GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

เพียงเพื่อกำลังใจในยามเบื่อหน่าย....แด่อ.จันทวรรณค่ะ

จากหนังสือ "เพียงเพื่อกำลังใจ" ของ วรกมล

ได้อ่านบันทึกล่าสุดของอ.จันทวรรณแล้วสัมผัสได้ถึงความอึดอัดใจ จึงอยากจะส่งบทกลอน "เพียงเพื่อกำลังใจ...."บทนี้มาให้ รวมทั้งมอบแด่ทุกๆท่านที่กำลังจำเป็นต้องทำสิ่งที่รู้สึกว่าไม่จำเป็นอยู่นะคะ

เพียงเพื่อกำลังใจในยามเบื่อหน่าย

ชีวิตที่สดชื่นแจ่มใส
ก้าวเดินไปด้วย
การเรียนรู้
สันโดษอยู่ด้วยการแสวงหา

ชื่อในตนเอง
เราสามารถตัดสินใจเสียใหม่ได้
เราสามารถทำอะไรที่เราชอบได้อีกหลายอย่าง

เชื่อในตนเอง
เราทำได้ดีกว่าที่เราคิด ถ้าเราสร้างสรรค์
เราทำได้มากกว่าที่เราทำ ถ้าเราจริงจังกว่าเดิม

เชื่อในตนเอง
เราไม่ได้เกิดมาเพื่อซ้ำซากอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
เราไม่ใช่เกิดมาเพื่อจะอยู่กับสิ่งที่เราไม่ชอบ

เชื่อในตนเอง
เรายังไม่สายเกินไปที่จะเลือกถนนสายใหม่
เรายังไม่สายเกินไปที่จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เชื่อในตนเอง
เราจะพบกับสิ่งที่ดีที่สุดถ้าเราร่าเริงสดใส
เราจะพบกับสิ่งที่ดีที่สุดถ้าเรากล้าเปลี่ยนแปลง

เราจะไม่เบื่อหน่าย
ถ้าเราลองแข่งขันกับตัวของเราเอง
ถ้าเราลองแข่งขันกับเวลาโดยมีเราเป็นผู้ตัดสิน

เราจะไม่เบื่อหน่าย
ถ้าเราลองทำสิ่งที่บ้าๆแต่น่ารักดูบ้าง
ถ้าเราลองทำในสิ่งที่ท้าทายความสามารถของเรา

เราจะไม่เบื่อหน่าย
ถ้าเราหาเวลาให้กับสิ่งที่เราชอบมากขึ้น
ถ้าเราหาโอกาสให้กับการเดินทางไกลบ้าง

เราจะไม่เบื่อหน่าย
ถ้าเราจะลองทำอะไรสักอย่างเพื่อคนที่เรารัก
ถ้าเราจะลองทำอะไรสักอย่างเพื่อคนที่น่าช่วยเหลือ

เราจะไม่เบื่อหน่าย
ถ้าเราขจัดความเฉื่อยชา เคยชิน ทิ้งไปเสียบ้าง
ถ้าเราจริงจังกับความฝัน และอุดมการณ์ของเรา

เราให้กำลังใจตนเองได้
ด้วยการจ้างวานตนเองให้เอาชนะอุปสรรค
แล้วให้รางวัลพิเศษเมื่อเราเอาชนะมันได้

เราให้กำลังใจตนเองได้
ด้วยการเผชิญหน้ากับความเบื่อหน่าย
แล้วตรวจสอบหาสาเหตุที่แท้จริงของมัน

เราให้กำลังใจตนเองได้
ด้วยการแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับคนที่เรารัก
แล้วนำมาประยุกต์ใช้ให้เหมาะสมกับตนเอง

เราให้กำลังใจตนเองได้
ด้วยการพิจารณาทบทวนถึงความหวังของเรา
แล้วเริ่มลงมือทำอะไรอย่างจริงจังเพื่อให้มันสำเร็จ

เราให้กำลังใจตนเองได้
ด้วยการพิจารณาในเรื่องเวลาและโอกาสของชีวิต
แล้วฝึกฝนตนเองให้เป็นผู้คอยที่สร้างสรรค์แต่เยือกเย็น

 

ขอขอบคุณ "วรกมล" ที่มอบบทกลอนดีๆนี้ไว้ในโลกวรรณกรรมด้วยนะคะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 42694
เขียน:
แก้ไข:
ดอกไม้: 1
ความเห็น: 4
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (4)

อ่านแล้วโดนใจมากเลยค่ะคุณโอ๋ ขอบคุณนะคะที่นำสิ่งดี ๆ มาแบ่งปันกัน อ่านแล้วมีกำลังใจในการทำอะไรหลาย ๆ อย่างเพิ่มมากขึ้นค่ะ (อยู่ในช่วงกำลังท้อแท้พอดีเลยค่ะ)

ถูกใจ และ โดนใจอีกแล้วค่ะ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ งานที่ต้องทำทั้งที่ไม่อยากทำ มันก็น่าเบื่ออย่างนี้หละค่ะ
  • ขอเป็นกำลังใจให้อาจารย์ ดร.จันทวรรณ และอาจารย์ธวัชชัย รวมถึงทีมงานทุกคนนะคะ  :)
  • ดิฉันรู้สึกดีมากนะคะที่อาจารย์สื่อสารเรื่องวิธีใช้ และให้คำอธิบายอย่างดี เห็นได้ชัดเจนว่าใส่ใจ user อย่างยิ่ง เสมอมา 
  • ดิฉันมีความรู้ในระบบนี้ไม่พอที่จะจินตนาการไปถึงว่าเบื้องหลังการถ่ายทำนั้น  ท่านต้องเหน็ดเหนื่อยกันเพียงไหน   
  • ดิฉันเป็นผู้ใช้ระบบที่แทบไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากกดและพิมพ์  แต่รู้แน่ๆอย่างหนึ่งคือ  ดิฉันเข้าใจอย่างยิ่งว่า การทำงานที่ต้อง "ทำความเข้าใจ" ความต้องการ ของคนหมู่มากนั้นเหนื่อยชะมัด  (และบางทีก็อาจเสียกำลังใจไปประมาณหนึ่งด้วย)
  • และถึงจุดๆหนึ่งเราอาจจะถามตัวเองว่า "ทำไมต้องเป็นเรา"   (....สมัยสาวๆ  เวอร์ชั่นของดิฉันมีเอฟเฟ็กต์แงๆๆ ประกอบด้วยอ่ะค่ะ  แต่ไม่เคยให้เด็กๆเห็น..  :)  )
  • ด้วยว่าโลก GotoKnow นั้น กว้างใหญ่นัก ดิฉันจึงอาจเข้ามาช้าไปบ้าง  หรือเข้ามาเงียบๆโดยไม่ได้สื่อสารบ้าง   แต่เชื่ออย่างยิ่งว่ามีสมาชิกจำนวนมาก เข้าใจ :) และไม่เรียกร้องสิ่งใด นอกจากรู้สึกขอบพระคุณทุกครั้ง ที่อาจารย์ทั้งสองท่าน(รวมถึงทีมงาน) ที่กรุณาเป็นภาระให้เรามีโอกาสได้ใช้ช่องทางการสื่อสารที่มีค่านี้  สื่อสารกับบุคคลอื่น  ในชุมชนที่อาจารย์ช่วยกันสร้างขึ้น และประคับประคองให้คงอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้
  • ขอบพระคุณคุณโอ๋ด้วยนะคะ  ที่สื่อสารแสดงความขอบคุณและแสดงความรู้สึกต่างๆอย่างจริงใจ ตรงไปตรงมา และเปิดเผยอย่างสุภาพชน  ดิฉันจึงได้อาศัยพื้นที่ร่วมสื่อสารด้วยค่ะ