วันจันทร์ที่ 14 มีนาคม 2554
วันเวลาทำให้โลกเปลี่ยนแปลง
ผมเปลี่ยนแปลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก
สายตาที่เคยมอง...
สมองที่เคยคิด...
สมุดที่เคยบันทึก...
หัวใจที่เคยกรุ่นรัก
ผมกลับเมินเฉยเฉื่อยชาปล่อยใจเอื่อยไหลแช่มช้ากับวันเวลา
นาฬิกาทรายที่หยุดเดิน...
ถ้อยคำที่เคยบรรจงสลักไว้บนพื้นทรายที่จะถูกคลื่นพัดหายไปในไม่ช้า
ปฏิทินที่กากบาทยุ่งเหยิงจนครบเดือนบนผนังหยากไย่
เหมือนกับใจที่ถูกกักขังกับช่วงเวลาที่รู้ว่าเอากลับคืนมาไม่ได้
สายน้ำ...กาลเวลา
ได้พัดพาความรัก...
ความหวัง...
พร้อมกับวัยวันที่พรากความฝันจากความเป็นจริงของผมแล้ว
ครั้งหนึ่ง...เคยบอกกับตัวเองไว้ไม่ใช่หรือ ?
ว่า ความฝันที่งดงามของคืนนี้
จะเป็นจริงในวันพรุ่งนี้พร้อมกับแสงตะวันทางทิศตะวันออก
ความรักที่รายล้อมรอบตัว
จะทำให้ชีวิตเดินทางผ่านฤดูกาลของโลก
ผมขอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด...
อาจจะเป็นเฮือกสุดท้ายของชีวิต
ผมตะโกนบอกโลกใบนี้...
ถึงแม้ไม่ใช่พื้นดินแห่งมาตุภูมิ
ว่า...
ผมจะขอสู้ต่ออีกครั้ง...
ผมยังขอซื่อสัตย์กับความฝันของตัวเอง....
(ระหว่างนั่งรอกระเป๋าเดินทางที่สนามบินแห่งชาติอินซอน เกาหลีใต้ ผมได้เห็นรูปภาพนี้ ...พร้อมกับใจที่สับสน...ความฝัน...ความรัก...ความคิดถึง...)
สวัสดีค่ะ
ขอบคุณค่ะ..พี่ใหญ่มาให้กำลังใจสำหรับความฝันดีๆที่มีอยู่..เป็นพลังให้ชีวิตก้าวต่อไป บนเส้นทางที่เปี่ยมด้วยศรัทธา..ความเพียร และคุณธรรม ที่จะนำความสุขมาสู่ตนและสังคมรอบข้างนะคะ..
เป็นเรียงร้อยที่อ่านแล้วอึ้งมากๆ ครับอาจารย์ ประทับใจจริงๆ ผมเองก็ไม่ยอมหยุดเหมือนกัน ละครับ
ขอบคุณมากนะครับที่แวะไปให้กำลังใจตลอด
ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับ ผมก็คนธรรมดาครับ เรียกธรรมดาก็ได้ครับ ขอบคุณที่ให้เกรียติเป็นอย่างมากครับ พอจะมีอาไรก็เผยแพร่แบ่งปันกันไปครับ สั่งสมประสบการณ์ ความดีงามครับผม ถ้าเอาไปใช้ประโยชน์ก็เป็นกำลังใจของครเขียนครับ
ขอบคุณมากๆอีกที่ครับ