สายลมแสงแดด ของชีวิต


"ในมหาวิทยาลัย
มีวิชาที่ท่านเรียนได้ทุกอย่าง
ยกเว้นอย่างเดียวคือเรื่องของชีวิต
ซึ่งจะต้องเรียนเอาเองจากความทุกข์ของตนเอง"

"ท่านเคยเห็นไหม?
ความงามของท้องฟ้าอัศดง
มันเป็นความงามที่ไม่ต้องซื้อหา
และคนตาบอดอยากเห็นกันมาก
แต่คนตาดีมักไม่ค่อยมีเวลาดู"

"พยายามดับความโกรธ
ลิดรอนความโลภออกไปทีละน้อย
หัดมองโลกในแง่ดี เพียงสามข้อเท่านั้น
ถ้าทำได้ ความสุขใจจะเป็นของท่าน"

"ความคิดเป็นใหญ่
ถ้าความคิดของท่านแจ่มใสและถูกต้อง
ชีวิตของท่านก็จะแจ่มใสและเป็นสุข"

จากหนังสือ "สายลมแสงแดด" โดย อ.วิลาศ มณีวัต

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กรุกลอน...ร้อยกรองชีวิต

คำสำคัญ (Tags)#ร้อยกรองชีวิต

หมายเลขบันทึก: 43659, เขียน: 09 Aug 2006 @ 12:26 (), แก้ไข: 01 Jun 2012 @ 11:19 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 3, อ่าน: คลิก


ความเห็น (3)

คุณบอนครับ ผมว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยบางครั้งก็เป็นชีวิตที่เรียบง่าย แต่บางครั้งก็เป็นชีวิตที่ยุ่งเหยิงมากสำหรับวิชาที่อาจารย์ไม่ค่อยสอนในมหาวิทยาลัย คือวิชาแห่งความรัก แต่ในชีวิตความเป็นจริงของนักศึกษาในมหาวิทยาลัยแล้ววิชานี้มีความสำคัญกับนักศึกษามาก บางครั้งวิชาความรักนี้หากจัดตารางเรียนไม่ลงตัว ก็เป็นสาเหตุให้การเรียนในวิชาต่างๆ  ที่หลักสูตรจัดให้ เรียนไม่รู้เรื่อง หรือหนีเรียนก็มี บางคนถึงกับจบก่อนหลักสูตรกำหนดก็มีนะครับ

น.เมืองสรวง
IP: xxx.118.108.254
เขียนเมื่อ 

"สายลมและแสงแดดอันแผดเผา

เปรียบเหมือนตัวเราตัวเขานั่น

อาจจะคิดและฝันอาจจะเป็น

เฉกเช่นตัวเราและเขาเอย"

 (คิดและพิจารณาจากสิ่งที่เราเห็นแล้วร้อยเรียงเรื่องราวจากอดีต ปัจจุบันและอนาคตว่า เราจะทำสิ่งไหนก่อนหน้าหลัง......ความสุขที่ยิ่งใหญ่ คือเป็นผู้ให้ตลอดกาล.."  )             

                                             น.เมืองสรวง

                                              10/08/06

                                                14.41  pm.

                                                    

ชวัลวิทย์ เจนดลวาการ
IP: xxx.8.130.34
เขียนเมื่อ 

ถึงบางพูด พูดดีเป็นศรีปาก

ถึงบางอยาก อยากรู้ครูเท่านั้น

ถึงบางซ่อน ซ่อนคนที่สำคัญ

ถึงบางอ้อ แล้วฉัน...ใครคือครู

ขอฝากเนื้อฝากตัวแด่ครู แม้วันนี้ศิษย์

จะมาช้า ตะลุยผ่านข้ามกาลเวลามาหาครูไม่ทัน

ลมหายใจสุดท้าย หมึกหยาดสุดท้าย หนังสือเล่มสุดท้าย

และอักษรตัวสุดท้ายที่ครูจรดปลายปากกาฝากเอาไว้ในบรรณพิภพนั้น

มีคุณค่าอนันต์ ต่อวงวรรณกรรมไทย

เรวตะ ศิษย์ที่เพิ่งพบครู