สิ่งที่ทำไว้ในเวบบอร์ดต่างๆทั้งหลายทั้งปวงนั้น ล้วนแล้วแต่หวังให้เป็นประโยชน์สาธารณะทั้งสิ้น........

  สวัสดีทุกท่านครับ ช่วงสายๆของวันหนึ่งในเดือนมีนาคม ๒๕๕๔  มีผู้ดำเนินรายการทางทีวีช่องนึง ได้ติดต่อเข้ามาหาลุงชาติ บอกว่าสนใจในเรื่องราวของลุงชาติ อยากขอมาคุยด้วย ขอถ่ายทำวิดีโอด้วย แหม....เราก็นึกว่า..เอาละวา จะได้เป็นพระเอก MV แล้ววุ๊ย..! นัดวันมาเจอ มาคุยกัน พร้อมถ่ายทำ.....คณะผู้ดำเนินรายการบอกว่า ลุง.....ลุงเป็นได้แค่ “ลุงชาติ คนนอกกรอบ”  ...เป็นงั้นไป...

 

   http://www.thaipbs.or.th/lui/

 ออกอากาศที่สถานีนี้ ตอนนี้คงต้องดูย้อนหลังเอา ลุยไม่รู้โรย : คุณลุงชาติ คนนอกกรอบ (4 เม.ย. 54) http://www.thaipbs.or.th/clip/index.asp?content_id=299995&content_category_id=1071 

 

 

หรือดูที่ลิ้งค์นี้ 

 http://www.thaimetv.com/index2.php 

 เลือกสถานี ไทยพีบีเอส  วันที่ 04 เดือน เมษายน 2554 เวลา 05.00 – 05.59

แล้วคลิกรับชม

ชมวืดีโอจาก You Tube ได้ที่

http://www.youtube.com/watch?v=agnlkJsc0Hc

 

 




      เริ่มแรกที่ประวัติการทำงานของลุงชาติก่อนเลย จำได้ว่าในปี ๒๕๑๖ ลุงชาติเรียนอยู่ปีสุดท้าย เกิดเหตุการณ์ ๑๔ตุลาฯขึ้น ก็ได้หยุดสอบไปมีส่วนร่วมกับเขาด้วย เสร็จแล้วก็สอบต่อจนจบ ชีวิตก็เริ่มต้นการเป็นมนุษย์โรงงานตั้งแต่นั้นมา ทำงานโรงงานมาได้ซักประมาณหกปี ก็หันเหคิดหาทางที่จะทำอะไรที่มันเป็นแนวทางส่วนตัว อยากเปิดร้านค้าทำกิจการเล็กๆของตัวเอง เข้าไปศึกษาในมหาลัยแห่งนึง อยากได้ความรู้ไปจัดการร้านค้า ...แม่เจ้า ...เขาเอามนุษย์ยุคหิน มนุษย์โครมันยองมาสอนเรา...โฮย...นี่ถ้าใครเรียนสาขาประวัติศาสตร์ เขาคงเอาเรื่องที่ไอน์สไตน์คิดสูตรปรมาณูมาสอนแหงๆ เลยเลิกเรียน หันมาศึกษาแนวทางอาชีพเอาเอง ซื้อหนังสือมาอ่าน....อ่าน...อ่าน...อยากรู้เรื่องอะไร ไปหามาอ่าน

 

  

 

   อ่านไปอ่านมาพอจะรู้บ้าง สอบถามจากผู้รู้บ้าง ฝึกทำโน่นทำนี่เอาเอง ฝึกซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า ประปา แล้วตัดสินใจเปิดร้านเล็กๆที่บ้านตัวเอง รับงานมันทุกระดับราคา.....เออ....ก็พอทำได้วุ๊ย.!

 

 

   ค่อยๆขยับขยายงานไปเรื่อยๆ ช่วงที่ลูกยังเล็กยังแบเบาะ ลุงต้องเลี้ยงลูกด้วยนะ ป้าไปทำงานที่บริษัทแถวสาทร ตอนนั้นลุงเปิดเป็นร้านรับซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า ทำเครื่องเสียงขายด้วย เวลาไปซื้ออะไหล่ที่บ้านหม้อ ต้องกระเตงอุ้มลูกไปด้วย หิ้วตะกร้าผ้าอ้อม+ขวดนมไปด้วย ฮ่า ฮ่า มันส์กับชีวิตจริงๆ มีความสุขกว่าทำงานโรงงานเห็นๆ ได้อยู่กับครอบครัวพร้อมหน้า ได้ซักผ้าอ้อม ขูดกล้วยน้ำว้าป้อนลูก พอลูกหลับก็มาซ่อมมาสร้างเครื่อง มีภาพเครื่องเสียงที่ลุงทำขายเองมาให้ชมด้วย แต่ไม่ต้องมาถามหา มาซื้อหรอกนะ ไม่ขาย ไม่ทำแล้วจ้า เอาไว้ฟังเอง ทุกวันนี้ก็ยังใช้ฟังเพลงโปรดอยู่ เพิ่งใช้มาได้ยี่สิบปีเอง......

 

  

  มีการสอบถามประวัติและแรงบันดาลใจในการถ่ายภาพของลุง ซึ่งก็ต้องขอบอกตามตรงนะว่า ถ่ายภาพมานานมากแล้ว เริ่มถ่ายภาพครั้งแรกๆก็ตอนมีลูกนั่นแหละ ลูกคนแรกเกิดปี ๒๕๒๙ ได้ภาพสวยมั่ง ไม่สวยมั่ง เบลอซะเป็นส่วนใหญ่ (แต่ดูรูปทีไรมันมีความสุขทุกที อิ อิ) ฝีมือมันได้แค่นี้นี่หว่า เรียนเอาเอง ซื้อหนังสือมาอ่านบ้าง จำๆคนอื่นมาบ้าง ในฟิล์มม้วนนึง ได้ภาพที่พอดูได้ไม่กี่ภาพหรอก นอกนั้นเหรอ...ลงถังขยะ.....ใช้เวลาไปหลายปี กว่าจะพอถ่ายภาพได้แบบ “พอดูได้” ส่วนใหญ่ก็จะถ่ายภาพครอบครัว มีภาพครอบครัวมาให้ชมสักภาพ ถ่ายเมื่อปี ๒๕๔๐ในช่วงที่เริ่มสนับสนุนให้ลูกเล่นกีฬา เลยต้องหาทางหลอกให้ไปออกกำลังกันทุกเสาร์-อาทิตย์

 

  

   เมื่อตั้งใจที่จะส่งเสริมให้ลูกเป็นนักกีฬา ก็เลยได้ถ่ายภาพมากขึ้น ลูกไปแข่งกีฬา เราก็ไปถ่ายภาพ ทำกิจกรรมอะไร เราก็ไปถ่ายภาพ ถ่ายภาพมากขึ้น ถ่ายบ่อยขึ้น ประสบการณ์ที่สะสมไว้ก็มากขึ้น ภาพที่ได้ รู้สึกได้ว่าดูดีขึ้นกว่าเดิมมาก กีฬาที่ลูกเล่นคือกีฬาว่ายน้ำ เอาภาพที่ถ่ายในช่วงเริ่มต้นสนับสนุนให้ลูกสาวว่ายน้ำมาให้ชม ภาพทางซ้ายมือลุงก็ร่วมคลุกคลีกับลูกๆด้วย ตามเก็บภาพทั้งภาพนิ่งและภาพวิดีโอเพื่อนำมาพัฒนาการว่ายน้ำ ภาพทางขวามือเป็นภาพที่เขาไปแข่งขันแล้วได้รับรางวัล ถ่ายภาพเพื่อให้เขาได้มีกำลังใจ

 

  

   ถ่ายภาพว่ายน้ำ ถ่ายภาพที่ลูกได้รับรางวัล เอามาทำพอร์ทฟอลิโอ เริ่มจากให้ลูกสอนให้เปิดคอมพ์ ตอนแรกก็เล่นแต่เกมส์ไพ่อย่างเดียว (อิ อิ ใครๆก็เล่นกันทุกคนแหละ) พอจะปิดเครื่อง ไม่รู้จะปิดยังไง เลยต้องให้ลูกสอนให้ใหม่ คริ คริ....จากนั้นก็เริ่มศึกษาคอมพ์เอาเองเรื่อยมา ทำอย่างเดิมเลย....ซื้อหนังสือมาอ่าน แล้วก็จิ้ม..คลิก..ลาก....ฯลฯตามในหนังสือเขาบอก อยากทำอะไร อยากรู้อะไร ....หามาอ่าน ฝึกทำไปเรื่อย โฟโตชอพก็มาอ่านมาฝึกเอาเองเรื่อยมา เข้าไปแอบอ่านในเวบของ ADOBE ก็บ่อย ค่อยๆฝึกค่อยๆทำไปเรื่อย ขอนำเอาภาพบางส่วนที่แต่งด้วยโฟโตชอพมาให้ชมกันนะครับ

 

  

   ทุกวันนี้ชีวิตส่วนใหญ่ก็เลยคลุกคลีอยู่กับการถ่ายภาพ การแต่งภาพ  ปลุกปล้ำอยู่กับ โซเชี่ยลเน็ตเวิร์ค ซึ่งมันก้าวหน้าไปเร็วมาก เรามันคนโบราณ ต้องมาตามเรียนรู้เอาตอนแก่ ไอ้ความรู้และประสบการณ์ที่สะสมเอาไว้ เก็บเอาไว้กับตัวก็มีแต่จะตายตามเราไป ก็เลยพยายามแบ่งปันออกมาให้มันเกิดประโยชน์ต่อผู้อื่นด้วย สิ่งที่ทำไว้ในเวบบอร์ดต่างๆทั้งหลายทั้งปวงนั้น ล้วนแล้วแต่หวังให้เป็นประโยชน์สาธารณะทั้งสิ้น........

 

   

   ตาลุงชาติเนี่ย...มันช่างแหกคอก..เอ๊ยย.!...นอกกรอบ...ซะจริงๆ


   ขอจบบันทึกเล่มน้อยไว้เพียงเท่านี้ ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาชมเข้ามาให้กำลังใจ ขอบคุณมากครับ