การได้ทำบุญบ้างก็ทำให้จิตใจแช่มชื่นเบิกบานนะครับ

สวัสดีครับเพื่อน ๆ พึ่งได้มีเวลาช่วงนี้เลยย้อนทวนเรื่องราวที่ผ่านพบเมื่อช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา 

ปลายหางสินามิที่ริมฝั่งทะเลอ่าวไทยใกล้บ้านพักใน อ. หัวไทร จ. นครศรีธรรมราช

 เอาตรงวันที่ 11 มีนาคม 2554 ยามเช้า ๆ มีภารกิจต้องนั่งคุยเรื่องเกี่ยวกับวิจัยไปที่เกาะยอ กลางทะเลสาบสงขลากันเลยทีเดียว

ลูกศึษย์ชาวจีนฉลองการจบ ป. โทด้วยการมากินข้าวกับอาจารย์...

ยามเที่ยงวันเราออกมาจากเกาะยอไปหาข้าวเที่ยงกินกัน 3 คนตามปะสาพี่ ๆ น้อง ๆ มีสายเข้ามาให้ไปรับหนังสือด่วนใน ม. ทักษิณ เป็นหนังสือสำคัญ  ต้องขอบคุณผู้ส่งข่าวให้ทราบด้วยใจจริง

มีสายเข้ามาให้เซ็นต์เอกสารรับรองการจบ ป. โท ของลูกศิษย์ชาวจีนและเย็นก็เลี้ยงฉลองการจบนั้น

เย็นกลับถึงบ้านพักแล้วได้ชมข่าวเรื่องสึนามิถล่มเกาะในญี่ปุ่น...เห็นแล้วเศร้าใจ  สงสารผู้ประสพภัยธรรมชาติ  ขอส่งกำลังใจไปช่วยเหลือผู้ที่ยังมีชีวิตรอดปลอดภัย

วันที่ 12 มีนาคม ช่วงเช้า เจ้าลูกชายคนเล็กไปรับวุฒิบัตร

สองสีพี่น้อง...

ไปร่วมแสดงความยินดีตามกระแสนิยม...วันลูกน้อยรับปริญญา...ฮา ๆ

แล้วพวกเราล่องขึ้นไปบ้านที่ อ. หัวไทร ริมทะเล

ออกไปดูคลื่นชัดเข้าฝั่งยังคงรุนแรง 

 คงเป็นปลายหางสึนามินะนี่...ทางแถบนี้มีประกาศให้เฝ้าระวังภัยจากสึนามิด้วยละ ไกลกันตั้ง 6 พันกิโล

เรานอนที่บ้านริมทะเลฟังเสียงคลื่นลมทะเลหลังเกิดคลื่นสึนามิที่เมืองญี่ปุ่น

วันที่ 13 มีนาคม เช้าเข้าไปถวายความรู้แด่บรรดานิสิต ป. โท มหาจุฬา ฯ จำนวน 40 รูป/คน มีลาไปร่วมสัมมนาที่มหาวิทยาลัยแม่บางส่วน...

สถานที่ที่เมืองคอน ก่อนใกล้เที่ยงวันได้ทำบุญใหญ่ถวายภัตตาหารเพล ได้น้อมทำบุญอุทิศส่วนกุศลแด่ผู้ประสพภัยสึนามิในญี่ปุ่นด้วยละ...

ช่วงบ่ายทำหน้าที่ต่อไปในรายวิชาที่สอนและออกจากเมืองคอนย้อนกลับถึงเมืองหาดใหญ่ก็ค่ำแล้วได้เวลาพักผ่อนอีกหนนั้นแล...แง่คิด  ชีวิตคือการเดินทางตลอด...