อ่านอนุทินของเพื่อนสมาชิก G2K เป็นภาพคนที่มีความสุข นั่งอยู่ข้างถังขยะหน้า 7-11 แล้วอดยิ้มไม่ได้ คนนั้นดูเขามีความสุขจริง ๆ แต่มีอีกคนหนึ่ง เขาอาศัยอยู่แถว ๆ ร้านของฉัน เขาชื่อเหมียก แต่คนแถวนั้นไม่ว่าเด็กหรือคนแก่จะเรียกว่า "ไอ้เหมียก" ไอ้เหมียกรูปร่างเตี้ย พุงพรุ้ย ขาโค้ง(ชาวบ้านเรียกว่าขาวง) เคี้ยวหมากปากแดงทั้งวัน ข้อควรระวังอย่าพยายามเข้าใกล้ไอ้เหมียก ไม่ใช่เพราะกลัวไอ้เหมียกจะทำร้ายหรอกนะ แต่กลัวคุณจะสลบ เพราะกลิ่นที่ระเหยออกจากตัวไอ้เหมียกมีทั้งกลิ่นสาบ กลิ่นหมาก และกลิ่นเหล้าปนเปกันจนแยกไม่ออก
ไอ้เหมียกมีอาชีพขายพวงมาลัยบ้าง ขายลอตเตอรี่บ้าง ขายพระบ้าง มันจะเร่ขายไปทั่ว ตามสถานที่ราชการบ้าง ตามคิวรถบ้าง ตามร้านค้าบ้าง ลอตเตอรีที่มันเคยเอามา(บังคับ)ขายให้ฉันล้วนแต่เป็นเลขที่คนไม่ซื้อ สงสัยแม่ค้าลอตเตอรีคงจะขายไม่ออกแล้วจึงให้ไอ้เหมียกเอามาขายให้แล้วแบ่งค่าขนม(ค่าเหล้า)ให้ อ้อ! ไอ้เหมียกยังมีอีกอาชีพหนึ่งคือขอ... บางทีไม่มีอะไรจะขายถ้าเจอคนที่เคยให้เงิน ไอ้เหมียกจะรีบตรงเข้ามายกมือไหว้แล้วยืนรอ ๆ ๆ อาศัยลูกตื้อจนได้มาสิบบาท ยี่สิบทุกครั้ง
ไอ้เหมียกมีความฝันเหมือนกันนะ มันคงฝันอยากเป็นตำรวจจราจร มันชอบเก็บเศษกระดาษ แล้วเอาปากกามาขีด ๆ ๆ บนเศษกระดาษแล้วเอามาเหน็บไว้ที่ที่ปัดน้ำฝนหน้ากระจกรถยนต์ที่จอดอยู่ข้างถนน มันคงกำลังออกใบสั่งให้ไปจ่ายค่าปรับกระมัง
ไอ้เหมียกชอบกินเหล้า เงินที่หามาได้จะไปลงในขวดเหล้า เวลามันเมามันจะร้องตะโกนเสียงดัง ส่งเสียงด่าลั่น ไม่ได้ด่าใครหรอกนะ คงจะด่าคนที่เคยทำให้มันเจ็บใจมากกว่า คนที่ได้ยินเสียงไอ้เหมียกยามนั้นจะตกใจกลัว แต่มันไม่เคยทำร้ายใคร ด้วยนิสัยนี้ของมันทำให้มันถูกแทงถึงสองครั้ง ครั้งแรกมันถูกวัยรุ่นต่างถิ่นแทงที่ท้อง ต้องรักษาตัวที่โรงพยาบาลมหาราชตั้งหลายเดือน ครั้งที่สองมันถูกคนบ้าเหมือนกันแทงที่คิวรถใกล้ ๆ ร้านของฉัน แต่คราวนี้ไม่เจ็บมาก
วันตรุษจีนที่เพิ่งผ่านไปนี้ หลังจากไหว้เจ้าเสร็จแล้ว ตอนเที่ยงฉันให้ลูกจ้างที่ร้านตั้งวงกินกันที่หน้าร้านเหมือนทุกปี ไอ้เหมียกเดินเข้ามาเลียบ ๆ เคียง ๆ แต่ไม่มีใครชวนให้มันกินด้วย มันจึงแกล้งไปกดน้ำที่เครื่องทำน้ำเย็นในร้าน(ซึ่งมันมาเอาน้ำไปกินเป็นประจำ) แล้วหันหน้ามามองฉันซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานพร้อมกับยกมือขวาชูนิ้วชี้ขึ้น สายตาวิงวอน ใจฉันนึกว่าไอ้เหมียกจะขอแต๊ะเอีย แต่ปากฉันถามไปว่า "ชูหนึ่งนิ้ว อีเอาไอไหร"(จะเอาอะไร) ไอ้เหมียกตอบเบา ๆ แบบเกรงใจว่า "เบียร์ขวด"(ขอเบียร์ขวด)
คนอย่างไอ้เหมียกมีอยู่ทุกชุมชน
หากได้สัมผัสพูดคุยด้วย คงเห็นความงามในความสาบ
อ่าน นวนิยาย ชายบ้าและหญิงใบ้ ของ วีระศักดิ์ ขันแก้ว จะเข้าใจและเห็นความีน้ำที่ประเสริฐ (แอะ มาชวนหนังสือซะนี้ เพราะ นคร มีนักเขียนระดับเซียนหลายคน นายหัว ลองก็มือเรื่องสั้น )
ขอบคุณค่ะ คุณวอญ่า แล้วจะหาอ่านค่ะ
ถ้าจะสดวกให้ผมส่งไปให้สักเล่มดีมั้ยครับ
เราจะได้เข้าใจคนอย่างไอ้เหมียกได้ดียิ่งขึ้น แล้วจะได้เยียวยาให้ตรงกับที่เขาต้องการ
(นเรศ หอมหวล โรงพยาบาลปากพะยูน 074 699023)
ขอบคุณค่ะ คุณวศิน