ขอถึงพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์เป็นที่พึ่งที่ระลึก

ฉันฆ่าคนตาย-4

โสภณ เปียสนิท

...........................

 

 

                     หลวงตามองอาการของเธอด้วยสายตาเต็มด้วยความกรุณาเห็นใจ และเข้าใจ ผลบาปกำลังกัดกร่อนภายในใจของเธออยู่เงียบๆ “เอาอย่างนี้นะโยม อาตมาจะสวดมนต์ไปเรื่อยๆ โยมตั้งใจฟังจนกว่าอาตมาจะหยุดสวดก็แล้วกันนะ” พยาบาลอุบลมีสีหน้ายินดีอย่างเห็นได้ชัด รีบพนมมือแต้ “ขอบพระคุณเจ้าค่ะ” หลวงตาเริ่มตั้งนะโมฯ บทแสดงความนอบน้อมต่อพระพุทธเจ้าในอดีต พระพุทธเจ้าในปัจจุบัน และพระพุทธเจ้าในอนาคต ต่อด้วยบท พุทธัง สะระณัง คัจฉามิฯ ขอถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เป็นที่พึ่งที่ระลึก ต่อด้วยบท อิติปิโสฯ พระพุทธคุณ ธรรมคุณ สังฆคุณ แล้ววนอยู่ที่ พระคาถาชินบัญชร ที่เธอฟังจากเครื่องบันทึกเสียงมาตั้งแต่ตอนบ่าย

                          เวลาค่อยๆ คืบคลานผ่านไปอย่างช้าๆ วินาที นาที หลายนาที นับชั่วโมง หลวงตาเห็นว่า จิตของเธอเริ่มสงบเย็นลงไปมากด้วยอำนาจแห่งพระรัตนตรัยจึงหยุดสวด เธอเงยหน้ามองเหมือนตั้งคำถาม หลวงตาชี้มือไปที่กรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลวางอยู่ตรงมุมห้อง “ดูซิมีน้ำอยู่หรือไม่” เธอหยิบมาตะแคงดู “มีเจ้าค่ะ” “เอ้า กรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลแก่เธอคนนั้นเสีย นึกหน้าเธอให้ชัด ออกชื่อให้ตรง บุญที่เธอฟังพระสวดมนต์วันนี้ ขออุทิศส่วนกุศลให้ และขออโหสิกรรมให้เราด้วย” แนะนำเสร็จแล้ว หลวงตาเริ่มสวดบท “ยถาฯ สัพพีฯ ภะวันตุสัพพะฯ” เธอปฏิบัติตามคำหลวงตาอย่างว่าง่าย

                         หลวงตามองเธอด้วยความห่วงใย “การฆ่าตัวตายเป็นบาปหนัก อย่าทำเลยโยม” “แล้วหนูจะทำอย่างไรต่อไปดี” “มีทางแก้ไขได้โยม ไม่ต้องห่วง ให้ตั้งใจปฏิบัติธรรมสัก 5-7 วัน แล้วอุทิศส่วนกุศลให้เธอคนนั้นเสีย” เธอมีท่าทีดีใจ “อย่างนั้นหนูขอสมัครที่วัดนี่เลย” “ที่นี่เพิ่งจะจบไปเมื่อวันก่อน แต่ให้ไปสมัครที่วัดโน่น พรุ่งนี้จะเริ่มแล้ว” เธอหยิบกระดาษปากกาจดชื่อวัด เบอร์โทรศัพท์เพื่อหาทางแก้ทุกข์ตามแบบของหลวงตา