๆ เสียงเหมือนจะอึดอัด...เกรงใจ...

    "ว่าไง..ส่งงานเหรอ"  ถามแต่ยังสาระวนอยู่กับงานตรงหน้า .. เงียบสักครู  จึงเงยหน้าขึ้นมอง  ดูเธออึดอัด  แต่..ตรงหน้าครูไม่ใช่มีแต่เพียงหัวหน้าห้อง  กลับมีนักเรียนทั้งห้องมายืนเรียงหน้า  ท่าทางอึดอัดกังวลใจ....

   "มีอะไรเหรอ.."  เงียบไม่มีเสียงตอบ  ต่างมองหน้ากันไปมองหน้ากันมา..เหมือนจะบอกว่า  ..เธอซิ..หรือ..เธอนั่นแหละ...ประมาณนั้นเชียว

   "มีอะไรว่ามา...เร็ว....อืม...หัวหน้าก็แล้วกัน..ว่ามา"....ครูปอหมุนเก้าอี้มองหัวหน้าและเด็ก ๆ อย่างตั้งใจฟัง....หัวหน้าห้องถอนใจเฮือกใหญ่ ประหนึ่ง..เป็นไงเป็นกัน..เอาละวะ....

  "พวกเราทำเลขไม่ได้ค่ะ"....หัวหน้าเริ่ม...

   "อ้าวเหรอ"....

   "ครับ...จริงครับ/ค่ะ"....ทุกคนประสานเสียงเสริม...

   "อ้าว..งั้นครูอธิบายใหม่"  ครูปอหมุนเก้าอี้พลางหยิบปากกาเขียนไวท์บอร์ดขึ้นมา พร้อมจะลุกขึ้น

   "เปล่า ๆ ครับ..เปล่า"  เด็ก ๆ ร้องห้าม

    "อ้าว..."

    "คือ...ตั้งแต่เข้าห้องเรียนครูไม่ยิ้มเลย..ไม่หัวเราะด้วย...พวกเรา..เลยทำเลขไม่ได้ค่ะ..."  หัวหน้าพูดอ่อย ๆ ...สีหน้าเจื่อน ๆ

    "จริงครับ/จริงค่ะตั้งแต่เช้าเลยครับ/ค่ะ"...ทุกคนเสริม....

    "อ่ะ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ " ครูปอหัวเราะอย่างลืมรักษากิริยา  มันขำจริง ๆ เจ้าเด็กน้อยพวกนี้นี่..บังอาจมาก ๆ บังอาจเตือนครู....พอครูปอหัวเราะเด็ก ๆ ก็หัวเราะพร้อม ๆ กัน  และหันหลังกลับวิ่งไปที่โต๊ะ  แต่ก่อนจะไปยังทิ้งคำไว้ให้ครูปอหัวเราะอีก

    "พอครูหัวเราะพวกเราก็ทำเลขได้แล้วครับ...."

......เจ้าตัวเล็ก......ขอบใจนะ..ที่เตือนกัน.....

คิดเล่น ๆ วันหลังถ้าสอบ NT  คงต้องขออนุญาตท่านกรรมการนั่งยิ้มอยู่หน้าห้องนั่นแหละ...เด็ก ๆ จะได้ทำข้อสอบได้...ฮา.....