คำว่า"อดทน"

เรื่องที่เราจะเล่ามันเป็นเรื่องที่เราฝังใจมาจนทุกวันนี้  และคิดขึ้นมาที่ไรน้ำตาก็ไหลทุกที....เราจบจากวิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี เมื่อปี 2548 เรียนการแพทย์แผนไทย...พบเราจบออกมาเราก็ได้ทำงานที่สาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี(เราเป็นนักเรียนทุน)  เราเริ่มทำงานเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2548  เราทำได้ประมาณเกือบ 2 ปีกว่า เราก็ลาออก ด้วยเหตุผลโดนกลั่นแกล้งจากเพื่อนร่วมงาน  เราออกมาชีวิตก็ลำบากเพราะเราต้องดูแลครอบครัว  ที่ทำให้เราเสียใจ..และจดจำตลอดไปคือ..เพื่อนที่จบออกมาด้วยกันได้บรรจุเป็นข้าราชการหมดทุกคน  ถ้าเรามีความอดทนมากกว่านี้เราคงจะได้บรรจุพร้อมกับเพื่อนๆทุกคน...เราเสียใจมาก  แต่ตอนนี้เราก็ได้ทำงานที่โรงพยาบาล ๕๐ พรรษา มหาวชิราลงกรณ แล้ว  ...เราเริ่มทำวันที่ 17 สิงหาคม 2552  แต่เราก็ยังเป็นลูกจ้างชั่วคราวอยู่  ซึ่งงานรับราชการเป็นความหวังของพ่อกับแม่  เราเสียดายโอกาสของเราจังเลย...คิดมาที่ไรแล้วเศร้าใจมาก  ตอนนี้เราอายุ 31 ปีเศษ...และเราก็กำลังศึกษาต่อระดับ ป.ตรี ที่ม.ราชภัฏฯอุบล อยู่..และเราก็ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร....เราก็เลยอากฝากเรื่องคิดให้เพื่อนๆทุกคนรู้จักคำว่า "อดทน" แล้วชีวิต...อนาคตเราจะได้ดี