สวัสดีค่ะ

ยายคิมก็เคยเป็นค่ะ แบบเมินเฉย เฉื่อยชา  ไม่อยากรับอะไร  แต่ไม่ได้หมายถึงการท้อแท้นะคะ  แต่มันหมายถึงความพอใจที่จะเป็นแบบนั้น

บางวันทั้งวันยายคิมไม่ทำอะไรเลย  เดิน นั่ง นอน เอนพิงดูลมพัดใบไม้ ดูนกบินไปบินมา  นำหญ้าแห้งมาร่วมหล่นเต็มพื้น หลังคารถบ้าง ก็ไม่อยากเก็บหยิบหรือกวาดมันทิ้ง  โทรทัศน์ก็ไม่ดู เพลงก็ไม่ฟัง  เน็ตก็ไม่เปิด 

รู้สึกว่ามันน่าจะเป็นแบบนี้ตั้งนาน  หากได้อ่านหนังสือก็จะนั่งอ่าน นอนอ่าน ดื่มกาแฟแก้วแล้วแก้วเล่า  ชอบกาแฟร้อนมากกว่ากาแฟเย็นค่ะ

ใครจะมาเรียกมาทำอะไรก็ไม่อยากใส่ใจ  เออหนอชีวิตเรามันก็เท่านี้จริง ๆ ค่ะ