ผมมีเตี่ยเดินทางไปด้วยกันเสมอ (ผมกับโซล ตอนที่ 10)


ผมรู้สึกอย่างลึกซึ้งว่า...เตี่ยรักผมอย่างหมดหัวใจ เมื่อตอนผมมีลูกชาย

ผมรับรู้เสมอว่า...เตี่ยเดินทางไปทุกหนทุกแห่งกับผมเสมอ

ช่วงปี...สองปีนี้...ผมเดินทางบ่อยมากในแต่ละเดือน

เตี่ยคงหัวเราะกับโชคชะตาของผมใช่ไหมครับ ?

เพราะเตี่ยรู้ดีว่า...ผมชอบอยู่กับบ้าน...นอนที่บ้าน...มากกว่าออกเดินทางไปข้างนอก

 

 

ผมรับรู้เสมอว่า...เตี่ยเดินทางไปทุกหนทุกแห่งกับผมเสมอ

ด้วยความระลึกถึงพระคุณของเตี่ย

แม้เตี่ยจะจากผมไปไกลแสนไกลหลายปีก็ตาม

แต่เตี่ยก็ยังอยู่ในความทรงจำที่งดงาม...และอบอุ่นในใจของผมเสมอ

 

 

เตี่ยยังคงคุ้มครองให้ผมปลอดภัย...

แคล้วคลาดจากอุบัติเหตุอุบัติภัยทั้งปวง

แม้ผมจะหนาวเหน็บจนเป็นน้ำแข็ง...หรือร้อนไหม้ราวถูกลาวาราด

ทั้งยามกลางวันและกลางคืน

 

 

ผมเดินทางท่ามกลางฝูงคนเนืองแน่น

หรือ...เดินทางอยู่คนเดียวบนท้องถนน

แต่ผมรู้ดีว่า...เตี่ยเป็นห่วงผมเสมอ

ทั้งยามที่เตี่ยมีชีวิตอยู่ และหาไม่แล้ว...

 

 

หมายเลขบันทึก: 437200เขียนเมื่อ 26 เมษายน 2011 15:19 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 ธันวาคม 2012 06:42 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (5)

เห็นภาพพจน์เลยนะครับ

ราวถูกลาวาราด

เนื้อหนังคงหลุดไปทีละน้อยเทียว

สวัสดีค่ะคุณหมอ'ทิมดาบ'

แวะมาอ่านบันทึกแห่ง 'ความรัก...ความผูกพัน'

เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นมากค่ะ...

อ่านแล้วคิดถึงเตี่ย เอ้ย พ่อของครูอิงค่ะ

ท่านชอบพาครูอิงไปไหนต่อไหนในตอนค่ำคืน

ท่องไปในแดนกว้างด้วยนิทาน  ไม่ว่าจะไปที่ใด เราก็กลับมาทันเข้านอน

และมักจะจบลงตรงที่พี่หลับคาพุงหนา ๆ ของพ่อเสมอ

เดินทางไปเวียงจันทน์ด้วยความปลอดภัยนะคะ พี่อิงเองก็เดินทางไปปลีกวิเวก 29-4 พ.ค. ข้ามเดือนเลยค่ะ

สวัสดีค่ะคุณหมออิสาน

สำหรับวิถีของคนชีพจรลงเท้า การเดินทางจะอบอุ่นเมื่อคิดได้อย่างนี้จริงๆ นะคะ

เป็นไงบ้างคะสำหรับเส้นทางล่าสุด กลับมาแล้วใช่ไหมคะ พักผ่อนฝันดี ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

  • สวัสดดีค่ะ
  • คิดถึงพ่อกับแม่มาก......เมื่ออ่านข้อความนี้ค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา
และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี