น้ำตาลใกล้มด..ฤา..จะอดได้

...ไวน์แดงในแก้วถูกยกขึ้นจิ่มปากหลังกระทบแก้วกันกิ้งกรั้ง...ยิ้มให้กัน..กับอายุที่ล่วงเลย....หล่อน..ยิ้มให้กับคำอวยพร..พร้อมกับเอ่ยว่า..ยินดีให้กับ..ชีวิต..ช่วงสุดท้าย.......เราไม่ได้สนใจกับตัวเลขเท่าไรนัก..แต่อย่างไรก็ตาม...เขา.และหล่อน...ก็ได้มาพบกันอีกครั้ง..หลังจากที่หันหลังให้กันและเดินไปบนเส้นทางคู้ขนานเส้นนั้น...เราคุยกันถึงตัวเลขกันพักใหญ่...กับความตายที่แสนสงบของคนบางตน...เขาเ่อ่ยว่า..คนไข้คนหนึ่งที่เขาจะต้องเขียนใบ..ชาตะให้นั้น...ยายคนนั้น..นั่งหลับ..ไปกับ..กาแฟ..ที่ยังไม่หมดแก้ว....หล่อนเอ่ยถึง...ชายแก่คนหนึ่ง..ที่หลับไปขณะนั่งอยู่กับอาหารในอ่างอาบน้ำ...เราแอบอิจฉาคนเหล่านั้น.....เขากับหล่อน....

..หล่อน...อาจจะเป็นน้ำตาล....และเขา..อาจจะเป็นมด.....

น้ำตาลที่ทิ้งคาถ้วยไว้นานแสนนาน...จะหวานหรือไม่....มดที่คงความไม่แก่ไว้ได้คงไม่มี..และน้ำตาลไกล้มด..ฤา..จะอดได้...(ท่านผู้อ่าน..คิดว่า..นิยายรักเรื่องนี้..ควรจะจบแบบไหนดี....)