เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม 2549 ผมได้รับการติดต่อทางโทรศัพท์มือถือ จากนักศึกษาที่แนะนำตัวว่าชื่อน้องไหมว่าเป็นนักศึกษา ปริญญาโท สาขาพัฒนามนุษย์และสังคม คณะศิลปศาสตร์  มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ สนใจที่จะศึกษาชุมชนแถบทะเลน้อย เพื่อประกอบการเรียนวิชา Culture and Development โดยจะขอเรียนรู้เรื่องการพัฒนาเพื่อการพึ่งตนเองของชุมชน ทั้งนี้ได้แจ้งให้ผมทราบหลังจากสอบถามกลับไปว่า รู้จักผมได้อย่างไรถึงมีเบอร์ติดต่อมา ก็ได้รับคำตอบในทันทีว่า GotoKnow.Org (อีกแล้ว) โดยค้นได้จาก Google จนถึงวันนี้ (วันที่ตีพิมพ์บันทึก) ผมยังไม่ได้พบเจอน้องไหม และเพื่อน ๆ จำนวน 8 คน ที่จะมาลงพื้นที่กันเลย นับเป็นการไว้เนื้อเชื่อใจกันเป็นอย่างมาก ด้วยหากผมไม่จริงจัง น้องเขาก็เสียโอกาส หรือหากน้องเขาไม่จริงจังบ้าง ผมก็เสียความน่าเชื่อถือจากเครือข่ายไป แต่เราเลือกที่จะเชื่อใจกัน เพื่อภารกิจสำคัญ

     ผมได้แจ้งกลับในการติดต่อตอนนั้น โดยให้น้องไหมทราบว่า ลองส่งโจทย์ในการลงพื้นที่ให้ผมทาง E-mail ที่ชัด ๆ อีกที ก็น่าจะดี เพราะผมจะได้เตรียมการประสานงานให้ได้ดียิ่งขึ้น ในขณะที่รอการประสานงานอยู่นั้น ผมก็ได้เริ่มติดต่อหาเครือข่ายต่าง ๆ ในพื้นที่ โดยใช้โทรศัพท์มือถือล้วน ๆ เริ่มตั้งแต่พี่โต (หลานกำนัน ต.ทะเลน้อย) พี่เจน แฟนพี่โต อ.กาจ (คบปจ.พัทลุง) พี่เหลิม (สสอ.ควนขนุน) จนท.สอ.ทะเลน้อย ผญ.สมเกียรติ ไข่เสน (ม.5 บ้านปลายตรอก) และจนท.เขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย เป็นต้น จนได้ทีมงานที่จะช่วยเหลือน้อง ๆ คิดว่าน่าจะพอเพียงแล้ว คนเหล่านี้มีหลายท่านเหมือนกันครับที่ผมยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อนแบบ F2F เพียงรู้จักต่อ ๆ กัน แบบเครือข่าย และมีการฝากฝังให้อ้างถึงต่อ ๆ กันไป

     เมื่อเรียบร้อยแล้วในขั้นการประสานงาน จึงได้โทรบอกน้องเขากลับไปว่า เรียบร้อย ขอให้น้องเตรียมการมาให้เรียบร้อย และมีอะไรก็ให้ฝากข้อความไว้ทาง E-Mail รวมถึงโทรหาได้ตลอดเวลา (หากมีสัญญาณ) แต่ก็มักจะย้ำ ๆ เสมอว่าการใช้ E-Mail นั้นจะสะดวกและดีที่สุด ในช่วงการติดต่อครั้งนี้ผมได้แนะนำให้น้องเข้ารู้จักกับคำว่าเทคนิคการสร้างความคุ้นเคยกับชุมชน หรือที่เรียกว่าการ Rapport และน้องเขาควรจะเข้าใจกระบวนการนี้ หากเป็นไปได้ควรจะได้ Review ข้อมูลชุมชนไปก่อนล่วงหน้า แต่ก็ให้สืบค้นเอาเองจาก Internet เพราะมีมากมายที่เกี่ยวข้องกับชุมชนทะเลน้อยครับ