ต้นกล้า
ไปอ่านบทความหมอโรจนศักดิ์ แม่สอด แล้วปุบปับเขียนอันนี้ขึ้นมา
ต้นกล้าต้องกล้าจึงเติบใหญ่ เพราะมีใครรดน้ำใจให้ความหวัง
ต้นกล้าจะงอกงามมีพลัง เพราะกำลังมาจากใจที่งดงาม
เราก็ฝันเขาก็ฝันทุกคนฝัน ร่วมกันฝันก้าวไปไม่เกรงขาม
คนทุกคนเหลืออยู่ก็เพียงนาม กับความดีที่หลงเหลือเป็นร่องรอย
8.24 A.M. 5 เมษายน 2554 เขียน ณ หน่วยชีวันตาภิบาล รพ.สงขลานครินทร์
สวัสดีครับอาจารย์
มาแจ้งว่าได้อ่านบทกวีปุบปับในบันทึกคุณหมอโรจน์แล้วครับ
ชอบมากครับ...
เยี่ยมครับอาจารย์
เก่งทุกด้านเลยนะคะอาจารย์..ชื่นชมค่ะ
ต้นกล้าความดี....เราจะต้องงอกงามบนความว่างเปล่าของใครบางคน
คนรุ่นแรกดลใจคนรุ่นหลัง ที่อยู่ยังหยัดยืนฝืนกระแส
กับโลกทุนนิยมที่เปลี่ยนแปร ให้พ่ายแพ้หมดใจไร้กำลัง
อาจารย์สร้างแรงใจให้กับศินย์ ศินย์ก็คิดทำความดีไม่หยุดยั้ง
อุดมการณ์กล้าแกร่งเป็นกำลัง ถึงตัวตายผลงานยัง อยู่คู่ไทย
อาจารย์ก็เป็นแรงบันดาลใจและทำให้ผมถึงจุดเปลี่ยนเช่นกันครับ