เช้าวันที่ ๕ มี.ค. ๕๔ ผมวิ่งออกกำลังจากอาคารของ เดอะ กรีนเนอรี่ รีสอร์ทไปที่บริเวณของ แมนดาริน โกลเด้น วัลเล่ย์ ซึ่งอยู่ติดเป็นบริเวณเดียวกัน แล้ววิ่งออกไปทางด้านหน้าโรงแรม ไปยังถนนธนะรัชต์ เมื่อถึงทางเข้าก็ได้กลิ่นเหม็นทันที จึงเห็นน้ำเน่าและท่อน้ำทิ้งของโรงแรมมา โผล่ที่คูน้ำ ผมถ่ายรูปไว้ทำหน้าที่พลเมือง ในการรณรงค์ให้มีการรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อม ในสังคมไทย
ผมได้แจ้ง รศ. ทพ. พาสน์ศิริ นิสาลักษณ์ ว่าทีหลังอย่ามาใช้บริการของสถานที่นี้อีก ด้วย เหตุผลว่าโรงแรมนี้ไม่รับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อม
นอกจากนั้น ในการใช้บริการของการสัมมนาสภามหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อวันที่ ๔ - ๕ มี.ค. ๕๔ พบว่าระบบเสียงแย่มาก เจ้าหน้าที่ควบคุมเครื่องเสียงไม่มีความรู้ความสามารถ รวมทั้งเครื่องเสียงก็คุณภาพต่ำ และตอนเสิร์พกาแฟ ศ. ดร. กำจร มนุญปิจุ ขอ Equal เจ้าหน้าที่ไม่รูัจัก
แอร์ในห้องพักเสียงดังมาก ผมพักห้อง ๑๓๑๘
ผมตั้งใจว่า หากหน่วยงานใดไปใช้สถานที่นี้ และชวนผมไปร่วมด้วย ผมจะไม่ไป
วิจารณ์ พานิช
๕ มี.ค. ๕๔
น้ำเน่าและท่อน้ำเสียหน้ารีสอร์ท
น้ำเน่า
วันนี้ตื่นมาตีสี่ครับ เพราะ เสียงแอร์ดังมาก ปิดแล้วแต่ compressor ยังทำงาน เลยต้องไปดึง card ปิดระบบทั้งห้องนอน ถึงได้สงบเสียงลงได้ แปลกดีครับ
Two years ago, on my way to เขื่อนน้ำงึม near the Thai-Burnese border, I spotted a large sign on a cleared out mountain (somewhat like the Hollywood) -- the sign say "Green Resort".
I was disgusted at the defacing of the mountain and what the organization trying to commercialize. Perhaps a more tasteful advertisement could be made in other forms that not involving destruction of nature that the organization business is based upon.
ผมคิดว่าคงไม่ใช่แค่รีสอร์ทแห่งนี้แห่งเดียวหรอกครับ ที่ปล่อยน้ำเสียเช่นนี้
หากตรวจกันจริงๆ ผมว่ามีอีกหลายแห่งครับที่ทำเช่นนี้ นอกจากการบังคับใช้
กฏหมายของประเทศไทยจะอ่อนแล้ว คอรัปชั่นก็เป็นสาเหตุสำคัญด้วยครับ