ผมรู้สึกอย่างลึกซึ้งว่า...เตี่ยรักผมอย่างหมดหัวใจ เมื่อตอนผมมีลูกชาย
ผมรับรู้เสมอว่า...เตี่ยเดินทางไปทุกหนทุกแห่งกับผมเสมอ
ช่วงปี...สองปีนี้...ผมเดินทางบ่อยมากในแต่ละเดือน
เตี่ยคงหัวเราะกับโชคชะตาของผมใช่ไหมครับ ?
เพราะเตี่ยรู้ดีว่า...ผมชอบอยู่กับบ้าน...นอนที่บ้าน...มากกว่าออกเดินทางไปข้างนอก
ผมรับรู้เสมอว่า...เตี่ยเดินทางไปทุกหนทุกแห่งกับผมเสมอ
ด้วยความระลึกถึงพระคุณของเตี่ย
แม้เตี่ยจะจากผมไปไกลแสนไกลหลายปีก็ตาม
แต่เตี่ยก็ยังอยู่ในความทรงจำที่งดงาม...และอบอุ่นในใจของผมเสมอ
เตี่ยยังคงคุ้มครองให้ผมปลอดภัย...
แคล้วคลาดจากอุบัติเหตุอุบัติภัยทั้งปวง
แม้ผมจะหนาวเหน็บจนเป็นน้ำแข็ง...หรือร้อนไหม้ราวถูกลาวาราด
ทั้งยามกลางวันและกลางคืน
ผมเดินทางท่ามกลางฝูงคนเนืองแน่น
หรือ...เดินทางอยู่คนเดียวบนท้องถนน
แต่ผมรู้ดีว่า...เตี่ยเป็นห่วงผมเสมอ
ทั้งยามที่เตี่ยมีชีวิตอยู่ และหาไม่แล้ว...
สวัสดีค่ะคุณหมอ'ทิมดาบ'
แวะมาอ่านบันทึกแห่ง 'ความรัก...ความผูกพัน'
เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นมากค่ะ...
อ่านแล้วคิดถึงเตี่ย เอ้ย พ่อของครูอิงค่ะ
ท่านชอบพาครูอิงไปไหนต่อไหนในตอนค่ำคืน
ท่องไปในแดนกว้างด้วยนิทาน ไม่ว่าจะไปที่ใด เราก็กลับมาทันเข้านอน
และมักจะจบลงตรงที่พี่หลับคาพุงหนา ๆ ของพ่อเสมอ
เดินทางไปเวียงจันทน์ด้วยความปลอดภัยนะคะ พี่อิงเองก็เดินทางไปปลีกวิเวก 29-4 พ.ค. ข้ามเดือนเลยค่ะ
สวัสดีค่ะคุณหมออิสาน
สำหรับวิถีของคนชีพจรลงเท้า การเดินทางจะอบอุ่นเมื่อคิดได้อย่างนี้จริงๆ นะคะ
เป็นไงบ้างคะสำหรับเส้นทางล่าสุด กลับมาแล้วใช่ไหมคะ พักผ่อนฝันดี ราตรีสวัสดิ์ค่ะ