ผมดีใจที่มีครูดี กวีศิลป์หลายท่านผมต้องขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์แต่ละท่านแน่นอนครับ.....
ช่วงหยุดสงกรานต์ ประกอบกับงานโครงการต่างๆสำเร็จเสร็จสิ้นลงผมก็เลยมีเวลาเข้าแวะบ้านโน้นออกบ้านนี้ใน GotoKnow แล้วก็ไปสะดุดกับคำกลอนของหลายๆ ท่านที่ประพันธ์บทกลอนได้เก่งมากๆ ไม่ว่าจะเป็นครูอิงจันทร์ ครูปณิธิ หรือจะเป็นครูจันทน์รักษ์ และอีกหลายๆ ท่านล้วนแล้วแต่เก่ง และทึ่งมากๆ ครับ
ผมเองจำความได้ว่าเขียนกลอนครั้งแรกตอนอายุประมาณ 13 ขวบ เห็นเพื่อนรุ่นพี่เขาแต่งกลอนจีบสาว ผมก็อยากแต่งบ้างตอนนั้นผมชอบเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ ศรีพรรณ ผมก็แต่งจีบโดยที่เขาไม่รู้หรอกว่าผมชอบ ลองอ่านกลอนบทแรกในชีวิตผมดูนะครับไม่รู้เป็นไงจำแม่นเลย
แม่ศรีพรรณ .....(คำหน้านามสกุลเขาครับ) มูล ยอดทูลหัว
ใครเป็นผัว ของคุณ มีบุญหลาย
ใครพลาดท่า ต้องร้องว่า เสียดาย
ไม่สะบาย เสียดายจัง แม่ศรีพรรณ
เป็นไงครับฮาดีไหมครับ...อิอิ (ทำไปด้าย...) หลังจากนั้นผมก็จำได้ว่าตอนอายุ 15 ปีผมแต่งเพลงจากแรงกดดันตามประสาเด็กๆ ที่มาอยู่ในเมือง แล้วถูกล้อบ้านเกิด....(เนื้อเพลง) มันเจ็บมันแสบหัวใจเสียจริง เขาด่าว่าเราทุกสิ่ง มันไม่จริงอย่างเขาเอื้อนเอ่ย เขาว่าเมืองฝางมันแสนจะเชย ถูกเขาต้มเสียจนเปื่อย ยังไม่เคยช้ำใจไหนเท่า....อีสาวเมืองฝางน้ำตาไหลนอง เพราะความช้ำใจที่ต้อง....แล้วก็อะไรต่ออีกจนจบเพลง อ่านแล้วแทนที่จะหายเจ็บ แต่กลับเจ็บกว่าเดิมอีกครับ หลังจากนั้นจำความได้อีกว่าตอนเรียนอยู่ ม.ศ.4 ผมอยู่ห้อง2 มีเด็กหนุ่มห้อง5 เขียนกลอนมาจีบสาวห้องผม แล้วพวกเธอก็รีบเอามาให้ผมโต้กลอนสด โอ้โฮ...เครียดเลยครับ แต่ไม่ทำก็ไม่ได้เสียชื่อหมดก็เลยทำเป็นใจดีสู้เสือเขียนโต้ไป เนื้อหาที่หนุ่มเขาเขียนมาทำนองตัดพ้อว่าสาวห้อง2 หลายใจอะไรทำนองนั้นผมเขียนตอบไปใช้เวลาประมาณไม่น่าจะถึง 2 นาทีเขียนไปว่า
พอได้อ่าน สารฝาก จากห้องห้า
ดวงอุรา ร้อนรน ดั่งมนต์สิง
ถูกประนาม หยามว่ามัก รักไม่จริง
คำทุกสิ่ง เป็นมุสา ใช่ว่าลวง...
กรี๊ดกันลั่นเลยครับ....เสียดายที่ผมเป็นคนไม่จดบันทึก หรือบันทึกไว้ก็ไม่เคยเก็บหายหมดเกลี้ยง จำได้แค่สองบทเท่านี้แหละ ....ผมมีปัญหาว่าการใช้คำของผมมันไม่เป็นภาษากวีเหมือนหลายท่านที่นำมาใช้ ทำให้อ่านแล้วมันซาบซึ้งกินใจเหลือเกิน ก็เลยไปได้ไม่ถึงไหนแล้วก็เลิกลาไปมาจนถึงวันนี้เกือบสามสิบปี ไฟลุกขึ้นมาอีกครั้งก็ตอนมารู้จักกับ GotoKnow นีแหละครับ ผมดีใจที่มีครูดี กวีศิลป์หลายท่านผมต้องขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์แต่ละท่านแน่นอนครับ.....
สวัสดีค่ะ
ชื่อบันทึกจูงใจให้มาติดตามอ่านค่ะ ขอขอบคุณที่เคยไปให้กำลังใจจันทน์รักษ์ ขออภัยด้วยนะคะ มิได้รับราชการค่ะ เป็นแม่บ้านทำงานบ้านมากมายทุกอย่างค่ะ
ขอขอบคุณที่ได้รับการชื่นชม แต่จันทน์รักษ์เป็นคนเดินช้ามาก ยังอยู่ในระดับต้องพัฒนาค่ะ
การเขียนกลอนน่าจะขึ้นอยู่กับความศรัทธามาก่อน และการฝึกบ่อย ๆ การอ่านมาก ๆ กระมังคะ อ่านแล้วถ้าเป็นครูก็ให้คะแนนค่ะ เพราะมีความพยายามมาก ขอขอบคุณอีกครั้งค่ะ
มาเยี่ยมคนอยากเป็นนักกลอนครับ
ขอบคุณมากครับอาจารย์ ปณิธิ ผมก็จะตามศึกษาเรียนรู้กับอาจารย์เช่นกันครับ...