นักวิจัย คนหนึ่งแบกเป้ขึ้นบนดอยเพื่อเก็บข้อมูล

ในช่วงเรียนปริญญาโท การที่ได้ออกไปเก็บข้อมูล เป็นงานที่ผมโปรดปรานมาก ผมชอบที่จะออกไปพูดคุยกับผู้คน ได้แลกเปลี่ยน ได้คุย ยิ่งสนุก และชื่มชมในวิถีของแต่ละบุคคล

คนบนดอย และดอยสูง เป็นพื้นที่วิจัยของผม เดินป่า ไปไร่ เกี่ยวข้าว เก็บสมุนไพร รวมถึงต้มเหล้ากับพ่อเฒ่าลีซู แอบดูหมอผีที่กำลังทำพิธี สารพันที่สร้างวีรกรรมบนดอย

ว่าด้วยเรื่องการเก็บข้อมูล เก็บภาพ  ยุคนี้สะดวกสบายมากขึ้น ด้วยกล้องดิจิตอล ที่สามารถบันทึกกิจกรรม ภาพ ได้อย่างสวยงามและรวดเร็ว (ทันใจ ได้ดั่งใจ ยิ่งนัก) ...ชีวิตดิจิตอล

ช่วงที่ผมเรียน เวลาออกสนามนักวิจัย คนจนอย่างผม แม้แต่เงินจะซื้อกล้องสักตัวยังไม่มีปัญญา มีเพียง กระดาษบันทึก (รีไซเคิลด้วยนะ...ขอบอก) และสมุดวาดเขียน ที่มีพี่ใจดีซื้อสีน้ำและสมุดวาดเขียนเนื้อดี จากแถวๆท่าพระจันทร์ไปฝากคนบนดอย(ขอบคุณพี่มากครับ)

ใช้เทคโนโลยีที่มีในการบันทึก ผมใช้วิธีการสเก็ตภาพที่เห็น โดยเฉพาะ พืชสมุนไพร ที่พบในป่า คราออกไปเก็บสมุนไพร ใช้เวลาและความสามารถนิดหน่อย ก็ได้ภาพพืชสมุนไพร  ฝีมือของตัวเอง ข้อดีของการวาดภาพแบบนี้ก็คือ เราได้รายละเอียดที่เป็นข้อมูลใส่ลงไปในกระดาษที่วาดเลย วาดแล้วก็ภาคภูมิใจไม่น้อย...ฝีมือเราเองนะนี่

วาดเสร็จแล้วเอาไปอวด พ่อเฒ่า แม่เฒ่า ลีซู ท่านก็ยิ้มและยกนิ้วให้ด้วยนะครับ

ตอนนี้มีเงินซื้อกล้องดิจิตอลแล้วครับ...แต่บางครั้งบางที ก็ใช้วิธีการเก็บข้อมูลแบบเดิมอยู่ครับ มีเสน่ห์นะครับ

ผมเอาตัวอย่าง ภาพวาด ฝีมือผม มาให้ชมด้วยครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 
อะคือโปโม๊ะ ภาษาลีซู แปลว่า ขอบคุณมากๆครับ


เช้าวันแรกในหมู่บ้าน

          หมอกเริ่มปกคลุมทั่วขุนเขา

          ฉันนั่งมองผ่านสายหมอกบางๆออกไป

          เห็นภูเขาเบื้องหน้าเลือนรางเต็มที

          หวนกลับมามองตัวเอง

          ฉันคงไม่ต่างจากภูเขาลูกโน้นนัก

          ในเมื่อ....

                   ฉันกำลังสับสนกับงานที่ทำ

                   ยังไม่รู้ว่า จะเริ่มต้นอย่างไรดี

                  

          สายหมอกกำลังจะจางหายไปในไม่ช้า

          ฉันเริ่มมั่นใจในตัวเอง

          และกำลังใจที่มีอยู่

          คงทำให้ฉันสามารถก้าวเดินต่อไป

                             กู้เหญี่ยน อิ้วเมี่ยน

จาก... Inter Mountain People Education And Culture In Thailand,IMPECT