ตอน การขอย้ายครั้งที่ 3 ของชีวิตรับราชการ
"ตอน การขอย้ายครั้งที่ 3 ของชีวิตรับราชการ"
ในครั้งที่อยู่ที่ สปอ.บางระกำ เมื่อวันที่
2 พฤษภาคม 2542 ผู้เขียนก็ได้สูญเสียสิ่งอันเป็นที่รักยิ่งไป นั่นคือ
“แม่” http://gotoknow.org/blog/bussayamas7/383209
และผู้เขียนก็ได้เขียนคำร้องขอย้ายกลับภูมิลำเนาเนื่องจากมีตำแหน่งว่างในการรับย้าย...หลังจากที่ทำงานอยู่ที่
สปอ.บางระกำ นานถึง 5 ปีกว่า โดยเดินทางไป –
กลับระหว่างที่บ้านที่อำเภอพรหมพิรามทุกวันทำการ...เมื่อวันที่ 21
มิถุนายน 2542
ผู้เขียนก็ได้รับคำสั่งย้ายให้ไปดำรงตำแหน่งเจ้าพนักงานธุรการ 5
สังกัด สปอ.พรหมพิราม
ซึ่งเป็นภูมิลำเนาของผู้เขียนเอง
ในครั้งนี้ ผู้เขียนมีความดีใจมาก ๆ
ที่จะได้กลับมาอยู่บ้านใกล้ครอบครัว ใกล้ลูก ๆ
คงเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์เสียที หลังจากที่ไประเหเร่ร่อนนอกบ้านเสีย
11 ปีเต็ม...แต่หนทางการรับราชการหาเป็นเช่นนั้นไม่...สืบเนื่องมาจากผู้เขียนได้สอบผ่านการคัดเลือกของ
สปช. โดยสอบเป็นบุคลากร 6 (หัวหน้างานการเจ้าหน้าที่) ได้ลำดับที่ 121
ซึ่งในปีแรก ทาง สปช.ไม่สามารถเรียกให้ไปดำรงตำแหน่งได้
เนื่องจากคุณสมบัติในการเข้าสู่ตำแหน่งยังไม่ได้ ต้องรอให้คุณสมบัติครบก่อน...ในครั้งนี้
ก็เวียนมาถึงผู้เขียนอีกซึ่งเป็นครั้งที่ 3
ที่ผู้เขียนมีคุณสมบัติการเข้าสู่ตำแหน่งบุคลากร 6 ทาง
สปช.จึงมีหนังสือเรียกตัวให้ไปรายงานตัวที่ สปช. ถ้าไม่ไปในครั้งนี้
ก็แสดงว่าผู้เขียนจะต้องสละสิทธิ์ในความก้าวหน้าในอาชีพของตน
เพราะสมัยก่อนการที่จะเลื่อนซีให้สูงขึ้นได้นั้น ต้องไปทำการสอบ
เมื่อส่วนราชการเรียกให้ไปรายงานตัว ถ้าไปก็จะได้ตำแหน่งที่สูงขึ้น
ถ้าไม่ไปก็ถือว่าตัวเราเองสละสิทธิ์ คงอยู่ที่ซี 5 (สายปฏิบัติการ)
เช่นเดิม...
ผู้เขียนได้ปรึกษากับพ่อบ้านว่า จะให้ไปหรือไม่
เพราะถ้าไปก็จะไม่ได้ดูแลหรือใกล้ชิดกับลูก ๆ และครอบครัว
ในครั้งนั้นพ่อบ้านยังคงรับราชการอยู่ที่อำเภอพรหมพิรามอยู่
พ่อบ้านบอกว่า “ยินดีที่จะให้ผู้เขียนไปรับตำแหน่งใหม่
เพื่อความก้าวหน้าในอาชีพรับราชการ” โดยพ่อบ้านจะดูแลลูก
ๆ และครอบครัวเอง...สุดท้ายผู้เขียนก็ตัดสินใจไปรายงานตัวที่ สปช.
บางครั้งทำให้ผู้เขียนได้ข้อคิดว่า
“การที่ตัวเราได้ตำแหน่ง
ยศที่สูงขึ้นก็จริง...แต่ก็ทำให้เราต้องพลัดพรากจากครอบครัวของเราเอง
เหมือนเป็นเรื่องของการได้อย่าง
เสียอย่าง”...เพราะถ้าตอนนั้น
ผู้เขียนตัดสินใจที่จะทำงานอยู่ที่บ้านต่อไป
ตำแหน่งหน้าที่การงานก็จะเป็นเพียงสายปฏิบัติ ซึ่งต่อมาปี 2547
สปอ.ยุบ ผู้เขียนก็จะต้องไปอยู่ที่อำเภอวัดโบสถ์อยู่ดี
(ซึ่งอนาคตในครั้งนั้นก็ไม่มีใครที่จะสามารถทราบได้ว่าจะเป็นอย่างไร?)...
ถึงแม้จะมาอยู่ที่ สปอ.พรหมพิราม
ได้เพียง ปีกว่า ๆ ประสบการณ์ที่ได้ นั่นคือ
การทำงานเกี่ยวกับงานการเจ้าหน้าที่
หรืองานบุคคลซึ่งเป็นงานที่เคยปฏิบัติและย้ำให้ผู้เขียนได้ปฏิบัติเพิ่มมากขึ้น
สำหรับปัญหาในการทำงานก็มีมากมาย หลากหลาย
เพราะแต่ละแห่งของส่วนราชการนั้น บริบทไม่เหมือนกัน
ทำให้ผู้เขียนได้รับประสบการณ์ในด้านการแก้ไขปัญหา การตัดสินใจ
การคิดวิเคราะห์เกี่ยวกับงานบุคคลเพิ่มขึ้น...นับเป็นเสี้ยวหนึ่งของชีวิตที่ทำให้ตัวเราได้รับองค์ความรู้เกี่ยวกับการทำงานเพิ่มขึ้น...งานบางงานเป็นงานที่เราเคยได้ปฏิบัติมาแล้ว...ทำให้ตัวเรามีประสบการณ์และสามารถนำประสบการณ์เดิมมาแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้...แต่งานบางงานเป็นงานที่เรายังไม่เคยได้ปฏิบัติ
แต่สิ่งที่ทำให้ตัวเราได้รับ นั่นคือ การเรียนรู้งานใหม่
เพื่อให้เกิดเป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้นใหม่นั่นเอง...
อ่านประสบการณ์ชีวิตของการทำงาน "รับราชการ"
ทุกฉบับ ได้จากที่นี่...
ประสบการณ์ชีวิตของการทำงาน "รับราชการ"
จนถึงวันนี้...ได้รู้จักพี่บุษมาหลายปี เห็นผลงานของพี่บุษที่มีเยอะแยะ..ยกนิ้วให้เลยค่ะ..และขอเป็นกำลังใจให้นะคะ
สวัสดีค่ะ...น้องหน่อย...
ผอ.บุษ คะ
สวัสดีค่ะ...ครูอิง...
...
สวัสดีค่ะ...คุณวันเพ็ญ...
...
สวัสดีค่ะคุณ'บุษยมาศ'
ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ...เมื่อตัดสินใจแล้ว...ต้องเดินต่อไปข้างหน้าค่ะ
สวัสดีค่ะ...พี่ ดร.พจนา...
...
สวัสดีครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ
สวัสดีค่ะ...ลุงชาติ...
...