"... เหงา ..."

 

 

 

(ภาพชุดนี้ บันทึกเมื่อวันศุกร์ที่ ๑๕ เมษายน ๒๕๕๔ เวลาประมาณ ๑๖.๓๐ น.)

 

 

โดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาเศร้าใช่ไหม
จึงโยงใยระบายแสงเป็นริ้วสี
ปาดป้ายลายร้อยถ้อยวาที
ทายทักทุกชีวีที่รุ่งเช้า

โศกเศร้าใหญ่หลวงหรือดวงแสง
จึงฉาดฉายวาดแสดงแรงความเหงา
ใครเลยหรือเคยรู้ระหว่างเรา
ถึงห้วงตอนอ่อนเศร้าในเช้านั้น

 

 

 

 

(ภาพชุดนี้ บันทึกเมื่อวันศุกร์ที่ ๑๕ เมษายน ๒๕๕๔ เวลาประมาณ ๑๘.๕๕ น.)

 

 

เธอเก็บร้างบ่มร้ายแต่คราวคืน
เคลื่อนย่างมาหยัดยืนตื่นจากฝัน
จวนจบทบซ้ำทุกคราวัน
และโศกแรกในรุ่งสั้นนั้นเศร้านัก

โดดเดี่ยวเปลี่ยวไหมใจดวงแดด
กี่ชมพูฟ้าแสดจึงรู้จัก
ในหมู่มิตรมวลเมฆมีความรัก
ให้แนบอุ่นหนุนตักตราบค่ำนี้

 

 

 

 

(ภาพชุดนี้ บันทึกเมื่อวันพุธที่ ๒๐ เมษายน ๒๕๕๔ เวลาประมาณ ๑๘.๔๕ น.)

 

 

.............................................................................................................

 

บันทึกนี้เป็นรวมภาพสีสันของเมฆที่กระทบแสงสุดท้ายก่อนพระอาทิตย์ตก

และเลือกใช้บทกวี "เหงา" ประกอบภาพ

ทุกอย่างขึ้นอยู่จินตนาการอันไม่สิ้นสุดของตัวท่านเอง

 

บุญรักษา ทุกท่านครับ

 

.............................................................................................................

 

ขอบคุณบทกลอนประกอบภาพ จาก ...

คุณ ฐากูร โกมารกุล ณ นคร แห่ง นิตยสาร อสท. ฉบับเดือนมกราคม ๒๕๔๖